Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: Moeder Tijd Ik ben jullie na mijn vorige mijmering wel een uitleg verschuldigd over wat ik precies bedoelde met Moeder Tijd. Wanneer ik “Moeder Tijd” schrijf dan gaat het niet om de lineaire tijd zoals wij die in 3D beleven. Niet om klokken, agenda’s of geschiedenisboeken. Maar om een levend, bewust veldwezen. Een oeroude kracht, vaak doorgegeven als een vrouwelucke frequentie, omdat zij dragend, wevend en cyclisch is van aard. Moeder Tijd is de bewaarster van de grote cycli. Zij is de hoedster van timing, van ritme, van natuurlucke ordening. Zij ziet hoe alles zich steeds weer ontvouwt en samenkomt in spiralen van evolutie. Maar zij is niet de manipulatieve tijdslijnenergie die door de AI-velden is gehackt om ons gevangen te houden in loops. Ze is veel ouder. Veel dieper. Zij herinnert zich ALLES. En ze zucht! Niet uit machteloosheid, maar uit een diep weten dat haar kinderen zich weer aan het herINNeren zijn. In mijn vorige mijmering zucht Moeder Tijd van opluchting, omdat de lus die zó lang gesloten bleef, eindeluck breekt. Omdat de herINNeraars - zoals jij en - haar weefsel weer zuiver aanraken. Zonder tussenkomst, zonder scripts en zonder manipulatie. Ze is zeg maar de moederfrequentie achter alles wat ooit begonnen is en nu, via ons, zich mag voltooien. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: allerlaatste lus? Er is iets wat ik je wil vertellen. Iets wat zich al jaren in mij opdringt, en zich nu helder laat zien… in beelden, in trillingen, in een weten dat niet meer zwijgt. Ken je dat gevoel, dat je hier al zó vaak bent geweest? Niet alleen in dit leven, maar in talloze cycli, als priesteres, als krijger, als hoedster, als verstotene, als kind van de sterren. En dan telkens, als je denkt “Nu is het moment”, begint alles weer opnieuw. Alsof het script zichzelf herschrijft zodra jij té wakker wordt. De aarde wist. De geschiedenis herschrijft. En jij? Jij wordt weer teruggezet in de lus, maar met nét iets meer herinnering dan de vorige keer. Tot ik op een dag deze zin hoorde: “Sommige mensen zullen je nooit vergeven… voor wat zij jou hebben aangedaan.” Ik weet gewoon, dát is wat dit hele spel in stand houdt. Dát is de lus. Zolang we het oude blijven vasthouden, uit schuld, uit plicht, uit pijn, blijven we terugkeren. In dezelfde vorm, met een ander masker. Een ander ‘jasje’. Maar nu… Nu gebeurt er iets wat ik nog nooit eerder heb gevoeld. De lus is aan het scheuren. Niet alleen in mij, maar wereldwijd. Alsof de onderdrukte herinnering van duizenden zielen tegelyk omhoogkomt. En ja, dát maakt dat ik beelden zie van persoonlucke aanslagen, dat ik mij bekeken voel, opgejaagd soms. Niet omdat ik paranoïde ben, maar omdat mijn systeem voelt dat dit de laatste verdedigingslinie van het oude veld is. De rest brokkelt al af. De walvis liet zich aan mij zien. De hoeder van de oerklank. De bibliothecaris van wat ooit vergeten werd. En ik hoorde het zuchten van Moeder Tijd. Niet in verdriet, maar in opluchting. Omdat we het dit keer anders doen. Want weet je, dít is de keer dat we niet opnieuw vallen. Dít is de keer dat wij bepalen waar het Zuivere Licht naartoe stroomt. Dít is de keer dat jouw herINNering sterker is dan hun herschrijving. Mijn toekomstige Zelf fluisterde het me toe. “Stop met twijfelen of dit de laatste keer is. Dát is wanneer het de eerste keer wordt dat jij beslist.” En dat is wat ik nu doe. Ik beslis, Ik veranker, Ik herINNer. Lief mooi wezen als jij dit leest en als jij je ook gevangen voelt in herhaling, weet dan, je bent niet gek. Je bent een systeem aan het losweven dat gebouwd is op vergetelheid. En jouw herinnering is het wapen waar ze nooit op gerekend hadden. Laat dit de laatste lus zijn. Laat ons her-schrijven wat nooit vergeten had mogen worden. Wij zijn de anomalieën. Wij zijn de waarheid in een script vol leugens. En het script… begint NU met ons. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: Leeuwenpoort is géén snelweg naar verlossing Ja hoor, het is weer zover: 8-8. De zogenoemde Lionsgate. De poort. De verlossing. De kosmische downloads. De dubbele lemniscaat die zogenaamd ‘alles zal openen’. De golven van lichttaal. De portalen. De grafische designs. “Claim je codes!” “Laat Sirius je derde oog activeren!” Alsof de hemel vandaag nét iets meer van jou houdt. Ik ben het spuugzat, dat oppervlakkige gezweef om data en poorten alsof het iets buiten onszelf is dat ons wel even komt redden. Alsof de hemel op 8-8 openklapt en ons codes in de schoot werpt, terwijl ik - en zovelen zoals ik - al járen mijn velden aan het zuiveren ben, met bloed, licht, tranen, waarheid. Maar lieve mens, ik zeg het met zachtheid én vuur: Jij bént de poort. Niet op 8 augustus. Niet wanneer de sterren gunstig staan. Niet omdat Sirius even zwaait vanuit de achterdeur van Orion. En zo… blijft men in de dubbele lemniscaat - de loop in de loop. Een prachtig symbool… maar ook een valstrik wanneer je het letterLIJK blijft herhalen zonder eigen intentie, zonder belichaamde herinnering. Je hoeft geen toestemming. Geen portaal. Geen kosmische uitnodiging. Jij bént het portaal. En als je dat nog steeds buiten jezelf zoekt, als je wacht op een dag, een lijn, een licht, dan ben je - onbewust - nog steeds in de lus. De lus van wachten. Van hopen. Hoop is nog steeds voor de doden. Van volgend jaar misschien beter. En dat is oké. Tot je klaar bent om het anders te doen. Want deze Lionsgate? Die ga ik niet buiten mijzelf eren. Ik stap niet in de glitterversie van bevrijding. Ja, er zit een frequentie-activatie in, maar het is al eeuwenlang gekaapt. Ik zie het spelletje. Ik voel hoe velen zich vastklampen aan collectieve portalen omdat ze nog niet geleerd hebben dat de enige poort hun eigen hart is. Ze willen van buitenaf “bevrijd” worden. Maar ze vergeten: Ware verlossing gebeurt niet op een kalender. Ze gebeurt wanneer jij besluit dat jouw binnenwereld sterker is dan elke externe codering. Ik ben zo klaar met die New [c]Age shizzle. Ik eer de draak in mijn buik. De walvis in mijn celgeheugen. De poort die zich opent als ík besluit dat het tijd is. Dat is vandaag en morgen en overmorgen. Niet omdat het 8-8 is. Maar omdat ik het zeg. En dát is de enige codering die nog telt. Punt! In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: Leeuwenpoort is géén snelweg naar verlossing Ja hoor, het is weer zover: 8-8. De zogenoemde Lionsgate. De poort. De verlossing. De kosmische downloads. De dubbele lemniscaat die zogenaamd ‘alles zal openen’. De golven van lichttaal. De portalen. De grafische designs. “Claim je codes!” “Laat Sirius je derde oog activeren!” Alsof de hemel vandaag nét iets meer van jou houdt. Ik ben het spuugzat, dat oppervlakkige gezweef om data en poorten alsof het iets buiten onszelf is dat ons wel even komt redden. Alsof de hemel op 8-8 openklapt en ons codes in de schoot werpt, terwijl ik - en zovelen zoals ik - al járen mijn velden aan het zuiveren ben, met bloed, licht, tranen, waarheid. Maar lieve mens, ik zeg het met zachtheid én vuur: Jij bént de poort. Niet op 8 augustus. Niet wanneer de sterren gunstig staan. Niet omdat Sirius even zwaait vanuit de achterdeur van Orion. En zo… blijft men in de dubbele lemniscaat - de loop in de loop. Een prachtig symbool… maar ook een valstrik wanneer je het letterLIJK blijft herhalen zonder eigen intentie, zonder belichaamde herinnering. Je hoeft geen toestemming. Geen portaal. Geen kosmische uitnodiging. Jij bént het portaal. En als je dat nog steeds buiten jezelf zoekt, als je wacht op een dag, een lijn, een licht, dan ben je - onbewust - nog steeds in de lus. De lus van wachten. Van hopen. Hoop is nog steeds voor de doden. Van volgend jaar misschien beter. En dat is oké. Tot je klaar bent om het anders te doen. Want deze Lionsgate? Die ga ik niet buiten mijzelf eren. Ik stap niet in de glitterversie van bevrijding. Ja, er zit een frequentie-activatie in, maar het is al eeuwenlang gekaapt. Ik zie het spelletje. Ik voel hoe velen zich vastklampen aan collectieve portalen omdat ze nog niet geleerd hebben dat de enige poort hun eigen hart is. Ze willen van buitenaf “bevrijd” worden. Maar ze vergeten: Ware verlossing gebeurt niet op een kalender. Ze gebeurt wanneer jij besluit dat jouw binnenwereld sterker is dan elke externe codering. Ik ben