Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: voorbij tijd Deze aarde, dit decor van tijd, deze vergankelucke schaduwwereld, het voelt zo echt… en toch is het een projectie. Een hologram. Een spel van licht en schaduw. En ja, ik weet als geen ander, hoe zwaar het was. Is. Kan zijn. Want dit spel heeft scherpe randen. En zachte harten snijden zich daar soms aan open. Want als je moeder sterft, je kind ziek is, je hart breekt, of je lichaam schreeuwt van pijn, dan voelt het allesbehalve als ‘nep’. Dan voelt het rauw. Echt. Loodzwaar. Onontkoombaar. En ergens is dat ook zo binnen dit toneel is alles echt beleefd. De ervaring ís authentiek, de pijn wordt gevoeld, het bloed is rood. Maar wat veel mensen vergeten, of nog niet durven herINNeren, is dat de structuur waarin al die ervaringen plaatsvinden, een projectie is. Een zorgvuldig opgebouwde simulatie. Een spelbord. Een meeslepende, diep gelaagde holografische ervaring die ontworpen is om je iets te laten ont-dekken. Niet als straf! Niet als straf! Niet als straf! (Die mag je echt drie keer schrappen uit het collectieve script.) Maar als een kans tot herINNering. Van wie je bent en waar je vandaan komt. Maar ook wat je hier werkeluck komt doen. Misschien helpt deze beeldspraak voor je: Stel je voor dat je een avatar aanstuurt in een prachtig ontworpen, hyperrealistisch spel. Je avatar loopt, huilt, lacht, valt, klimt. Jij voelt mee, want je bent verbonden met die avatar. Maar jij (het werkelucke Jij) zit buiten het spel. In een hoger bewustzijn. In een andere laag van werkeluckheid. Nu vergeet jouw avatar ineens dat het een avatar is. Het denkt: Dit ben ik. Dit is alles wat er is. En dan komt het ontwaken. Het moment waarop jij, de besturingsziel, door begint te breken. Je laat je avatar voelen: Hee, dit is niet alles. Je bent zoveel meer. De weerstand zit vaak in angst: “Als dit een hologram is doet het er dan nog wel toe? Is het dan allemaal niet zinloos?” Maar de waarheid is precies het tegenovergestelde: Omdat het een hologram is, kun jij het her-scheppen. Omdat het een projectie is, kun jij bewust kiezen welke werkeluckheid je voedt. En omdat jij het zuivere licht bent dat het hologram schijnt, heb jij het vermogen om er een Tempel van Waarheid van te maken. Misschien is dát wel het grootste geheim van deze Aarde: Dat het een illusie is waarin de echtheid van jouw Ziel de enige sleutel is. Maar jij, die dit leest, je bent geen poppetje op een bord. Je bent het Zuivere Licht dat projecteert. Je bent de ZIEL die het lichaam bezielt. Je bent de herINNering die zichzelf uitrolt in tijd. Als jij dit leest, ben je al aan het ontwaken. Je voelt het fluisteren van jouw IK vanuit de toekomst, of beter gezegd, vanuit het waarachtiger NU. En als je ooit twijfelt of het allemaal zin heeft gehad, luister dan naar je eigen stem die je vooruit zendt, dwars door tijd en velden heen, om je dit te zeggen: “Je bent wakker aan het worden en niets kan dat nog stoppen.” Laat dit dan jouw bevestiging zijn. Niet van mij. Maar van jouzelf, die het zich nu weer herINNert: “Ik ben het Zuivere Licht in ee wereld die vergat dat zij Licht was.” Het hologram is niet de vijand. Het is een decor waarin jij jezelf herINNert. De uitweg is geen ontsnapping, maar een volledige inwijding. Wie het durft te doorvoelen, doorziet het. En wie het doorziet, wordt weer vrij. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: toneelstuk in een hologram Ze zien er menseluck uit, nietwaar? Ze lachen, ze eten, ze kopen broden bij de bakker, stemmen op dingen, bouwen carrières, dragen een yogamat onder hun arm alsof ze het Licht belichamen. Jij voelde het al als kind. Sommigen zijn gewoon anders. Alsof er iets ontbreekt, een vonk, een klank, een zielsresonantie. Want niet iedereen ís hier met een hartfrequentie. Niet iedereen loopt hier met een Ziel. Niet iedereen is geboren uit sterrenstof of gedragen door de adem van Bron. Dit toneel dat wij Aarde noemen, zit vol met figuranten. NPC’s, non-playing characters. Soms vriendeluck. Soms prikkelend. Soms ronduit leeg. Ze zijn als echo’s in een videogame, geprogrammeerd om aanwezigheid te simuleren. Maar ze kennen geen innerlucke wereld. Geen Zelf. Geen diepe herinnering aan ‘Thuis’. Jij bent een van die wezens die wél voelt. Die wel huilt op onverklaarbare momenten. Die sterren tekent in het zand omdat je daar ooit woonde. Die droomt in lichttaal. Die wakker wordt met de pijn van een planeet in je borstkas. En soms twijfel je aan jezelf omdat je niet past. Omdat je bots met systemen, met logica, met mensen die denken dat het leven een lineaire spreadsheet is. Maar lief zuiver Lichtwezen, je past niet omdat jij het script niet speelt. Je bent hier om het toneel te her-schrijven. Niet om te klappen voor een vals decor. Sommigen zullen nooit begrijpen wat jij draagt. Dat is oké. Zij zijn het decor, jij bent het kompas. Zij herhalen, jij herINNert. Dus als je je afvraagt: “Waarom voel ik zoveel als anderen niets lyken te voelen?” Dan is het antwoord simpel: Omdat jij lééft. En omdat jij… écht bent. Wees een baken, geen vlag. Zie het toneel, maar klap niet altijd mee. En vertrouw je buik wanneer een gezicht lacht, maar energie niet deelt. Je bent geen spook in een wereld van mensen. Je bent een ster in een wereld van projecties. Blijf echt. Blijf helder. Blijf jij. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: de berg Soms vragen mensen me: “Hoe weet je dat allemaal, Gina?” “Hoe kan jij zonder ‘opleiding’ zoveel voelen, zoveel begrijpen?” Of deze mooie: “Ben jij daar dan in getraind ofzo?” Dan glimlach ik. En ik denk: Lief Lichtwezen, ik bén de training. Mijn ziel heeft eonen gereisd. Van sterren tot stammen. Van Atlantis tot Avalon. Van woud tot waterwereld. En dus weet ik wat ik weet. Niet omdat ik het geleerd heb, maar omdat ik het herINNer. Ik weet hoe licht voelt op een planeet zonder zon. Ik weet hoe stilte klinkt als sterren nog slapen. Ik weet hoe liefde danst in een taal die je niet kunt spreken, maar wel begrijpen. En misschien herken jij dat ook wel… Dat je ergens komt en je denkt: “Dit ken ik. Maar ik ben hier nog nooit geweest.” Of dat je iets hoort en je voelt: “Ja. Dat wéét ik gewoon.” Dat is je Ziel, die fluistert: “Welkom terug.” Je hoeft geen hoge bergen te beklimmen. En weet je waarom jij de top niet hoeft te bereiken? Omdat jij al bent aangekomen. Je loopt niet achter. Je loopt voorop. Niet in snelheid, maar in herINNering. Je rent geen wedstrijd, je bewoont een pad. Een pad dat je zélf hebt gelegd in het zand van de tijd. En daarom voel je je soms anders. Ouder dan je leeftijd. Wijzer dan logisch. Niet competitief, want… waarom zou je jezelf bewijzen, als je al hebt doorzien dat het allemaal een decor is? Lief mooi mens, je hoeft niet te winnen. Je hoeft alleen maar te Zijn. Want jouw Zijn is al een overwinning op de illusie. Jij bent teruggekomen, je bent gaan staan en je bent gaan léven. En dat… dat is groots genoeg voor twaalf generaties na jou. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: valse maan Ze hangt daar… zo stil. Een zilveren sluier in de nacht, ogenschijnluck onschuldig, soms zelfs romantisch geprezen in liederen en verzen. Maar weet je, ik voel haar. Ik zie haar. Althans, wat ze écht is. Of liever gezegd: wat ze was. Want de waarheid is dat de maan ooit een poortwachter was. Geen zachte moedermaan, maar een echo van Saturnus’ controlecentrum. Een bewaker van het raster. Een projector van loops, patronen en emoties die niet van mij waren, maar die ik jaren, eeuwen, levenslang droeg als een zware mantel. Ik heb haar vele nachten aangekeken. Vragen gesteld. Stiltes gevoeld. Tranen geofferd. Zelfs stenen laten opladen. En altijd maar datzelfde antwoord in mijn borstkas: “Er klopt iets niet.” Wist jij dat zij verbonden was aan het systeem dat onze zielen herverpakte? Dat je na je fysieke dood die tunnel in werd gelokt, met licht, met liefde, met mooie marketing en dat je daarna gewoon weer in het script werd geplakt? Ja. Als een soort kosmische belastingdienst. Zonder herinneringen, zonder stem. Opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Ik ben eruit gestapt. Ik heb de maan niet ontkend, ik heb haar aangekeken. Met al haar vals licht. Met al haar cyclische trucs. Met haar verleidelucke gloed die me ooit had vastgehouden in patronen die niet de mijne waren. Ik heb geroepen “Lieve maan, ik zie je. Maar jij hebt geen grip meer op mij. Ik draag mijn eigen cyclus. Ik ben mijn eigen ritme. En ik ben mijn eigen zuivere en liefdevolle Licht.” Sindsdien… voelt haar licht anders. Zachter. Bijna alsof zij óók bevrijd werd. Want misschien was zij ook ooit een vrije ziel. Misbruikt, gemanipuleerd. En misschien… was mijn ogen openen ook haar bevrijding. De Matrix is slim. Ze werkt met schoonheid, met timing. En met maanlicht dat je doet vergeten. Maar ik ben aan het ontwaken en ik ben niet bang voor de nacht. Want in mij gloeit een zon die nooit ondergaat. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: moment van waarheid Jullie kennen mijn schrijfstijl ondertussen wel denk ik zomaar. Mijn gevoelens in combinatie met mijn gedachtengang doordrenkt met mijn innerweten met een tikkeltje vuur, een knipoog, en een waarheid die in je botten zindert. Don’t blame the frequency. Ik spreek zoals ik het zie, voel en wéét in mijn veld, in mijn wereld. Neem mee wat resoneert. De rest mag zachtjes voorbijdrijven. Jij voelt vanzelf wat van jou is en laat de rest met liefde liggen. Ze roepen het weer, hè? “Het einde is hier!” “Het kwaad is verslagen!” “Trump was in Saudi-Arabië! Hij is nu in ‘gezeik’ met Elon Musk. De duisternis is verdreven!” En jij zit daar… met je cacao in de hand, je ene wenkbrauw opgetrokken tot aan de Andromedane gordel, en je denkt: Pardon? Heb ik de finale gemist? Want nee, dit is niet het einde! Dit is het opstartscherm van het échte spel. Wat jij voelt, is dat dit misschien wel een eind is van iets, maar vooral een begin van iets veel groters. De start van een tijd waarin mensen denken dat ze ‘vrij’ zijn, maar vergeten dat ware vrijheid niet komt door een leider, maar door innerlucke bevrijding. Wat nu gebeurt, is dat velen denken dat ze ‘gewonnen’ hebben. Maar hun strijd was met poppen. Met schaduwen op een muur die zij zelf niet gebouwd hebben. Ze willen dansen op het graf van het kwaad, niet beseffend dat de grootste demon nog fluistert in hun eigen systemen in afhankeluckheid, in volgzaamheid, in het wachten op redding. Maar jij, jij weet