اشک‌های قرمز

بیست‌وهفت/صفرشش/چهارده‌دوصفر/ده‌پنج‌پنج سفر، توی دل شهر. از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگر. از اتفاقی، به اتفاق بعدی. بی‌حسی. سردرد. سردرد طولانی. تاثیر چهل‌وپنج دقیقه کار هرگز نکردن. ناامید شدن. از کسی که هنوز شروع نشده بود.

بیست‌وپنج/صفرشش/چهارده‌دوصفر/ده/سه‌صفرشش صداهای زندگی رو برام پخش می‌کنه. دقایق بعضا طولانی بودن در مکانی و حرف زدن با کسی در زمانی. گذشته‌ای نه آنقدر دور که نتوان دید و نه آنقدر نزدیک که گُذشته باشد. حرف‌زدن‌های معمولی را ضبط کرده. نه برای استفاده بر علیه دیگری در دادگاه. اوه، حال می‌فهمیم نیت در ثبت مهم تلقی بشود. که برای بازگوش دادنش در اوقات فراغت از زندگی. لحظه‌های زندگی که ارزش ثبت ندارند، زیاد هم عجین با روزمرگیمان نیستند و انگار در لگوچینی لحظه‌ها برای وصل کردن دو نقطه دیگر بهم استفاده می‌شوند. -پیچیده شد، در برنامه بعدی از دکتر استرنج برای توضیح مفهوم دعوت می‌کنیم-