مطالعات راهبردی آمریکا

🔻آمریکا و ایران در آستانه بازگشت به جنگ تمام‌عیار؛ چگونه ترس متقابل می‌تواند به آغاز دور سوم جنگ منجر شود؟ ‌ 📄 نیویورک‌تایمز | دیوید سنگر، جولیان بارنز، جاناتان سوان، مگی هابرمن، فرناز فصیحی و اریک اشمیت ‌ ▪️ نیویورک‌تایمز در گزارشی به نقل از مقام‌های آمریکایی و ایرانی هشدار می‌دهد که تهران و واشنگتن ممکن است در آستانه دور تازه‌ای از جنگ گسترده قرار گرفته باشند. مقام‌های دولت ترامپ مدعی‌اند اطلاعات جدید نشان می‌دهد ایران در مراحل پیشرفته طراحی عملیات علیه مقام‌های آمریکایی است. در مقابل، مقام‌های ایرانی نیز ظاهراً به این جمع‌بندی رسیده‌اند که آمریکا و اسرائیل برای سومین حمله بزرگ طی شانزده ماه گذشته آماده می‌شوند. به نوشته این روزنامه، همین ترس متقابل موجب شده هر طرف اقدامات دیگری را نشانه نزدیک‌بودن حمله بداند و احتمال آغاز جنگ بر اثر یک حادثه محدود یا محاسبه اشتباه افزایش یابد. ‌ ▪️ تقویم انتخاباتی آمریکا و اسرائیل یکی از عوامل تشدیدکننده این وضعیت توصیف شده است. نتانیاهو با انتخابات ۲۷ اکتبر روبه‌روست و گزارش احتمال می‌دهد حتی در صورت شکست، پیش از انتقال قدرت برای اجرای عملیاتی که جانشینش ممکن است با آن موافق نباشد، اقدام کند. ترامپ نیز گفته است تا پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر حمله‌ای انجام نخواهد داد، اما گزینه نظامی را برای پس از آن باز گذاشته است. به گفته مقام‌های ارشد آمریکایی، او در جلسات خصوصی به دور تازه‌ای از حملات گسترده تمایل نشان داده و فرماندهی مرکزی آمریکا نیز فهرستی از اهداف احتمالی، از جمله زیرساخت‌های انرژی و مراکز حیاتی اقتصاد ایران، تهیه کرده است. ‌ ▪️ بخش مهمی از گزارش به اطلاعات امنیتی آمریکا درباره عملیات احتمالی ایران علیه سفیران و مقام‌های آمریکایی در خاورمیانه و خاک ایالات متحده اختصاص دارد. واشنگتن این طرح‌ها را به یگان ۸۴۰ نیروی قدس نسبت می‌دهد؛ بااین‌حال، نیویورک‌تایمز تأکید می‌کند که میان طراحی عملیات و توانایی اجرای موفق آن فاصله وجود دارد و برخی طرح‌های پیشین به دلیل ضعف عوامل اجرایی ناکام مانده‌اند. انتشار علنی این هشدارها نیز پرسش‌هایی ایجاد کرده است؛ زیرا اطلاعات ادعایی بسیار محرمانه است و شواهد مشخص آن در اختیار عموم قرار نگرفته است. همین مسئله نگرانی‌هایی درباره استفاده گزینشی از اطلاعات برای زمینه‌سازی اقدام نظامی، مشابه تجربه جنگ عراق، برانگیخته است. ‌ ▪️ در سوی مقابل، مقام‌های ایرانی هشدار داده‌اند که در صورت آغاز دور سوم جنگ، دامنه پاسخ تهران گسترده‌تر از گذشته خواهد بود. به گفته منابع ایرانی نیویورک‌تایمز، اهداف احتمالی می‌توانند علاوه بر پایگاه‌ها و نیروهای آمریکایی، زیرساخت‌های انرژی، تأسیسات غیرنظامی و کابل‌های فیبر نوری زیردریایی را نیز دربرگیرند. دو مقام ایرانی گفته‌اند پس از کشته‌شدن مقام‌های جمهوری اسلامی و اعضای خانواده‌های آنان در حملات پیشین، تهران مقام‌ها و نیروهای آمریکایی را نیز اهداف مشروع تلقی می‌کند. بااین‌حال، گزارش تصریح می‌کند که توان عملیاتی ایران برای اجرای چنین تهدیدهایی، به‌ویژه در خارج از کشور، همچنان نامشخص است. ‌ ▪️ مهدی محمدی، مشاور ارشد محمدباقر قالیباف، مرحله پیش رو را برای جمهوری اسلامی «وجودی» توصیف کرده و گفته است جنگ احتمالی آینده، نبردی کلاسیک نخواهد بود، بلکه ماهیتی نامتقارن، شدید و تعیین‌کننده خواهد داشت. جمع‌بندی نیویورک‌تایمز این است که خطر اصلی صرفاً تصمیم آگاهانه واشنگتن یا تهران برای آغاز جنگ نیست؛ بلکه ترکیب اطلاعات ناقص، بی‌اعتمادی متقابل، تهدیدهای فزاینده و ملاحظات انتخاباتی می‌تواند شرایطی ایجاد کند که حتی یک عملیات محدود یا برداشت اشتباه، به درگیری گسترده و مهارنشدنی تبدیل شود./فوکوس ‌ t.me/AmericanStudies