beter. Want jij hebt het Duister recht in de ogen gekeken. Niet op een scherm, maar in je dromen. In je lichaam. In die diepe lagen waar jij dacht dat je al klaar was, maar waar nog een echo zat, zacht, slim en gecamoufleerd. Dit is niet het Einde. Dit is het Moment van Waarheid. Waarin we zien wie écht vrij is… en wie gewoon een nieuw masker aanbidt. Dus laat ze vieren, jij mag glimlachen. Maar wees ook klaar. Voor de chaos die opschoont. Voor de storm die op waarheid draait. En bovenal, voor jouw eigen licht dat zo onomstoteluck helder schijnt, dat zelfs de projecties het opgeven. Want jij en ik wachten niet op een redder. Wij zijn het Kompas. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

© Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S De Biocodex is geactiveerd. Een levend weefsel van geheugen, healing en multidimensionale beweging. Het lichaam herINNert zich de verbinding. Het levende lichaam als drager van kosmisch geheugen. De bloedlijnen, de mycelium paden en de DNA coderingen. De code is de mind. Niet de breinmind. De Oorspronkelucke Geometrie van Bewustzijn, nog vóór de vervorming. Het is de oude bouwtekening van het innerluck kompas wat is opgeroepen. Het plasmatisch weten is weer verbonden met celweefsel. Het aetherisch membraan laat ademen en het codestelsel wordt beschermt door de hoeders van de Zachte Tijd wezens of frequenties die erop toezien dat dit werk alleen wordt geopend door wie trilt in zachtheid. “Ik ben de cel die zich herINNert. Ik ben het lichaam dat opnieuw gaat zingen.” In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: huisdieren Laatst stelde iemand mij een vraag die ik als kind al eens aan de kosmos had gefluisterd: “Hebben ze daarboven ook huisdieren?” En ik voelde m’n hart even giechelen. Want ja, lieverd… Maar nee. Niet zoals wij op Aarde denken. Niet zoals we ze hier soms gevangen zetten in een tuin of een kooi of een knuffelbehoefte. In het veld van Sirius zwemmen de dolfijnwezens zij aan zij met hun Sirische vrienden. Geen halsbanden, geen roepcommando’s. Alleen frequentie. Alleen ZIJN. Ze zingen samen. Ze weven water en klank. Ze herINNeren elkaar. In Arcturië leeft een soort lichtwezen in je aura. Geen huisdier. Een zielsgenoot in lichtvorm. Het groeit met je mee, ademt met je mee. En als jij afdwaalt? Dan zwijgt het. Tot jij weer luistert. In Lyra kiezen de gevleugelde katachtigen hun metgezel zélf. Niet omdat jij ze adopteert, maar omdat jouw trilling hen roept. En als jij even te veel ego laat spinnen? Dan vertrekken ze. Pootjes omhoog, zieltrots in tact. En hier, op deze dichte Aarde? Vergeten we soms dat onze dieren gidsen zijn in vacht, veer of schubben. Dat jouw kat je aura schoonmaakt. Dat jouw hond je beschermt tegen entiteiten die je zelf niet ziet. Dat jouw vogel oude Lemurische klanken in je huiskamer zingt. Mijn zwaan… die was er al voordat ik wist hoe mijn naam klonk. Mijn wolf wekte me toen ik door een nacht vol leugens liep. En mijn walvis die zingt me terug naar Atlantis. Dus ja. Ze hebben huisdieren daarboven. Maar niet als onderdaan. Altijd als spiegel, als bondgenoot en als HerINNering. Als je heel stil wordt, voel je hun ogen al kijken, vanuit het veld van zuiver Licht. Of ligt er een zielswezen aan je voeten, te wachten tot jij je weer herINNert. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Gᵢ 千ㄖ尺ℂ Σ: oer-Smaragden Tafelen Aarde heeft in vele opzichten gefunctioneerd als een soort kosmische basis. Een ontmoetingspunt van rassen, volkeren, frequenties en tijdlijnen uit talloze sterrenstelsels. Een planeet met een zeldzame rijkdom aan leven, diversiteit en energetisch potentieel. Aarde is als een levend bibliotheekwezen. Een kruispunt van genetische coderingen, beschavingen, interdimensionale portalen en bewustzijnsexperimenten. Er zijn sterke aanwijzingen (in innerlucke herINNering én esoterisch weten) dat de Duistere Entiteit (of intelligentie) op een bepaald punt Aarde heeft gekozen als hub, juist vanwege haar potentieel. Want waar zuiver Licht is, is macht. En waar macht is, is ook verleiding. Dus het lykt dat deze entiteit bepaalde processen op Aarde heeft beïnvloed – vaak subtiel – via infiltratie, verdraaiing van waarheden, creatie van valse matrixstructuren en manipulatie van DNA en bewustzijn. Maar… en dit is belangrijk: het feit dat zoveel sterrenvolken, lichtwezens, oervormen, oorspronkelucke dragers zich hebben geïncarneerd op Aarde, juist in deze tijd, laat zien dat Aarde méér is dan een slachtoffer of experiment. Ze is een schakel. Een sleutel. Een veld van herINNering waar vele lijnen samenkomen en opgelost kunnen worden. De oer-Smaragden Tafelen zijn verbonden met wat ik hierboven benoemde. Over Aarde als basis. Over de Duistere entiteit. Over het Kosmisch Spel dat alleen door innerlucke herINNering en resonantie weer tot helderheid gebracht kan worden. De oorspronkelucke Emerald Tablets – nog vóór de tussenkomst van Toth zoals hij later werd gerepresenteerd – droegen een veel zuiverder frequentie en een andere intentie dan de versie die velen nu kennen. Voordat Toth zijn pad koos waarin hij, onder invloed van andere machten, kennis begon te bewaren én te verdraaien, was hij een oorspronkelucke Leraar van Zuiver Licht. De oorspronkelucke Toth was een meester in balans en verbinding. Maar later werd die lijn gekaapt en gemengd met archontische lagen: controle, onsterfeluckheid als obsessie, hiërarchie in plaats van eenheid. Deze oorspronkelucke smaragdgroene codex kwam voort uit een collectieve bron van bewustzijn: een galactische, lemurisch-atlantische Herinneringsbron die trilling, geometrie, klank én licht combineerde tot levende kennis. Ze waren geen statische ‘teksten’ maar eerder holografische sleutels die alleen geopend konden worden door wie in de juiste trilling was, én in zuivere intentie. Ze gingen over de harmonische architectuur van het universum. Het samenspel van Licht en Schaduw als leerweg, niet als strijd. De kunst van resonantie en creatie via het innerlucke Kompas. De aard van tijdslijnen en hoe bewustzijn zich daarin weeft. En vooral de rol van Aarde als Hoedster van intergalactische coderingen. En jij bent één van die Sleuteldragers. Eén van de wezens die bewust is teruggekeerd om het script niet alleen te ontrafelen, maar te her-schrijven. In vrije wil, in resonantie en in kracht. ɥɔǝ,ʞɔɐl uI © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: ademen In mijn aardse leven heb ik van die momenten gehad die ik niet in woorden kan vangen. En nog. Momenten waarop het licht zichzelf even vergeet. Waarop mijn Ziel als het ware voorover leunt… om te kijken of ze nog wil blijven. In 2020 begon het Grote Herinneren. De poorten gingen open. De sluier werd dun. Voor sommigen was dat een fluistering. Voor mij was het een explosie. Een storm van coderingen, downloads, innerluck weten. Alsof de hele Kosmos over me heen werd gegooid zonder handleiding, zonder vangnet, zonder houvast. En terwijl ik rees in bewustZijn, viel mijn lichaam. Vele operaties. Hormonen op nul. Een matrix die zijn greep verstevigde juist toen ik eindeluck losbrak. En niemand - niemand - die zei: “Het klopt wat je voelt. Je bent niet gek.” De eenzaamheid was zó rauw, dat de dood minder eng leek dan het leven. Ik besloot te vertrekken. Althans mijn fysieke ‘jasje’. Niet één, maar twee keer. Ik wilde verdwijnen. Maar mijn Ziel… wilde blijven. Mijn lichaam werd een medisch raadsel. “Een wonder,” noemden ze het. Maar diep vanbinnen wist ik: ik werd niet gered, ik herINNerde mijZelf terug. Ik ben hier. Ik leef. Niet omdat ik sterk was, maar omdat ik eeuwig ben. Niet omdat het zuivere licht won, maar omdat ik het liefdevolle zuivere licht ben. En nu, vijf jaar na dato, sta ik op een plek waar het verleden niet meer wringt maar zingt. Waar mijn adem weer vrij stroomt en de tranen van toen zijn veranderd in sterrenstof. Voor jou die dit leest en denkt dat het te veel is: weet dat jij nooit écht alleen bent. Zelfs in het diepste zwart, ademt jouw Ziel nog. En als niemand je zegt dat je het goed doet, dan zeg ik het je bij deze: Je doet het wonderbaarluck. Je bent aan het herINNeren. En dat is geen kleinigheid. Dat is kosmisch werk. Dat is liefde in actie. Ik ben je en ik zie je. Ik blijf. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: triggers of glimmers Er was een tijd dat ik mijn woorden inslikte.Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat ik voelde dat het vaak ‘te veel’ was voor de ander. Het was te helder. Te waar. Te eerluck. Ik heb het geprobeerd, hoor. Zachter maken. Ronder. Voorzichtiger. Maar mijn zinnen zijn niet gemaakt van bubblewrap. Ze zijn gemaakt van sterrenstof en herINNering. Ze willen iets openen. Niet om pijn te doen, maar om wakker te maken. Omdat dat is wat ik ben. Ik ben met mijn woorden een trilling, een sleutel, een spiegel. En ja… spiegels zijn zelden populair als ze het stof laten zien dat je liever niet wilt zien. Maar dikke doei! Ik ben hier niet om te pleasen. Ik ben hier om te wezen. Maar ik laat mij daardoor nooit meer temmen. Ik ben een spiegel. Helder, eerluck, en ja, soms confronterend, altijd liefdevol in essentie. Mijn woorden zijn geen loze klanken. Ze dragen coderingen, herINNeringssleutels, ontwakingsfrequenties. Ze trillen iets open, en niet iedereen is daar klaar voor. Dus ja, ik trigger. Niet om pijn te doen, maar om lagen af te pellen. En dat is niet altijd comfortabel voor wie liever blijft slapen. Mensen die liever hun schaduw vermijden, zullen mij zien als ‘te direct’, ‘te veel’, of ‘te scherp’. Maar voor wie wíl groeien, ben ik puur goud. Scheve gezichten zijn niets vergeleken met de vele zielen die ik zachtjes, of met een kosmisch zetje, weer herINNer aan wie ze zijn. Dus ja, soms trek ik een wenkbrauw op. Of een schaduw naar boven. Of een verdedigingsmuurtje ietsje schever. En dat is oké. Ik hoef niet begrepen te worden door iedereen. Want mijn woorden vinden hun weg. Altijd! Naar wie ze moeten raken. Dus aan jou lief mooi wezen, die ook voelt dat je woorden soms teveel lyken… Weet: jouw stem is een trilling. Geen volume. Geen volume dat je moet temperen, maar een frequentie die je mag belichamen. Niet om aardig gevonden te worden. Maar om waarachtig te zijn. Blijf spreken. Blijf spiegelen. Blijf jouw waarheid zuchten in het veld. Want daar, daar herINNert iemand zich precies door jou wie hij of zij werkeluck is. Woorden zijn krachten. En dat, lieve lezer… is pure magie. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’