رهائی

رهایی،از اول قرار نبود موندنی باشه… یه گوشه‌ی خلوت و کوچیک بود برای چند نفس عمیق، برای سبک شدن، برای یه وقت کوتاه. یه وقتی آدم می‌فهمه وقتشه یه صفحه رو ببنده؛ نه از دل‌زدگی، نه از ناراحتی… فقط چون حس می‌کنه داستانش اینجا تموم شده. مرسی که این مدت اینجا بودید، خوندید، شنیدید، همراه شدید. نور باشه همیشه سمتتون. بدرود 🤍

رهایی، از اول قرار نبود موندنی باشه… یه گوشه‌ی خلوت و کوچیک بود برای چند نفس عمیق، برای سبک شدن، برای یه وقت کوتاه. اما حتی «رهایی» هم، یه‌جایی باید خودش رو آزاد کنه. یه وقتی آدم می‌فهمه وقتشه یه صفحه رو ببنده؛ نه از دل‌زدگی، نه از ناراحتی… فقط چون حس می‌کنه داستانش اینجا تموم شده. مرسی که این مدت اینجا بودید، خوندید، شنیدید، همراه شدید. نور باشه همیشه سمتتون. بدرود 🤍

نوشته بود: «ما را نکُشید، ما هنوز جوانیم... ما هنوز نمی‌دانیم عشق، مزه‌ی توت شیرین می‌دهد یا خرمالوی نارس.»

فقط ده روز گذشته اما حس می‌کنم ما دیگه به اون آدمای قبل جنگ هیچ شباهتی نداریم. @Amiralichannel

آدم در برابر هر دیو و ددی سرتق بازی دراره تهش زورش به دیو درون خودش نمی‌ماسه.

خیلی خوبه..

آخ.

جهان و کائنات هیچوقت بهت آرامش رو توی چیزی که متعلق به تو نیست نمیدن.