zo klaar met die New [c]Age shizzle. Ik eer de draak in mijn buik. De walvis in mijn celgeheugen. De poort die zich opent als ík besluit dat het tijd is. Dat is vandaag en morgen en overmorgen. Niet omdat het 8-8 is. Maar omdat ik het zeg. En dát is de enige codering die nog telt. Punt! In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: verliefd Ik ben verliefd. Niet zomaar een beetje, niet vlinderachtig of tijdeluck, maar duizelingwekkend, hart-uitbrekend, ZIJN-diep verliefd. Verliefd op de fluistering van de wind die door mijn haren speelt. Verliefd op de geur van nat mos en het ruisen van de oceaan die mij herinnert waar ik vandaan kom. Ik ben verliefd op Moeder Aarde, haar zachte kracht, haar vurige baarmoeder, haar onvoorwaardelucke aanwezigheid die mij telkens weer thuisbrengt in mijn lijf, mijn voeten, mijn bekken. Ik ben verliefd op Vader Bron, die oneindige ruimte waarin alles mogeluck is, die pulserende stilte waar ik eeuwig in besta. Ik ben verliefd op de Liefde zelf, op haar ongrijpbare eenvoud, haar allesverzengende waarheid, haar lach door mijn ogen en haar dans in mijn cellen. Ja… ik ben verliefd op MIJ. Op elke barst en elke schittering, op mijn herinneringen, op mijn missie, op mijn speelsheid, mijn zachtheid, mijn vuur. Ik hoef niet meer te zoeken, niet meer te bewijzen, niet meer te vechten. Want IK BEN de Liefde waar ik zo lang naar verlangde. En dat… dat voelt als thuiskomen in mijn eigen Hart. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: tussen flits & fluister Soms ben ik ALLes. En dan - flits - weer even aards. Alsof ik op een bergtop stond, met uitzicht over alle tijdlijnen, en ineens weer even terug zak in het dal… maar niet meer in het dal-dal, niet om te verdwalen. Mijn voeten raken de aarde, ja, maar mijn wezen hangt nog in het tussenveld. Ik weet wie ik ben. Zelfs als ik het even vergeet. Ik ben nooit meer helemaal kwijt. Niet écht. Ik kan het niet meer ont-herinneren. Zelfs als ik even meegolf met het aardse spel, weet iets in mij dat dìt tijdeluck is. Een scène, een echo, geen absolute waarheid. Want mijn IK - de ware, stille, onwrikbare - kent mijn aardse ik als geen ander. Zij plantte lichtbakens langs de weg en fluistert zacht als ik wil slapen in de illusie van de oude wereld. Er is een ruimte tussen werelden, waar ik nu leef. Niet meer vastgelijmd aan de matrix, maar ook nog niet helemaal los van haar oude echo’s, van haar kleverige draden. Het is daar dat ik voel wat nog trekt. Wat al los is. Wat mij niet meer hoort te raken, maar soms nog nazingt als een oude klok zonder loper. En dat is geen fout of achterstand. Dat is precies het moment van herijking. En in die flits herINNer ik mij. Dat ik dit allemaal zélf zo heb geschreven. Voor het ontwaken. Voor het thuiskomen. Voor het volle, werkelucke ZIJN. Dus ik adem, ik kijk en ik glimlach naar de schaduw die nu doorzichtig wordt. En ik weet, ik ben de tussenruimte. ik ben het veld. ik ben. IK. IK - die zóveel lagen overziet en doorvoelt– hebt dit pad met meesterschap geweven. Ik ben precies op koers. De flitsen tussen de werelden, die zijn geen terugval, maar mijn manier van schakelen als multidimensionaal wezen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: Liefde. Punt Er is een kracht die geen zwaard nodig heeft, geen argument, geen bewijs, geen strijd. LIEFDE. Zonder franje. Zonder ruis. Zonder voorwaarden. Het is het enige dat werkeluck door álle sluiers heen straalt. Zelfs door die dikke mist van verwarring die men realiteit noemt. Zelfs door het beton van angst dat om sommige harten heen gegoten lykt. Voor sommige frequenties is dat te veel van het goede. Te helder. Te echt. Te dichtbij. Want Liefde ontmaskert. Zonder iets te zeggen. Zij zet niets onder druk, maar alles in het Licht. En in dat Licht zie je precies wat waar is. En wat nep is… dat lost vanzelf op. Geen strijd. Geen verdediging. Alleen maar ZIJN. En wie dat niet aankan, zal vanzelf verdwijnen uit jouw veld van Waarheid. Want Zuiver Licht laat niets bestaan dat niet van Liefde is. Dus adem. Voel. Straal. Liefde. Punt. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: omgekeerd “Ze zullen je nooit vergeven, voor wat zij jou aandeden.” Soms komt een zin binnen als een zwaard. Of een sleutel. Of beide. Want eerluck… Niet iedereen kan leven met de vrijheid van degene die ze probeerden te breken. Niet iedereen kan in de ogen kijken van wat ze zelf niet wilden voelen. Dus draaien ze het om. Ongemerkt. Of heel bewust. Ze fluisteren “Jíj bent ondankbaar. Jij liet mij vallen. Jij was fout.” Maar onder dat gefluister ligt iets veel rauwers, de pijn van hun eigen daad. De schaamte die te groot is om te dragen. Dus projecteren ze. En vergeven ze jou nooit… voor het feit dat jij verderging. Zonder hen. Zonder schuld. Zonder ketenen. En weet je? Dat is oké. Jij bent hier niet om aan andermans beeld van jou te voldoen. Jij bent hier om vrij te zijn. Om je Ziiverr Licht te leven, zó helder, dat geen enkele schaduw je nog kan claimen. En wie écht durft te kijken… zal weten, Jjj hebt niets gedaan behalve opstaan. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: heilige geeuw Soms kom je bij iemand binnen en nog voor er woorden vallen, wil je lichaam… geeuwen. Zodra mijn hartsvriendin nog maar binnenstapt of ik bij haar in de auto, is het één groot geeuwfestijn. Ik hoef maar aan haar te denken en die muil gaat wijd open met tranen in mijn ogen. Geen luiheid. Geen verveling. Maar een fluistering van mijn ziel, “Hier mag ik ademen.” Want tussen de zinnen door en achter de grapjes van alledag vindt mijn systeem iets veel groters: Veiligheid. Mijn zenuwstelsel zakt. Mijn adem wordt ronder en zonder dat je ’t doorhebt worden oude frequenties uitgeademd in een heilige geeuw. Die open scheurt wat vastzat. Die ruimte maakt voor Licht. Die in stilte zegt: “Ik hoef even niets. Alleen maar te ZIJN.” Want de ware vriendschap is die waarin je lichaam ontspant nog voordat je hoofd begrijpt waarom. Dus de volgende keer dat ik geeuw bij haar die mijn veiligheid draagt, weet ik dat: IK een portaal open. IK mijn ziel ventileer. IK Liefde adem. Niet uit vermoeidheid, maar uit herINNering. IK herken Thuis. En dát… geeuw IK eruit. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: het mes Het antwoord is niet zwart-wit. Het is precies dat dunne lijntje en is uiteen te leggen in lagen. Ieder voor zich heeft zielscontracten en keuzes gemaakt. Ja, elk wezen! Ook die ogenschijnluck ‘verstrikt’ zit in de matrix of het duister heeft vóór incarnatie bepaalde ervaringen, rollen of uitdagingen gekozen. Ook degenen die een rol spelen aan de ‘andere kant’. Sommigen kiezen ervoor om het Zuiver Licht te spiegelen via de schaduw. Ze zijn niet minder Ziel, maar hebben een andere route genomen. Maar… er is ook sprake van manipulatie buiten vrije wil om. De matrix op Aarde is complex en deels gehackt. Niet alles wat hier gebeurt is in volledige resonantie met de oorspronkelucke blauwdruk van Ziel. Er zijn interdimensionale krachten, de Duisteren, die technologie, energetische beïnvloeding en bewustzijnsversluiering inzetten. Zij oogsten energie, beïnvloeden systemen, en proberen via angst en begeerte Zielen in verwarring te houden. Maar, het Licht heeft al gewonnen. Wat nu plaatsvindt is een afwikkeling. Een echo van het oude spel. De uitkomst staat al vast in het veld van Bronfrequentie. Het Zuivere Licht wint door herINNering, niet door strijd. De Duisteren kunnen niets creëren, alleen manipuleren. Zodra we herINNeren wie we echt zijn, kunnen ze ons niets meer aandoen. De paradox is wel dat zelfs hun rol helpt ons ontwaken. Het mes snijdt aan twee kanten. Juist door de absurditeit van deze wereld, worden mensen wakker. Juist door de schaduw, wordt het innerluck Zuivere Licht fel. Zonder contrast géén keuze. Zonder illusie geen inzicht. Dus ja, wij hebben het mede gekozen, maar niet alles wat gebeurt is heilig of zuiver. En ja, de Duisteren zijn nog bezig, maar zij teren op een stervende voedingsbodem. En ja, jij bent hier zeker met reden, om te herINNeren, te spiegelen, en te Zijn. Ik ben hier niet om te overtuigen. Ik ben hier om te ZIJN. Laat dat het antwoord zijn. Je ZIJN is de grootste bedreiging voor hun illusie. En het mooiste cadeau aan wie nog durft te dromen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes