معمای عشق

زلفِ دل‌دزدش صبا را بند بر گردن نهاد با هوادارانِ ره رو حیلهٔ هندو ببین این‌که من در جست‌وجوی او ز خود فارغ شدم کس ندیده‌ست و نبیند مثلش از هر سو ببین حافظ ار در گوشهٔ محراب می‌نالد رواست ای نصیحت‌گو خدا را آن خمِ ابرو ببین #حافظ

حلقهٔ زلفش تماشاخانهٔ باد صباست جانِ صد صاحب‌دل آن جا بستهٔ یک مو ببین عابدانِ آفتاب از دلبرِ ما غافل‌اند ای ملامت‌گو خدا را رو مبین آن رو ببین #حافظ

نکته‌ای دلکَش بگویم خالِ آن مَه‌رو ببین عقل و جان را بستهٔ زنجیرِ آن گیسو ببین عیبِ دل کردم که وحشی‌وضع و هرجایی مباش گفت چشمِ شیرگیر و غنجِ آن آهو ببین #حافظ

○ … مرداد ماه که روز هفتم آن مرداد روز است و آن روز را به انگیزهٔ پیش آمدن دو نام با هم، جشن می‌گرفتند. معنای امرداد آن است که مرگ و نیستی نداشته باشد. امرداد فرشته‌ای است که به نگهداری جهان و آراستن غذاها و داروها که اصل آن از نباتات است و بر کنار کردن گرسنگی و زیان و بیماری‌ها می‌باشد، کارگزاری یافته‌است…» جشن ها و آیین های زیبای باستانی مان را... که عشق می زاید و شادی... پاس بداریم... 🍏🍎🍃

در متن پهلوی «بُندَهِش» نیز آمده است: اَمرداد بی‌مرگ، سرور گیاهان بی‌شمار است؛ زیرا او خویشاوند گیاه در گیتی است. گیاهان را رویاند و رَمه‌ گوسپندان را افزاید؛ زیرا همه‌ دام‌ها از او خورند و زیست‌ کنند. در هنگامِ نوسازی جهان نیز خوراک بی‌مرگی را از اَمرداد آرایند. اگر کسی گیاه را رامش بخشد یا بیازارد، آن‌گاه اَمرداد از وی آسوده یا آزرده شود. مسعود سعد سلمان، چکامه‌پرداز سده پنجم هجری نیز درباره جشن امردادگان این‌گونه می‌سراید: روز مُرداد مُژده داد بدان که جهان شد به طبع، باز جوان مرداد مه است سخت خرم مَی نوش پیاپی و دمادم 🍏🍎🍃

○ امردادگان، نام یکی از جشن‌های باستانی ایران است؛ روزی که ایرانیان به بوستان‌های سرسبز در حاشیه شهر می‌رفتند و به جشن و شادی در دامن طبیعت می‌پرداختند. جشن امردادگان، یکی از جشن‌های دوازده‌گانه باستانی ایرانیان است که هر سال در تاریخ هفتم مرداد در تقویم باستانی و سوم مرداد در تقویم شمسی، برگزار می‌شود. این جشن، پیوند عمیقی با محیط زیست و طبیعت دارد و اندیشه‌های فلسفی عمیقی، آن را پشتیبانی می‌کنند؛ به‌طوری که حفاظت از محیط‌ زیست برای جلوگیری از آلودگی زمین، از جمله نیایش‌هایی است که در این جشن اسطوره‌ای خوانده می‌شود. 🍏🍎🍃

○ ایرانیان در گذشته برای برگزاری جشن امردادگان و بزرگداشت فرشته امرداد به باغ‌ها، بوستان‌ها و مزارع خرم و سرسبز و همچنین چشمه‌سارها می‌رفتند و و پس از نیایش به درگاه اهورامزدا در هوای صاف و در دامن طبیعت به جشن و سرور می‌پرداختند؛ جشنی که کماکان در میان زرتشتیان به مناسبت پاسداری از گیاهان سبز با سرود و نیایش و سخنرانی درباره شناخت و نزدیک شدن به خداوند برگزار می‌شود. برخی افراد معتقد هستند که ریشه جشن‌های دوازده گانه، زرتشتی بوده است؛ اما عده‌ای نیز بر این باور هستند که نمی‌توان جشن امردادگان را جشنی زرتشتی دانست؛ زیرا این جشن به باورهای اسطوره‌ای مردمان فلات ایران و به پیش از زرتشت می‌رسد و یک جشن ایرانی است. هر یک از فروزه‌های دوازده‌‌گانه اهورامزدا که جشن‌های هم‌نامی روز و ماه برای گرامیداشت آن‌ها برگزار می‌شود، نمادها، آیین و گل ویژه‌ای دارند و گل ویژه امُرداد، گل زیبای زنبق زرد است. نماد اَمُرداد، گیاه است و همیشه بر سفره‌ آیینی این جشن، یک ظرف آب و گیاه مورد (همیشه سبز) گذاشته می‌شود 🍏🍎🍃