این هفته این کتاب خلاصه می‌شود

🌎 جنگ ایران برای همیشه جهان را تغییر داده است؛ چهار پیامد راهبردی که می‌تواند معادلات خاورمیانه را دگرگون کند 📄 فارین پالیسی | کنت ام. پولاک ▪️ کنت پولاک معتقد است جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران ممکن است برخلاف اهداف اولیه آن، به تغییراتی بلندمدت در موازنه قدرت خاورمیانه منجر شود. او چهار تحول احتمالی را برجسته می‌کند: گسترش تسلیحات تهاجمی کشورهای عربی خلیج فارس، ورود چین به معادلات امنیتی منطقه، تثبیت دکترین جنگ دائمی اسرائیل و افزایش توان ایران برای اعمال فشار نامتقارن. به باور نویسنده، جنگ نشان داده است که حتی رهگیری حدود ۹۰ درصد موشک‌ها و پهپادهای ایران نیز برای حفاظت از اقتصاد کشورهای خلیج فارس کافی نیست؛ زیرا اصابت شمار محدودی از آنها می‌تواند امنیت سرمایه‌گذاری، تجارت و زیرساخت‌های انرژی را زیر سؤال ببرد. ▪️ نخستین پیامد، حرکت کشورهای عربی به سمت توسعه زرادخانه‌های موشکی و پهپادی است. عربستان و امارات در حال گسترش همکاری‌های تسلیحاتی و ظرفیت تولید داخلی هستند تا وابستگی خود به پدافند و حمایت نظامی آمریکا را کاهش دهند. بااین‌حال، پولاک هشدار می‌دهد این روند لزوماً به بازدارندگی متقابل منجر نمی‌شود و ممکن است چرخه تازه‌ای از حمله و پاسخ را شکل دهد. ▪️ دومین تحول به چین مربوط است؛ کشوری که با وجود وابستگی گسترده به انرژی خلیج فارس و تجارت چندصد میلیارد دلاری با منطقه، تاکنون نقش نظامی محدودی داشته است. نویسنده احتمال می‌دهد پکن در آینده برای حفاظت از منافع خود به توسعه حضور دریایی و امنیتی در خاورمیانه روی آورد؛ اقدامی که می‌تواند موازنه قدرت منطقه را تغییر دهد. ▪️ سومین تحول، شکل‌گیری دکترین امنیتی جدید اسرائیل پس از هفتم اکتبر است. به روایت پولاک، اسرائیل به سمت ایجاد مناطق حائل در غزه، لبنان و سوریه و اجرای عملیات نظامی مستمر در بیرون مرزهای خود حرکت کرده تا مانع بازسازی توان گروه‌های مسلح شود. اما تداوم چنین راهبردی به بسیج طولانی‌مدت نیروهای ذخیره، تحمل هزینه‌های اقتصادی و حفظ حمایت اجتماعی نیاز دارد. از سوی دیگر، استمرار عملیات نظامی می‌تواند روابط اسرائیل با کشورهای غربی، به‌ویژه آمریکا، را تضعیف کند و اقتصاد فناوری‌محور آن را تحت فشار قرار دهد. ▪️ چهارمین و مهم‌ترین پیامد از نگاه پولاک، احتمال تقویت موقعیت راهبردی ایران با وجود خسارت‌های سنگین نظامی است. نویسنده معتقد است جنگ به تهران نشان داده که می‌تواند با محدودکردن عبور نفتکش‌ها از تنگه هرمز و حملات موشکی و پهپادی به کشورهای خلیج فارس، هزینه‌هایی بسیار فراتر از خسارت فیزیکی حملات ایجاد کند، بدون آنکه الزاماً با عملیات زمینی برای سرنگونی حکومت روبه‌رو شود. او همچنین استدلال می‌کند که تغییر رهبری ایران، تقویت همکاری نظامی با روسیه و چین و افزایش نگرانی از حملات آینده ممکن است انگیزه تهران برای دستیابی به بازدارندگی هسته‌ای را بیشتر و امکان توافق جدید را دشوارتر کند. ▪️ جمع‌بندی مقاله این است که جنگی با هدف محدودکردن قدرت منطقه‌ای ایران، ممکن است در بلندمدت به افزایش اهرم‌های فشار تهران و شکل‌گیری محیطی بی‌ثبات‌تر منجر شود. پولاک توصیه می‌کند آمریکا جنگ را به‌گونه‌ای پایان دهد که ایران نتواند ... لینک متن کامل مقاله در وبلاگ @AnericanStudies

این هفته این کتاب خلاصه می‌شود t.me/+QBvpAhlvGGF80tkl

نظریه پیروزی ایران: تلاش تهران برای کسب جایگاه قدرت بزرگ در خاورمیانه پس از آمریکا ✍️ نرگس باجغلی و ولی نصر دولت ترامپ باور دارد ورق در برابر ایران برگشته است. پس از هفت ماه بمباران، تحریم و محاصره دریایی، مقامات آمریکایی فکر می‌کنند جمهوری اسلامی به زودی تسلیم یا سرنگون می‌شود. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری، گفت: «ما این رژیم را از نظر اقتصادی خفه خواهیم کرد.» اما باجغلی و نصر در فارن افرز استدلال می‌کنند این برداشت، توهمی خطرناک است. تهران نه تنها خود را در آستانه فروپاشی نمی‌بیند، بلکه باور دارد می‌تواند آمریکا را شکست دهد. ایران از بمباران جان سالم به در برد، به پایگاه‌های آمریکایی ضربه زد و تنگه هرمز را بست. نویسندگان با تکیه بر گفت‌وگوهای خود با ایرانیانی از همه طیف‌ها نشان می‌دهند خشم از دولت ایران جای خود را به خشم از واشنگتن داده است. آنها هشدار می‌دهند آمریکا با «تفکر جادویی» گمان می‌کند فشار اقتصادی، ایرانیان را به قیام وادار می‌کند. اما تهران جسورتر شده و جاه‌طلبی مشترکی دارد: بیرون راندن آمریکا از خلیج فارس، برداشتن تحریم‌ها، و به رسمیت شناخته شدن به عنوان قدرت بزرگ... لینک ترجمه متن کامل مقاله

این هفته این کتاب خلاصه می‌شود

فارن افرز: جنگ ابدی آمریکا و ایران بدون پیروزی ادامه می‌یابد منبع: مجله فارن افرز تاریخ انتشار: ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶، ۷ مهر ۱۴۰۵ ✍️ نویسنده: علی واعظ، معاون مدیر برنامه خاورمیانه و شمال آفریقا در گروه بین‌المللی بحران. تهیه: دکتر اسفندیار خدایی عنوان انگلیسی: The New Forever War: Why America and Iran Fight On Without Victory علی واعظ مقاله را با پرسشی ساده اما سنگین آغاز می‌کند: جنگ ایران چه زمانی پایان می‌یابد؟ مقامات آمریکایی می‌گویند به زودی. ترامپ در سپتامبر اعلام کرد: «فکر می‌کنم جنگ بلافاصله پس از انتخابات نوامبر پایان یابد. آنها دیگر نمی‌توانند مقاومت کنند.» رهبران ایران نیز معتقدند پایان جنگ نزدیک است. احمد وحیدی، فرمانده کل سپاه پاسداران، در اوت گفت تهران «سنگین‌ترین ارتش مسلح تاریخ جهان را به زانو درآورده است.» بسیاری از تحلیلگران بیرونی فکر می‌کنند درگیری طولانی‌تر خواهد شد و با مذاکره پایان می‌یابد، نه با برنده روشن. اما ... متن کامل مقاله کانال مطالعات راهبردی آمریکا👇 @AmericanStudies

