ΙΑΧΗ

Ο μπολσεβικισμός της αρχαιότητας..

Στην καρδιά της αγγλικής υπαίθρου ορθώνεται μια αιωνόβια δρυς. Είναι το περίφημο δέντρο που ενέπνευσε τον Τόλκιν να δημιουργήσει τον Δεντρογένη, τον αρχέγονο Προστάτη των Δασών στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ο Τόλκιν, παρότι αντιναζί, ανέσυρε ως εκφραστής της ευρωπαϊκής μυθολογικής συνείδησης τη Μέση Γη από το φυλετικό ασυνείδητο των Αρίων. Η δρυς, το κατεξοχήν ιερό δέντρο των Ελλήνων, των Κελτών και των γερμανικών φύλων αποτυπώνει μια παραδοσιακή αντίληψη που βλέπει τη φύση όχι ως υλικό προς εκμετάλλευση, αλλά ως έναν έμψυχο κόσμο που απαιτεί σεβασμό. Στο έργο του, η καταστροφή των δασών από τον Σάρουμαν αντιπροσωπεύει τον αδίστακτο εκβιομηχανισμό που ισοπεδώνει την παράδοση στον βωμό μιας ψευδούς προόδου.

Νέο άρθρο "Προστατέψτε το δάσος" https://x.com/iaxi_ns/status/2089368448518262895

Γιατί το καθεστώς Μεταξά απαγόρευσε έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, όπως η Πλατωνική Πολιτεία (σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου) https://x.com/i/status/2087537880952344690

Νέο άρθρο Η καύση της πλατωνικής "Πολιτείας" από το αγγλοσιωνιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου https://x.com/iaxi_ns/status/2086093744395239668

Ευρώπη Ξύπνα

Το πραγματικό πρόσωπο του Ίωνα Δραγούμη μέσα από τον ιδεολογικό του ναρκισσισμό και την αντεθνική του δράση 👇 https://www.facebook.com/share/p/1DAcqtzCw1/

Το πραγματικό πρόσωπο του ίωνα δραγούμη μέσα από τον ιδεολογικό του ναρκισσισμό και την αντεθνική του δράση https://www.facebook.com/share/p/1DAcqtzCw1/

Νέο άρθρο Η φυλή υπεράνω θρησκειών https://x.com/iaxi_ns/status/2083907335362146593

Νέο άρθρο Κωνσταντίνος Καβάφης: Ένας κίναιδος υμνητής του πολυφυλετισμού https://x.com/iaxi_ns/status/2081008924208107902

Ρώσοι εθελοντές στα SS – Η ιστορία του Σεργκέι Προτοπόποφ https://x.com/iaxi_ns/status/2079515687580496175

''Όποιος θέλει να ζήσει, ας πολεμήσει. Αυτός που δε θέλει να πολεμήσει σε αυτόν τον κόσμο, όπου ο μόνιμος αγώνας είναι ο σταθερός νόμος της ζωής, δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης''. Α.Η. *101 χρόνια από την, σαν σήμερα, έκδοση του MEIN KAMPF.

Το τρίτο τεύχος του Εντύπου μας κυκλοφορεί Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να επικοινωνήσουν στην ηλεκτρονική διεύθυνση hellenicexistence@protonmail.com

Αυτοί πάντως πολέμησαν Του Ezra Pound Αυτοί πάντως πολέμησαν, και μερικοί πιστεύοντας, pro domo, παντως… Άλλοι πρόθυμοι για τα όπλα, άλλοι για περιπέτεια, άλλοι απ’ το φόβο της αδυναμίας, άλλοι απ’ το φόβο της αποδοκιμασίας, άλλοι από αγάπη για τη σφαγή, στη φαντασία, μαθαίνοντας αργότερα… άλλοι με φόβο, μαθαίνοντας την αγάπη της σφαγής∙ Μερικοί έπεσαν, pro patria, non «dulce» non «et decor»… βούτηξαν ως τα μάτια μέσα στην κόλαση πιστεύοντας στα ψέμματα των γέρων, ύστερα δυσπιστώντας επέστρεψαν στην πατρίδα, επέστρεψαν σ’ ένα ψέμμα, επέστρεψαν σε αμέτρητες απάτες, επέστρεψαν σε παλιά ψέμματα και νέους εξευτελισμούς∙ τοκογλυφία πωρωμένη και πανάρχαια και στις δημόσιες θέσεις συκοφάντες. Τόλμη όσο ποτέ άλλοτε, σπατάλη όσο ποτέ άλλοτε. Νέο αίμα κι ευγενικό αίμα, ρόδινα μάγουλα, κι ωραία σώματα∙ σθένος όσο ποτέ άλλοτε ειλικρίνεια όσο ποτέ άλλοτε, απογοητεύσεις ανείπωτες στο παρελθόν, υστερίες, εξομολογήσεις χαρακωμάτων, καγχασμός μέσα από νεκρές κοιλιές. Πέθαναν μυριάδες, Κι ανάμεσα τους, οι καλύτεροι, Για μια φαφούτα γριά σκύλα, Για ένα μπαλωμένο πολιτισμό, Γοητεία, χαμόγελο στο ευγενικό στόμα, Γοργή ματιά που χάθηκε κάτω απ’ της γης το βλέφαρο, Για δύο γκρόσες σπασμένα αγάλματα, για μερικές χιλιάδες στραπατσαρισμένα βιβλία.

Αυτοί πάντως πολέμησαν Του Ezra Pound Αυτοί πάντως πολέμησαν, και μερικοί πιστεύοντας, pro domo, παντως… Άλλοι πρόθυμοι για τα όπλα, άλλοι για περιπέτεια, άλλοι απ’ το φόβο της αδυναμίας, άλλοι απ’ το φόβο της αποδοκιμασίας, άλλοι από αγάπη για τη σφαγή, στη φαντασία, μαθαίνοντας αργότερα… άλλοι με φόβο, μαθαίνοντας την αγάπη της σφαγής∙ Μερικοί έπεσαν, pro patria, non «dulce» non «et decor»… βούτηξαν ως τα μάτια μέσα στην κόλαση πιστεύοντας στα ψέμματα των γέρων, ύστερα δυσπιστώντας επέστρεψαν στην πατρίδα, επέστρεψαν σ’ ένα ψέμμα, επέστρεψαν σε αμέτρητες απάτες, επέστρεψαν σε παλιά ψέμματα και νέους εξευτελισμούς∙ τοκογλυφία πωρωμένη και πανάρχαια και στις δημόσιες θέσεις συκοφάντες. Τόλμη όσο ποτέ άλλοτε, σπατάλη όσο ποτέ άλλοτε. Νέο αίμα κι ευγενικό αίμα, ρόδινα μάγουλα, κι ωραία σώματα∙ σθένος όσο ποτέ άλλοτε ειλικρίνεια όσο ποτέ άλλοτε, απογοητεύσεις ανείπωτες στο παρελθόν, υστερίες, εξομολογήσεις χαρακωμάτων, καγχασμός μέσα από νεκρές κοιλιές. Πέθαναν μυριάδες, Κι ανάμεσα τους, οι καλύτεροι, Για μια φαφούτα γριά σκύλα, Για ένα μπαλωμένο πολιτισμό, Γοητεία, χαμόγελο στο ευγενικό στόμα, Γοργή ματιά που χάθηκε κάτω απ’ της γης το βλέφαρο, Για δύο γκρόσες σπασμένα αγάλματα, για μερικές χιλιάδες στραπατσαρισμένα βιβλία.

Στο Βυζάντιο, η ρωμαϊκή ιδέα της Αυτοκρατορίας υπέστη μια μοιραία μετάλλαξη, καθώς εμβαπτίστηκε στα θολά νερά του ασιατικού μυστικισμού και της σημιτικής θρησκευτικότητας. Αυτό που απέμεινε στην Κωνσταντινούπολη δεν ήταν η ζωντανή, ηρωική και ηλιακή Ρώμη, αλλά ένα στυγνό, γραφειοκρατικό φάντασμά της. Η βυζαντινή αυλή, πνιγμένη στην πολυτέλεια, τον ευνουχισμό, τις θεολογικές σοφιστείες και τις δολοφονικές ίντριγκες των διαδρόμων, αντικατέστησε την παλαιά δωρική αυστηρότητα των Λεγεώνων με έναν ασιατικό δεσποτισμό. Η ιστορία του Βυζαντίου δεν είναι μια ιστορία πνευματικής ανάτασης, αλλά μια παρατεταμένη περίοδος παρακμής ενός οργανισμού που είχε ήδη πεθάνει εσωτερικά. Ήταν μια κοινωνία που στερούνταν κάθε αρσενικής, πολεμικής ορμής, παραδομένη σε μια παθητική, μοναστική και θηλυπρεπή θρησκευτικότητα. Το μόνο που κατάφερε αυτό το υβρίδιο ήταν να υποβιβάσει την Παράδοση σε μια στείρα, μιμητική μορφή, μετατρέποντας την ιερή εξουσία σε ένα θέατρο σκιών, όπου οι Αυτοκράτορες στέφονταν ως θεοί τη μια μέρα και τυφλώνονταν ή σφαγιάζονταν από τον όχλο και τους καλόγερους την επομένη.

Στο Βυζάντιο, η ρωμαϊκή ιδέα της Αυτοκρατορίας υπέστη μια μοιραία μετάλλαξη, καθώς εμβαπτίστηκε στα θολά νερά του ασιατικού μυστικισμού και της σημιτικής θρησκευτικότητας. Αυτό που απέμεινε στην Κωνσταντινούπολη δεν ήταν η ζωντανή, ηρωική και ηλιακή Ρώμη, αλλά ένα στυγνό, γραφειοκρατικό φάντασμά της. Η βυζαντινή αυλή, πνιγμένη στην πολυτέλεια, τον ευνουχισμό, τις θεολογικές σοφιστείες και τις δολοφονικές ίντριγκες των διαδρόμων, αντικατέστησε την παλαιά δωρική αυστηρότητα των Λεγεώνων με έναν ασιατικό δεσποτισμό. Η ιστορία του Βυζαντίου δεν είναι μια ιστορία πνευματικής ανάτασης, αλλά μια παρατεταμένη περίοδος παρακμής ενός οργανισμού που είχε ήδη πεθάνει εσωτερικά. Ήταν μια κοινωνία που στερούνταν κάθε αρσενικής, πολεμικής ορμής, παραδομένη σε μια παθητική, μοναστική και θηλυπρεπή θρησκευτικότητα. Το μόνο που κατάφερε αυτό το υβρίδιο ήταν να υποβιβάσει την Παράδοση σε μια στείρα, μιμητική μορφή, μετατρέποντας την ιερή εξουσία σε ένα θέατρο σκιών, όπου οι Αυτοκράτορες στέφονταν ως θεοί τη μια μέρα και τυφλώνονταν ή σφαγιάζονταν από τον όχλο και τους καλόγερους την επομένη.