𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

📼 Mixtape (2026) A nostalgic narrative adventure about friendship, music, and growing up. 🎧🌅

جاده، از میان اتوبان‌هایی می‌گذشت که سال‌ها بود فراموششان کرده بودم؛ همان جاده‌ هایی که همیشه بوی رفتن می‌دهند، حتی وقتی هیچکس واقعا نمی‌رود. پشت شیشه، دنیا آرام عقب می‌رفت و من فقط به این فکر می‌کردم که چقدر دلتنگ دریا شده‌ ام. نه برای موج‌ ها، نه برای ساحل؛ برای سکوتی که همیشه میان صدای آب پنهان است. بعد، بی‌ هیچ هشدار و بی‌ هیچ مرزی، خواب تصمیم خودش را گرفت. ناگهان در ژاپن بودم. روی بالکن خانه‌ای قدیمی ایستاده بودم؛ شهری که انگار از کاغذ، باران و خاطره ساخته شده بود. پله‌های باریک، آرام در شیب کوچه گم می‌شدند و نور عصر روی دیوارها می‌لغزید؛ انگار زمان، آنجا با احتیاط قدم برمی‌داشت تا چیزی را از خواب بیدار نکند. سبدی آرام از لبه‌ی پله‌ها سر خورد و پیش از آنکه به زمین برسد، پسری بی‌ نام آن را در آغوش گرفت. هیچکس چیزی نگفت. فقط برای یک لحظه، جهان شبیه جایی شد که در آن، هیچ چیز اجازه‌ی سقوط پیدا نمی‌کند. بعد همه‌چیز دوباره از هم پاشید؛ آدم‌ها جابه‌جا شدند، اتاق‌ها تغییر کردند، ساعت‌ها مسیر دیگری را انتخاب کردند و خواب، مثل دستی که رد پاهایش را از روی شن پاک کند، آرام خودش را از من پس گرفت. وقتی بیدار شدم، هنوز حس می‌کردم چیزی از من، همان‌جا روی آن بالکن جا مانده است. شاید بعضی سفرها هرگز برای رسیدن به مقصد آغاز نمی‌شوند؛ فقط می‌آیند تا یادمان بیندازند که روحمان، سال‌هاست در شهری زندگی می‌کند که پاهایمان هنوز به آن نرسیده‌اند.

🍱🎐

داره گریه می‌کنه=)))))

وای چقدر تو مگولی مسی هیچوقت نمی‌تونم چنین دیدی نسبت به رونالدو داشته باشم

اشک تو چشمام جمع شده جلوی بابام نمی‌خوام گریه کنم😭

بچه ها واقعا بغض کردم

ولی هنوزم فران رو دوست دارم پس گل بزن دیگه بچه جون😭

برای مسی بغض کردم😭😂

جانوران بت نمی‌پرستند، قلدر نمی‌تراشند و به کثافتکاریهای خودشان نمی‌بالند برای همین تاریخ ندارند. توپ مرواری صادق هدایت

There’s nothing more horrific than a hunt. In case you’ve failed to realize… The things you hunt, they’re not beasts. They’re people. One day, you will see.

امروز ساعت هشت صبحه، California Dreamin رو پلی کردم و نشستم سرفصل‌های پژوهشم رو مشخص کنم. موضوع‌ها هم از اون دست چیزایی بودن که آدم رو ول نمی‌کنن؛ اینکه خودانتقادی چطور مثل یه موریانه، آروم و بی‌صدا، بهزیستی آدم رو می‌خوره. اینکه شفقت به خود دقیقا با چه مکانیزمی می‌تونه نقش یه ضربه‌گیر رو داشته باشه، نه برای اینکه آسیب رو حذف کنه، فقط برای اینکه آدم زیر فشارش متلاشی نشه. همزمان یه گوشه‌ی ذهنم فقط یه چیز می‌گفت: زودتر کارت رو انجام بده، احتمالا اینترنت رو قطع می‌کنن. وسط همین عجله کردن ها، یه لحظه رسیدم به جمله‌ی "If I was in L A" و یه لحظه مکث کردم. برام عجیب بود. داشتم درباره‌ی بهزیستی و شفقت به خود می‌نوشتم، در حالی که چند ماهه زندگی‌مون پر از اخبار جنگ، کشتار و نااطمینانیه. از یه طرف ذهنم دنبال مقاله و پژوهش بود، از یه طرف دنبال این بود که قبل از قطع شدن اینترنت، همه‌چیز رو ذخیره کنه. همون لحظه یه آهنگ درباره‌ی رویای جای دیگه بودن هم داشت پخش می‌شد. یه ترکیب کاملا نامربوط ولی واقعی. فکر کنم تجربه‌ی زیسته‌ی این روزها دقیقا همینه؛ اینکه زندگی هیچ‌ چیز رو از هم تفکیک نمی‌کنه. موسیقی، پژوهش، اضطراب، جنگ، امید، ترس و برنامه‌ریزی برای آینده، همه توی یه قاب جا می‌شن. انگار مغز انسان توانایی عجیبی داره که همزمان هم به فروپاشی فکر کنه، هم گزارش بنویسه، هم زیر لب با یه آهنگ زمزمه کنه: "If I was in LA" و شاید چیزی که بیشتر از همه ذهنم رو درگیر کرد همین بود؛ اینکه من داشتم درباره‌ی راه‌های حفظ بهزیستی مطالعه می‌کردم، درست در روزهایی که خود واقعیت، هر چند ساعت یک‌ بار، میاد سراغت و از آدم می‌پرسه: هنوز هم می‌تونی از بهزیستی حرف بزنی؟

بچه که بودم وقتی داداشم فوتبال 98 بازی می‌کرد به داور می‌گفتم لباس آدامسی=)) این چند وقت هرچی داوره می‌بینم تو ذهنم میگم عه لباس آدامسیا. البته تا جایی که حافظه‌م یاری می‌کنه داورِ توی گیم لباسش سبز بود.

lil' capillaries.