چگونه ایران با موشک‌ها و پهپادهای ارزان و پرشمار، قواعد جنگ را عوض کرد منبع: مجله فارن افرز تاریخ انتشار: ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ ✍️ نویسنده: مایکل سی. هوروویتز، پژوهشگر ارشد فناوری و نوآوری در شورای روابط خارجی و استاد دانشگاه پنسیلوانیا؛ معاون دستیار پیشین وزیر دفاع آمریکا از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴. تهیه: دکتر اسفندیار خدایی عنوان انگلیسی: How Iran Changed War: The Lessons of Tehran’s Use of Precise Mass وقتی آمریکا بمباران ایران را آغاز کرد، انتظار داشت به سرعت دولت این کشور را درهم بشکند. در ۲۴ ساعت نخست جنگ، ۱۰۰۰ هدف را زدند. در ۳۷ روز بعد، ۱۲۰۰۰ هدف دیگر را منفجر کردند و بخش بزرگی از زیرساخت‌های نظامی ایران را ویران ساختند. حملات، رهبر ایران، وزیر دفاع و رئیس سپاه پاسداران را کشتند. اما بیش از شش ماه بعد، رژیم ایران نه تنها دست‌نخورده باقی مانده، بلکه شاید از قبل قوی‌تر شده است. این رژیم بلافاصله مقامات از دست رفته را جایگزین کرد و به واشنگتن و شرکای منطقه‌ای‌اش ضربه زد. و تنگه هرمز را بست، قیمت‌های انرژی در سراسر جهان را بالا برد... متن کامل مقاله مطالعات راهبردی آمریکا👇 @AmericanStudies

هر هفته خلاصه صوتی یک کتاب در کانال: چکیده ماندگار @EsfandiarKhodaee 🔹خلاصه هر کتاب را در ۳۰ دقیقه بشنوید 🔹 با روایت دکتر اسفندیار خدایی ◾️ تاریخ و سیاست تاریخ بی‌خردی, باربارا تاکمن راه باریک آزادی عجم‌اوغلو و رابینسون انسان خردمند ۱ و ۲، نوح هراری درباره چین، ON China، کیسینجر چرا ملتها شکست میخورند عجم‌اوغلو لابی اسرائیل، مرشایمر و والت شهریار ماکیاولی هنر معامله‌گری ترامپ، دونالد ترامپ جامعه باز و دشمنانش، کارل پوپر بیست درس استبداد تیموتی اسنایدر تراژدی سیاست قدرتهای‌بزرگ مرشایمر قدرت نرم، جوزف نای ایدئولوژی‌های سیاسی هیوود هنر تحریمها ریچارد نفیو جهان پسا-آمریکا فرید زکریا توسعه به مثابه آزادی آمارتیا سن ◾️ ایران جامعه‌شناسی نخبه‌کشی علی رضاقلی ما چگونه ما شدیم؟ صادق زیباکلام مقاومت شکننده ایران، جان فوران ایران بین دو انقلاب، یرواند ابراهامیان ایران جامعه کوتاه‌مدت کاتوزیان شرق‌شناسی ادوارد سعید رضاشاه، صادق زیباکلام زوال اندیشه سیاسی جواد طباطبایی تحریمهای ایران اسفندیار خدایی ◾️ توسعه فردی آیین زندگی، دیل کارنگی آیین دوستیابی و نفوذ دیل کارنگی عادتهای اتمی، جیمز کلیر هفت اصل ازدواج موفق، جان گاتمن هر هفته خلاصه‌صوتی یک کتاب👇 https://t.me/+QBvpAhlvGGF80tkl

