“𝐒𝟐𝟐𝐬𝐡”

مرا از مادرم جدا کردند :) با درد و رنج تنها ماندم ... گرمای وجودش را هرگز نشناختم، دستش را هیچ‌وقت نگرفتم. چشمانت مانند نوری در تاریکی شب است، در رؤیاهایم ظاهر می‌شود. نیمه‌ی من همیشه ناقص است، درونم همیشه حس جدایی هست. پشت ابرهای سیاه ماندم، راهم را پیدا نکردم. پر زدم، بی‌رحمانه بال و پرم را شکستند. نمی‌دانم به که بگویم، دردهای بی‌درمانم را. ساکت ماندم، نتوانستم بگویم، زبانم را بستند. من هم حق دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن داشتم. حالا چه کسی موهایم را شانه خواهد زد؟ چه کسی گونه‌ام را نوازش خواهد کرد؟ نیمه‌ام همیشه ناقص است، و از درون در حال شکستنم. خدایا... آیا باید سال‌ها همین‌طور گریه کنم؟ آیا باید همیشه با این درد زندگی کنم؟ بیا مادر، بگذار راه‌های‌مان دوباره یکی شود. فقط بگذار در آغوش تو بخوابم.