ΙΑΧΗ

Αυτοί πάντως πολέμησαν Του Ezra Pound Αυτοί πάντως πολέμησαν, και μερικοί πιστεύοντας, pro domo, παντως… Άλλοι πρόθυμοι για τα όπλα, άλλοι για περιπέτεια, άλλοι απ’ το φόβο της αδυναμίας, άλλοι απ’ το φόβο της αποδοκιμασίας, άλλοι από αγάπη για τη σφαγή, στη φαντασία, μαθαίνοντας αργότερα… άλλοι με φόβο, μαθαίνοντας την αγάπη της σφαγής∙ Μερικοί έπεσαν, pro patria, non «dulce» non «et decor»… βούτηξαν ως τα μάτια μέσα στην κόλαση πιστεύοντας στα ψέμματα των γέρων, ύστερα δυσπιστώντας επέστρεψαν στην πατρίδα, επέστρεψαν σ’ ένα ψέμμα, επέστρεψαν σε αμέτρητες απάτες, επέστρεψαν σε παλιά ψέμματα και νέους εξευτελισμούς∙ τοκογλυφία πωρωμένη και πανάρχαια και στις δημόσιες θέσεις συκοφάντες. Τόλμη όσο ποτέ άλλοτε, σπατάλη όσο ποτέ άλλοτε. Νέο αίμα κι ευγενικό αίμα, ρόδινα μάγουλα, κι ωραία σώματα∙ σθένος όσο ποτέ άλλοτε ειλικρίνεια όσο ποτέ άλλοτε, απογοητεύσεις ανείπωτες στο παρελθόν, υστερίες, εξομολογήσεις χαρακωμάτων, καγχασμός μέσα από νεκρές κοιλιές. Πέθαναν μυριάδες, Κι ανάμεσα τους, οι καλύτεροι, Για μια φαφούτα γριά σκύλα, Για ένα μπαλωμένο πολιτισμό, Γοητεία, χαμόγελο στο ευγενικό στόμα, Γοργή ματιά που χάθηκε κάτω απ’ της γης το βλέφαρο, Για δύο γκρόσες σπασμένα αγάλματα, για μερικές χιλιάδες στραπατσαρισμένα βιβλία.

Στο Βυζάντιο, η ρωμαϊκή ιδέα της Αυτοκρατορίας υπέστη μια μοιραία μετάλλαξη, καθώς εμβαπτίστηκε στα θολά νερά του ασιατικού μυστικισμού και της σημιτικής θρησκευτικότητας. Αυτό που απέμεινε στην Κωνσταντινούπολη δεν ήταν η ζωντανή, ηρωική και ηλιακή Ρώμη, αλλά ένα στυγνό, γραφειοκρατικό φάντασμά της. Η βυζαντινή αυλή, πνιγμένη στην πολυτέλεια, τον ευνουχισμό, τις θεολογικές σοφιστείες και τις δολοφονικές ίντριγκες των διαδρόμων, αντικατέστησε την παλαιά δωρική αυστηρότητα των Λεγεώνων με έναν ασιατικό δεσποτισμό. Η ιστορία του Βυζαντίου δεν είναι μια ιστορία πνευματικής ανάτασης, αλλά μια παρατεταμένη περίοδος παρακμής ενός οργανισμού που είχε ήδη πεθάνει εσωτερικά. Ήταν μια κοινωνία που στερούνταν κάθε αρσενικής, πολεμικής ορμής, παραδομένη σε μια παθητική, μοναστική και θηλυπρεπή θρησκευτικότητα. Το μόνο που κατάφερε αυτό το υβρίδιο ήταν να υποβιβάσει την Παράδοση σε μια στείρα, μιμητική μορφή, μετατρέποντας την ιερή εξουσία σε ένα θέατρο σκιών, όπου οι Αυτοκράτορες στέφονταν ως θεοί τη μια μέρα και τυφλώνονταν ή σφαγιάζονταν από τον όχλο και τους καλόγερους την επομένη.

Στο Βυζάντιο, η ρωμαϊκή ιδέα της Αυτοκρατορίας υπέστη μια μοιραία μετάλλαξη, καθώς εμβαπτίστηκε στα θολά νερά του ασιατικού μυστικισμού και της σημιτικής θρησκευτικότητας. Αυτό που απέμεινε στην Κωνσταντινούπολη δεν ήταν η ζωντανή, ηρωική και ηλιακή Ρώμη, αλλά ένα στυγνό, γραφειοκρατικό φάντασμά της. Η βυζαντινή αυλή, πνιγμένη στην πολυτέλεια, τον ευνουχισμό, τις θεολογικές σοφιστείες και τις δολοφονικές ίντριγκες των διαδρόμων, αντικατέστησε την παλαιά δωρική αυστηρότητα των Λεγεώνων με έναν ασιατικό δεσποτισμό. Η ιστορία του Βυζαντίου δεν είναι μια ιστορία πνευματικής ανάτασης, αλλά μια παρατεταμένη περίοδος παρακμής ενός οργανισμού που είχε ήδη πεθάνει εσωτερικά. Ήταν μια κοινωνία που στερούνταν κάθε αρσενικής, πολεμικής ορμής, παραδομένη σε μια παθητική, μοναστική και θηλυπρεπή θρησκευτικότητα. Το μόνο που κατάφερε αυτό το υβρίδιο ήταν να υποβιβάσει την Παράδοση σε μια στείρα, μιμητική μορφή, μετατρέποντας την ιερή εξουσία σε ένα θέατρο σκιών, όπου οι Αυτοκράτορες στέφονταν ως θεοί τη μια μέρα και τυφλώνονταν ή σφαγιάζονταν από τον όχλο και τους καλόγερους την επομένη.

Τελευταία ομιλία πριν τη θερινή ανάπαυλα. Όσοι φίλοι επιθυμούν να παραστούν, καλούνται να επικοινωνήσουν στην ηλεκτρονική διεύθυνση hellenicexistence@protonmail.com

Γνωστοποιούμε στους φίλους του κινήματος ότι θα κυκλοφορήσει προσεχώς το τρίτο τεύχος του Εντύπου μας.

Παρέμβαση στη Μητρόπολη Αθήνας ενάντια στους "θεϊκούς" μισθούς των δεσποτάδων

Η Ευρώπη ξυπνάει από τον λήθαργο. Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και οι διεφθαρμένοι άρχοντες του χρήματος νομίζουν πως μπορούν να σβήσουν την ψυχή ενός λαού όπως σβήνει μια σπίθα. Αλλά δεν υπολόγισαν το αέναο πνεύμα της Σπάρτης. Η Σπάρτη δεν είναι πλέον μόνο ερείπια. Είναι ιδέα. Είναι η σιδηρά πυγμή του πολεμιστή που προτιμά τον θάνατο από την ατίμωση. Είναι ο εθνικοσοσιαλιστής που δεν επικαλείται το δίκαιο, αλλά το κατακτά με αίμα και θυσίες.

Από τη Βυζαντινή κατοχή στον οθωμανικό ζυγό 👇 https://x.com/iaxi_ns/status/2060732623773634669

Από τη χτεσινή ομιλία για τη θρησκευτικότητα των Ελλήνων στον Κύκλο Εθνοκοινωνικής Σκέψης

Νέο άρθρο Η σχέση του Μουσολίνι με τον διεθνή σιωνισμό https://x.com/iaxi_ns/status/2054931871234998414

Κυριακή 17 Μαΐου στον Κύκλο Εθνοκοινωνικής Σκέψης Επικοινωνία: kyklosethnokoinonikisskepsis@gmail.com

Χτες βράδυ, ανήμερα της 30ης Απριλίου, η Ιαχή τίμησε και φέτος τη μνήμη του A.H., πραγματοποιώντας μια λιτή τελετή μνήμης έξω από το γερμανικό νεκροταφείο της Ραπεντώσας. ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

Νέο άρθρο Φρειδερίκος Νίτσε, ένας προφήτης του εθνικοσοσιαλισμού https://x.com/iaxi_ns/status/2047328346753716408

20-04-1889 Ένας Αετός Ήρθε από τον Ήλιο. Και πάλι ο θεός Αse, ο Δημιουργός του Κόσμου, έστειλε έναν άνθρωπο να φέρει την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη. Και πάλι ο κόσμος Τον απέρριψε. Εργασία και φροντίδα ήταν όλη η ζωή Του - όχι μόνο για τον δικό Του λαό αλλά για όλη την Ευρώπη. Τότε Αυτός τίναξε τη σκόνη από τις φτερούγες Του και επέστρεψε εκεί από όπου ήρθε. Ο κόσμος δεν ξέρει τι έχασε. - Knut Hamsun –

Εθνικοσοσιαλιστικό σκίτσο κατά του γαλλικού στρατού κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο