خمـارِ چشمانت'

نیاز دارم یکی فکرم رو با خودش بِشوره ببره. طوری که حتی اسمم رو هم یادم نیاد.

درد به روی درد، مرهم است یا دردی دگر؟ قصه‌ی من را از این دنیای ویرانه مپرس حالِ دلم؟ ز رخسار هویدا نیست؟ کالبدی داشتم پُر ز روح، ولی دیگر نیست همچو قایقی کاغذی در خروشِ خوناب در تلاطمم، تو چه دانی؟ رو خود را دریاب بی‌گمان، رویایِ من از هیچ بود دردِ بی‌درمانِ من از خویش بود کرمان تسلیت🖤

‌کـاری میکنـم حسِ بهـشـت بهت بـده ولی قسم میخورم که فرشتـه نیستم.

این واقعا خیلی آزاردهنده‌ست چیزی که میخوای رو سر وقتش نداشته باشی! باعث میشه بعد از اونم دیگه نخواییش.

احساسات همزمان منو میکشن و زنده نگهم میدارن.

من دارم خیلی تلاش میکنم که آدم انتقاد پذیری باشم، مردم از کارم انتقاد میکنن و جدی صبر به خرج میدم و نمی‌پرم بهشون چون صرفا مثل بقیه تحسینم نکردن! اگه اون انتقاد واقعا انتقاد باشه و نه زائده‌ی ذهن یه سری آدم که نمیتونن پیشرفتت رو ببینن و سعی دارن از هر چیز کوچیکی ایراد بگیرن تا مانعت شن، میتونه خیلی به پیشرفتِ شخص کمک کنه. و اصلا هم کاره ساده‌ای نیست پذیرفتنش، عموماً آدم‌ها دوست دارن تحسین و تمجید شن نه انتقاد! یه جور پذیرفتنِ اشتباه و تلاش برای رفعش محسوب میشه و تا وقتی کسی نتونه اشتباهاتش رو بپذیره هیچوقت واقعا انتقاد پذیر نمیشه.

چون میدونم طمع توی وجود همه‌ی انسان‌ها هست و نمیخوام متعلقاتم رو ببازم.

یه جور حسِ خودخواهانه‌ست، حتی سره کوچیکترین چیز‌ها هم حسش میکنم.

چرا من انقدر کشش دارم به اینکه چیزی، حسی یا کسی که متعلق به خودمه رو برای خودم مخفی نگهش دارم؟

قدردانم از تمامِ کسایی که تا الان کنارم موندن، الخصوص از تمام درس‌هایی که بعضی‌ها بی‌منت با کارهاشون بهم یاد دادن، سالِ زیبایی بود در کنار پستی و بلندی‌هاش، اشک و لبخند داشت، اوج گرفتیم و سقوط کردیم ولی درد هم وجود داره تا بهمون بفهمونه ما هنوز زنده ایم. امیدوارم 2024 برامون پر بشه از آدمایی که به زندگیمون جهت میدن، کسایی که از ما انسان‌های بالغ‌تر و شادتری میسازن، موفقیت کسب کنیم، پیشرفت کنیم، نزدیک‌تر بشیم به اون ایده‌آلی که همیشه توی ذهنمون داریم و اینکه بیشتر از ته دل بخندیم..