«آبنبات هل دار »

ازش پرسیدم کدوم مهمتره؟ مسیرِ سفر؟ یا مقصد؟ گفت: همراهانت... بذارید یه حقیقتی رو براتون روشن کنم، مقصدی وجود نداره همش مسيره، و توی این مسیر مهمترین چیز همراهانت هستن... واستون بهترینا رو آرزو میکنم ✨️🌱

وَصلِ شیرین نَشَوَد گَر نَبُوَد دَردِ فِراق نَمَکِ عِشق بِه جـُز رَنجُ غَمِ هِجران نیست :)

یک سال دیگر هم از راه رسید؛ با بوی خوش شکوفه‌ها، نوای دلنشین پرندگان و آسمانی که دوباره آبی‌تر از همیشه است. انگار طبیعت دست نوازش بر سر زمین کشیده و همه چیز را از نو رنگ‌آمیزی کرده است. سال جدید فرصتی دوباره است برای ساختن، برای خندیدن، برای مهربان‌تر بودن و برای رؤیاهای تازه‌ای که در دل داریم در این بهار دل‌انگیز، آرزو دارم لبخندهایتان از عمق دل باشد و اشک‌هایتان تنها از سر شوق جاری شود. هر صبح که بیدار می‌شوید، امیدی تازه در جانتان جوانه بزند و هر شب که چشم‌هایتان را می‌بندید، قلبتان پر از رضایت باشد بیایید در این سال نو، دل‌هایمان را از کینه و غم بشوییم و عشق را مهمان هر گوشه‌ی زندگی‌مان کنیم. به هر آنچه داریم، با دل سپاسگزار بنگریم و برای داشتن آنچه آرزو داریم، با شوق تلاش کنیم. شاید همه‌ی رویاهایمان به واقعیت نپیوندند، اما مسیر تلاش و امید، خود زیباترین هدیه‌ی زندگی است سال نو یعنی نو شدن، یعنی فرصتی دوباره برای دوست داشتن، برای بخشیدن و برای بهتر شدن. بیایید با هم قول بدهیم که مهربان‌تر باشیم، بیشتر بخندیم، عمیق‌تر نفس بکشیم و شکرگزار تک‌تک لحظه‌های ناب زندگی باشیم آرزو می‌کنم امسال برای شما پر از سلامتی، شادی و آرامش باشد. کنار عزیزانتان، روزهای بهاری را جشن بگیرید و بگذارید نور امید و عشق، چراغ راهتان باشد... بهار دل‌هایتان همواره سبز، لبخندهایتان جاودان و لحظه‌هایتان سرشار از زیبایی باد. سال نو، سالی پر از خوشبختی برایتان باشد! نوروزتان پیروز و فرخنده باد 🌻

_کتابخونه پنامبرا ✒️🤍🌱

« تو مپندار که مجنون سر خود مجنون شد از سمک تا به سماکش کشش لیلی برد »

چهارشنبه‌سوری، این آیین کهن و باشکوه، پژواکی از جانِ نیاکانمان است که در دلِ تاریکی زمستان، آتش را به نشانۀ نور و گرما برمی‌افروزند. این جشن، پیوندی است میان دیروز و امروز، میان خاک و آسمان، میان شور و شعف زندگی. از دلِ قرن‌ها، ایرانیان در واپسین سه‌شنبه شبِ سال، با بانگِ شادی، آتش را در آغوش کشیده‌اند تا زردی اندوه را به سرخی امید بدل کنند. در این شبِ پرشور، آتش زبانه می‌کشد و مردمان، دست در دست، از روی شعله‌های آن می‌پرند و با بانگِ «زردی من از تو، سرخی تو از من» دل را از رنج‌ها می‌زدایند. گویی هر جرقۀ این آتش، رازی از روزگاران کهن را نجوا می‌کند، گویی شعله‌ها، روشنی‌بخشِ فردایی روشن‌ترند. سخن از آتش است، از نور، از امید که می‌تابد ز دل، از جان، ز خورشید به شب‌های زمستانی، فروزان نوید سالِ نو آرد به جان، عید نیاکانمان در این شب، نه‌تنها به گرمای آتش، که به روشنی دل‌ها نیز می‌اندیشیدند. کوزه‌های کهنه را که یادآور سختی‌ها و غم‌های گذشته بود، به زمین می‌کوفتند تاشادی و نوزایی را در آغوش کشند. فال‌گوش ایستادن، قاشق‌زنی، و پخش آجیل مشکل‌گشا، همه و همه، بازمانده‌هایی از آیین‌های رازآلودی هستند که مردمانِ دیروز، برای به‌دست آوردن نیک‌بختی و سعادت، به جای می‌آوردند پس بیایید در این شبِ پررمزوراز، به گرمای آتش بنگریم و از دلِ آن، آرزوهایمان را به بلندای آسمان بسپاریم. شاید باد، بشارتی از نیاکان برایمان بیاورد، شاید آتش، شعله‌ای از امید در دل‌هایمان برافروزد… چهارشنبه‌سوریتون با عشق زیاد مبارک ✨️👏🏻❤️