معمای عشق

✨

دست‌رنج تو همان به که شود صرف به کام دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن؟ پیر میخانه همی‌خواند معمایی دوش از خط جام که فرجام چه خواهد بودن

✨

مرغ کم‌حوصله را گو غم خود خور که بر او رحمِ آن کس که نهد دام چه خواهد بودن؟ باده خور غم مخور و پند مقلد منیوش اعتبار سخن عام چه خواهد بودن؟ #حافظ

✨

خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟ تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن غم دل چند توان خورد؟ که ایام نماند گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن؟ #حافظ

● وطن! مرا به نخل آویزان کنید من به او خیانت نمی‌کنم. این زمین و مزرعه من است. اینجا در گودال‌های آن افتاده‌ام، و دستانم در آتش سوخته است. در اینجا شیر شتر را در کودکی سر کشیده‌ام. وطن من روایت روزهای شاد و غمگین نیست. وطن در رویا نمی‌زید و نه در مزرعه‌ای در آغوش ماه، و نه در قطره‌ای نورانی بر گل رز. وطن من غریبه‌ای خشمگین است در اضطراب قرن‌ها با ماشه‌ای کشیده بر شقیقه‌اش. وطن من، کودکی است، که دستانش را با امید و شجاعت به سوی شادی دراز می‌کند. او بادی است در زندان. و شاخه‌هایی است در نور و تاریکی، پیرمردی است که در این شاخساران جاودان در ماتم زمین و پسرانش نشسته است. این سرزمین پوست و استخوان است. مرا در آن رها کنید. قلب من و درخت خرما با هم از آن به سوی سال‌های سخت اوج می‌گیریم. مرا به خرما آویزان کنید من به او خیانت نمی‌کنم ✍#محمود_درویش 🍏🍎🍃

○ با تو دیشب تا کجا رفتم تا خدا وآن سوی صحرای خدا رفتم من نمی‌گویم ملایک بال در بالم شنا کردند من نمی‌گویم که باران طلا آمد لیک ای عطر سبز سایه پرورده ای پری که باد می بردت از چمنزار حریر پر گل پرده تا حریم سایه‌های سبز تا بهار سبزه‌های عطر تا دیاری که غریبیهاش می‌آمد به چشمم آشنا، رفتم. پا به پای تو که می‌بردی مرا با خویش همچنان کز خویش و بی خویشی در رکاب تو که می‌رفتی همعنان با نور در مجلل هودج سرّ و سرود و هوش و حیرانی سوی اقصا مرزهای دور تو قصیل اسب بی آرام من، تو چتر طاووس نر مستم تو گرامی‌تر تعلق،‌ زمردین زنجیر زهر مهربان من پا به پای تو تا تجرد تا رها رفتم تا کجا بردی مرا دیشب با تو دیشب تا کجا رفتم... ✍مهدی_اخوان_ثالث 📕 از این اوستا 🍏🍎🍃