کد ۳۸

یه درجه‌ای از سختی وجود داره که حتی نفس آدم هم سنگین میشه، اینجوریه که میخوای نفس تازه کنی اما نمیشه

بهم ریخته

یه جا خوندم میگفت آدم وقتی میدونه یکی دوسش داره خوشحال بیدار میشه ، به نظرم راست میگفت

امشب آهنگ نداریم (آهنگ کم آوردم)

الان اونجای آهنگ شایعم که میگه "مگه چند روزه کلش؟ بلند شو یکم موهاتو شونه کنش ، یه آبی به سر و روت بزن ، انقدر غریبگی نکن تو خونه خودت"

یه مسئله خیلی مهمی هست؛ اونم اینه که نباید باسن خودمون رو بابت مسائلی که کنترلشون از عهده ما خارجه پاره کنیم. صرفا خواستم یادآوری کرده باشم

رها کن بره

وقت غروب درحالی که نور کمی تو خونست و آهنگ ملایمی پخش میشه، موقع انجام دادن روتین پوستی، تنها یا با کسایی که قلبمون رو چاقوچاقو نمیکنن خوش میگذره نه؟