‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ࣪ Closed

Drama:tale of the nine tailed

⪩ Prêt-à-porter ⤷ (به فرانسوی) ֶָ֢ ⪩ RTW ⤷ (به اختصار) ֶָ֢

لاینی از لباسه که با کیفیت بالا اما به تعداد محدود و با سایزبندی‌های استاندارد تولید می‌شن. منظور از سایزبندی‌ استاندارد همون اسمال و مدیم و لارج و..‌ اینا هستش. و دلیلی هم که اسمش ready-to-wear یا همون ترجمه‌ی تحت‌اللفظی "آماده‌ی پوشیدن" به همین برمی‌گرده که طبق یه الگوی پایه با اندازه‌های استاندارد ساخته شدن و نیازی به تغییر عمده توشون نیست. بعضی از دیزاینرها و برندها هم لایتن اوت‌کوتور دارن هم rtw. قیمت‌شون هم تقریبا نسبت به فست‌فشن بیشتر و نسبت به کوتور کمتره.

هر برندی چهارتا کالکشن داره، بهاره، تابستانه، پاییزه و زمستانه. که این چهارتا کالکشن به صورت دوتایی (بهار-تابستان و پایین-زمستان) دو فصل قبل توی فشن‌شوها ارائه می‌شن. یعنی کالکشن بهار و تابستان در فشن مانث سپتامبر و پاییز و زمستان هم در ماه فوریه. (در اصل 6 ماه قبل)

در حالی که اوت‌کوتور به لباس‌های دست ساز، منحصر به فرد (exclusive) و سفارشی (custommade) اطلاق می‌شه، rtw به لباس‌هایی گفته می‌شه که در مقادیر زیاد در یک کارخانه تولید می‌شن. – که اتفاقاً توی rtw هم دخالت دست هست اما اوت‌کوتور تماما کار دسته و دستگاهی وجود نداره‌. rtw برخلاف اوت‌کوتور که سفارشیه و برای افراد خاص ساخته می‌شن، rtw در دسترس عموم قرار داره. همونطورم که گفتم قیمتش کمتره.

فست فشن "fast fashion" اصطلاحی در دنیای فشن معاصره که اواخر قرن بیستم توسط خرده‌فروشان به دیکشنری مد اضافه شد. فست فشن در دهه‌ی 1980 در آمریکا در ابتدا برای رفع نیاز قشر کم‌درآمد که علاقه به پوشیدن لباس‌های ترند داشتن به وجود اومد.

فست فشن در اصل اصطلاحی برای برندهایی هستش که لباس‌های برندهای لاکژری رو تقریبا کپی و یا ری‌دیزاین می‌کنن و با کیفیت و قیمت پایین‌تر، اما در تعدادی بسیار بیشتر و زیادتر تولید و عرضه می‌کنن. یعنی اون ترندهایی که برندهای معروف و لاکژری هر فصل سِت می‌کنن رو طراحی و تولید می‌کنن. اینجوری مصرف‌کننده می‌تونه با قیمت خیلی پایین‌تر از برندهای اورجینال آپدیت و ترندی بمونه.

مزیت فست فشن توی ایجاد فضای شغلی خصوصا برای کشورای جهان سومی اندونزی و تایوان و ... هستش. حالا چرا؟ چون اونجاها و توی کشورهای جهان سومی نیروی کار ارزون‌تره.

بزرگترین عیبش هم توی آلودگی زیست محيطي که ایجاد می‌کنه و سالانه مقدار زباله‌ی بسیار زیادی تولید می‌کنه.

برندهای فست فشن معمولاً مقدار لیمیتد و محدودی از یک استایل و ترند رو در اختیار دارند تا فضا رو برای سبک‌ و ترندهای جدیدی که مدت کوتاهی بعد وارد بازار می‌شن، باز کنن.

♡⃕𝖹𝖺𝗋𝖺 ♡⃕𝖧&𝖬

♡⃕𝖥𝗈𝗋𝖾𝗏𝖾𝗋 21 ♡⃕𝖦𝖠𝖯

♡⃕𝖬𝖺𝗇𝗀𝗈 ♡⃕𝖡𝗈𝗈𝗁𝗈𝗈

♡⃕𝖥𝖺𝗌𝗁𝗂𝗈𝗇 𝖭𝗈𝗏𝖺 ♡⃕𝖲𝗁𝖾𝗂𝗇

♡⃕𝖯𝗋𝗂𝗆𝖺𝗋𝗄

مَس‌پروداکشن‌ها رو بخوام خیلی راحت و قابل فهم براتون توضیح بدم‌، در اصل می‌شه مثل تولیدی‌های کشور خودمون یا جنس‌های درجه دوی چینی که لباس تولید می‌کنن و لیبل و اتیکت فیک برندها رو می‌زنن روی لباس‌ها یا اسم اون برندها رو روی لباس چاپ می‌کنن. مثل همین لباسای نایک و آدیداسی که می‌بینید.

در فست فشن طراحی از اهمیت ویژه‌ای برخورداره از این جهت که تولید لباس‌های ترند و برگرفته از طرح‌های فشن شوهاست. همینطور فست فشن درست مثل rtw به صورت فصلی ارائه می‌شه و باید با همون سرعت ترند‌ها و طراحی‌ها رو تولید کنه و در اختیار مصرف‌کننده قرار بده.

اما توی مس پروداکشن یا همون تولید انبوه جریان کاملا برعکسه، یعنی طراحی فصلی صورت نمی‌گیره و یه طرح ممکنه سالها به صورت ممتد و تکراری ادامه داشته باشه. دقیقا مثل همون کتونی و ست‌های نایک و آدیداس.

از نظر هزینه فست فشن نسبت به مس پروداکشن گرون‌تره که این اختلاف قیمت بخاطر ترندی بودن و به روز بودن فست فشنه در مقابل مَس پروداکشن.

yesterday at 23:59 . evangeline advice

               𝗇𝗂𝖼𝗄 𝖺𝗇𝖽 𝗃𝗎𝖽𝗒 𝗂𝗇 𝗋𝖾𝖺𝗅 𝗅𝗂𝖿𝖾 𝗒𝖺𝗅𝗅