:)

البته پیشاپیش :)

خخخخ روز برنامه نویس مبارک باشه 🎊

یکی از چیزایی که واقعا بیزارم ازش اینکه یکی بدونه من چیکار میکنم کجا میرم کجا دعوت میشم چی میخورم و... خیلی حرکت فولیه بنظرم وقتی کاری می‌کنی دستاوردی به دست میاری یا هر چی که به خودت و زندگی شخصی خودت مربوط میشه بیای جار بزنی در سوشال مدیا. مثلا داخل دانشگاه نفر اول میشی چرا فکر می‌کنی برای کسی مهمه که باید بیای همه جا بگی. دو حالت داره حس میکنم یا دنبال اینکی پز بدی خودتو ثابت کنی یا دنبال تایید گرفتن از دیگرانی برای همین توی این دسته آدما نمیرم که زندگی خودمو بیارم توی مجازی ، و چون اگه روزی معروف شدیم که خدا نکنه واقعاً بدم میاد برم جایی کسی منو بشناسه چهره هم دلیلش تا حدی اینه.

ببینید اگر بازه سنی ۱۷ به بالا هستید به عنوان یک پسر سعی کنید سمت سیگار نرید ، توی حرف این راحته ولی زندگی واقعی فرق می‌کنه ، اینو دارید از زبون من میشنوید که افراد مهم و نزدیک زندگیش درگیر این موضوع بودند. اینکه سیگار بکشی استوری کنی جذاب نیست اینکه سیگار بکشی پروفایل بذاری جذاب نیست اینکه تعارف کردند بگیری بکشی جذاب نیست . نمی‌خوام زیاد در موردش حرف بزنم که شاید دوستانی که میکشن بهشون بر بخوره یا ... ولی سعی کنید بزارید کنار چون عوارضش اینقدر زیاد هست که نمی ارزه به کشیدن یک نخ چون در مورد این حرف نزده بودم حس کردم نیازه بگم ، نیاز هم به تحقیقات علمی نیست خودتون میدونید چقدر ضرر داره ولی بازم مصرف میکنید

هی دفن می‌کنم و دفن می‌کنم و دفن می‌کنم امیدهای رفته پی روزهای رفته را، هی قرض می‌کنم و قرض می‌کنم و قرض می‌کنم؛ از فردای خود امید. - بهرام بیضایی

#خدایا_شکرت من هروقت حالم بده که یادم رفته به تو اعتماد کنم، در اصل تو رو یادم رفته. اینکه همه چیز دست توئه... زیاد که کار می‌کنم فکر می‌کنم هرچیزی رو بدست آوردم خودم بدست آوردم. بعدش که زندگی بالا پایین‌هاشو بهم نشون میده یادم میاد تو بهم می‌رسونی اینها رو. چه اونها که براشون تلاش کردم، چه اونها که هیچوقت براشون تلاش نکردم. همش کار خودته.

پارچ‌تان را نشکنید. صفحه‌ای در ویکی پارچ به منظور آموزش برای استفاده صحیح از پارچ. https://wiki.parchlinux.com/fa/DontBreakYourParch @ParchLinux

شدیدا عاشق این شعر شدم شدیدا باهاش ارتباط گرفتم و لطفاً انجامش بدید...

روز مرگم، هرکه شیون کند از دور و برم دور کنید همه را مست و خراب از می انگور کنید مزد غسال مرا سير شرابش بدهيد مست مست از همه جا حال خرابش بدهيد بر مزارم مگذاريد بيايد واعظ پير ميخانه بخواند غزلی از حافظ جای تلقين به بالای سرم دف بزنيد شاهدی رقص کند جمله شما کف بزنيد روز مرگم وسط سينه ی من چاک زنید اندرون دل من يک قلمه تاک زنيد روی قبرم بنویسید وفادار برفت آن جگر سوخته ی خسته از اين دار برفت...

👤 وحشی بافقی

تا حالا به بچه ها دقت کردین؟ بچه ها خیلی موجودات جالبی هستن. همون‌طور که در نوشته های قبلیم گفتم به نظرم بچه ها فرشته هایین که توسط ما آدم میشن. و حس میکنم بچه ها خفن ترین معلم های موجود توی دنیان. وا دیوونه ای ها سینا آخه یه بچه که چیزی بلد نیست چی میخواد یاد بده به آدم؟! سوال جالبیه که احتمالا شما هم دارین حین خوندن این نوشته بهش فکر میکنین... ببینین بچه ها اول از همه وقتی میان به ما یاد میدن پدر و مادر باشیم (این خیلی درس بزرگیه) و یه چالش ناشناخته ای میشن که سطح پختگی شخصیت مارو به شدت بالا می‌برن اما چه رفتاری میتونن داشته باشن که برای ما موجب یادگیری بشه؟ یه نمونش لبخند زدنه. از شیرین ترین صحنه های زندگی دیدن لبخند یه کودک و یه نوزاده. و این بچه ها به هر چیزی لبخند میزنن و هر چی اون چیز ناشناخته تر باشه گاهی بیشتر هم لبخند میزنن و جذب میشن فارغ از اینکه اون چیز ممکنه چقدر خطرناک باشه. این موضوع میتونه به ما یاد بده که از مسیر های مه آلود نترسیم و با لبخند به سمتشون حرکت کنیم. یا اینکه به ما یاد میدن که با یه هدیه حداقلی مثل لبخند بقیه رو شاد کنیم (لبخند مسریه و ناخودآگاه حس خوبی به آدما منتقل می‌کنه). بچه ها به ما یاد میدن که با هر چیز به ظاهر کوچیکی میشه شاد شد و قهقهه زد :) هممون دیدیم وقتی یه بچه میخواد راه رفتن یا حرف زدن یاد بگیره چقدر تلاش می‌کنه و چقدر زمین میخوره اما هر بار انرژی تر بلند میشه و ادامه میده. خب این رسما درس استمراره. درس پذیرش شکست و ادامه دادن راهه... ولی متاسفانه آدما وقتی بزرگ میشن کوچیکارو نمی‌بینن یا نادیده میگیرن :( فارغ از تمام اینها لطفاً اینجوری استدلال نکنید که پس تو میگی من بیام یه بچه که هزار جا اشتباه می‌کنه رو الگو قرار بدم و خودمو به فنا بدم. طبق فرض عقل سلیم من تصور کردم که شما میدونید میشه از چیز های مفید الهام گرفت و باهاش شخصیت رو بهبود داد نه اینکه کورکورانه تقلید و تکرار کرد.

یه وقتایی شاید خوب باشه همه وابستگیارو رها کنی که بفهمی چیا/کیا دلبستگین

جالب بود مرسی از فرستنده این پیام :))))

آری آری زندگی زیباست زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست ور نیفروزیش خاموش است و خاموشی گناه ماست

👤 سیاوش کسرایی

از عجایب ارتباطم با آهنگ ها همینقدر بگم که وقتی گوش میکنم آهنگای قدیمیمو دقیقا میرم به همون لحظه ای که قفلیم بودن... عجیبه در حال حاضر خودمم نمی‌دونم حالم چیه جالبه یه جوین داشتیم و بعدش دو تا لفت... این چنل رو باید تغییر بدم احتمالا آیدیمم تغییر بدم عاشق این متنم:

"ما بچه مرگ هستیم و مرگ است که ما را از فریب‌های زندگانی نجات می‌دهد." 

 ~ صادق هدایت

خیلی وقته ننوشتم... بزارین یکم درباره راستگویی صحبت کنیم: همون‌طور که میدونین راستگویی یا صداقت یعنی دقیقا همون چیزی که هست رو به زبون بیاریم. بدون هیچ کم و کاست. دقیقا همون حس، همون اتفاق، همون ماجرا و ... . این کارِ ارزشمندی به حساب میاد. اینکه شهامتش رو داشته باشیم که عین واقعیت رو بگیم واقعا قابل تحسینه. اما راستگویی هم مثل تمام رفتار ها مثل دارو عمل می‌کنه. استفاده ازش تا یه حدی درمان می‌کنه، سرحال می‌کنه، شفا می‌بخشه و مرهم میشه اما وقتی بیش از حد انجام میشه و به قولی تبدیل به راستگویی محض میشه دقیقا همون دارو میشه یک ماده مخرب و یک سم! و اینجاست که موضوع تعادل در دنیا میاد وسط. همون میانه روی که بیان می‌کنه هر چیزی مرزی داره و نباید افراط و تفریط کنیم. به نظرم بهتره راستگویی محض نداشته باشیم و با سانسور یا گاهی دروغ این تعادل رو هر چند که نشدنیه برقرار کنیم. میدونین، گاهی اینکه یه بحث رو بیان نکنی یا انکار کنی از خیلی اتفاقات جلوگیری می‌کنه... و به عنوان نکته آخر، دروغ هم یک دارویه و داروی قویی هم هست. لطفاً خیلی با ملاحظه ازش استفاده کنین و بسنجین در مقابل چه کسی و چه مقدار دارید دروغ میگید. (ترجیحا در روابط مهمتون دروغ نگید)

چه جالب خیلی جالبه این الان دیدمش و اصلا موقع ساخت نامیرا، تو ذهنم نبود این پیام...

I'm sorry because I'm a human, but you're free to be a human.

یه درس جالب از این بازی ماشینی که بعضی وقت‌ها درگیرش شدم بگم، من اوایل فکر می‌کردم تو مراحل سخت مسابقه، هرچی ماشینم بهتر باشه و بهتر بتونم تند برم قطعا برنده‌ام! هی رفتم ماشین خریدم دیدم نه فایده نداره می‌بازم، دقت کردم دیدم اصلا برنده بودن به خوب گاز دادن نیست! به خوب و به موقع ترمز کردنه... تو باید بدونی پیچ کجاست، کجا ترمز کنی و بعد دوباره پاتو بذاری رو گاز. درست عین زندگی! فکر می‌کنی فقط باید پول در بیاری، فقط باید کار کنی فقط باید بدویی بری بیای! در صورتی که خوبه یه وقتایی ترمز کنی، بیخیال رقابت با بقیه بشی ببینی این زندگی همون چیزی بود که دوست داشتی بسازی؟ اگر فردایی نبود، تا امروز رو چطور با پیچ‌هاش زندگی کردی، چطور جنگیدی؟ ترمز کردن خیلی لازمه، ایستادن، فکر کردن، دوباره نقشه چیدن و بعد، دوباره پات رو بذاری روی گاز... امیرعلی ق @Amiralichannel

هعی امروز درگذشت... روحش شاد

از لینک زیر میتونید سابسکریپشن اتومات سرور های ایران رو دریافت کنید‌ : IR 🔗 اشتراک کانفیگ های تانل شده نامیرا

@NamiraNet