🌎 بن‌بست با ایران پایدار نیست: یک استراتژی دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ منبع: مجله فارن افرز تاریخ انتشار: ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶ ✍️ نویسنده: ریچارد هاس، رئیس افتخاری شورای روابط خارجی و مشاور ارشد سنترویو پارتنرز؛ کارولین کیسان، معاون دانشکده و استاد بالینی در مرکز امور جهانی دانشگاه نیویورک و بنیان‌گذار آزمایشگاه جهانی انرژی، اقلیم و پایداری این دانشگاه. تهیه: دکتر اسفندیار خدایی عنوان انگلیسی: The Stalemate With Iran Is Not Sustainable: A Diplomatic Strategy to End the War ترجمه کامل مقاله: برای شش ماه، جنگ با ایران مخرب اما قابل مدیریت بود. تنگه هرمز عمدتاً به روی ترافیک دریایی بسته بود و مسیر ترانزیت حدود ۲۰ درصد تجارت جهانی گاز طبیعی مایع و سهم بالاتری از تجارت نفت را مسدود کرده بود. قیمت‌ها رو به افزایش بود و بسیاری از نقاط جهان با کمبود نفت و گاز دست‌وپنجه نرم می‌کردند، اما کشورها راه‌هایی برای کمک به تثبیت بازار جهانی انرژی یافتند. آمریکا و ایران هر دو از حملات بیش از حد مخرب به زیرساخت‌های حیاتی انرژی منطقه خلیج فارس خودداری کردند. به نظر می‌رسید واشنگتن و تهران می‌توانند بن‌بست کنونی خود را تمدید کنند، گاه به گاه حملات هوایی و حملات به نفتکش‌ها و تأسیسات انرژی را مبادله کنند، بدون آنکه جهان را به فاجعه اقتصادی بکشانند. دیگر این‌طور نیست. جنگ اکنون به بخش‌های حیاتی زیرساخت‌های انرژی منطقه گسترش یافته، از جمله همان مسیرهایی که جایگزین خفه شدن تنگه هرمز را ممکن کرده بودند. تا اواسط سپتامبر، تنگه باب‌المندب — یک گلوگاه دریایی در مسیر دریای سرخ که جایگزین اصلی حمل نفت و گاز از تنگه هرمز است — تحت کنترل حوثی‌ها، گروه مستقر در یمن همسو با ایران، قرار گرفته است. و یک پهپاد پرتاب‌شده از سوی شبه‌نظامیان همسو با ایران که از عراق فعالیت می‌کنند، به خط لوله شرق-غرب عربستان اصابت کرد؛ خط لوله‌ای که پادشاهی بخش بزرگی از صادرات نفت خود را از طریق آن منحرف کرده بود. این حمله خط لوله را موقتاً از کار انداخت. در نتیجه، قیمت نفت از میان ۷۰ دلار در اوت به ۱۱۰ دلار در هر بشکه در سپتامبر جهش کرد. و اگر بقیه زیرساخت‌های انرژی منطقه دیگر برای حملات نظامی ممنوع نباشد، وقفه‌های بیشتر در عرضه می‌تواند به راحتی قیمت نفت را به ۱۵۰ یا حتی ۲۰۰ دلار در هر بشکه برساند. تشدید درگیری میان عربستان و حوثی‌ها، که از زمان حملات حوثی‌ها به شهرهای ریاض و ینبع در هفته گذشته به خطری بسیار واقعی تبدیل شده، فشار صعودی بر قیمت‌ها را افزایش خواهد داد. اگر این اتفاق بیفتد، بحران انرژی که جهان را به رکود فرو می‌برد چندان دور نیست.ادامه‌ متن کامل مقاله به فارسی←

ایران در هفت مقاله هفت نشریه در هفته اخیر سلام. در هفته‌ای که گذشت، هفت مقاله مهم درباره ایران و تحولات مرتبط با آن در نشریات معتبر جهانی منتشر شد: مارک لینچ در فارن افرز: «پایان خاورمیانه آمریکایی: ایران و آخرین نفس یک نظم شکست‌خورده» نیت سوانسون در فارن افرز: «آمریکا باید در رویکردش علیه ایران بازنگری کند» گرگوری برو در فارن پالیسی: «آمریکا تقریباً در هر شاخصی در جنگ با ایران شکست خورده است» تام نیکولز در آتلانتیک: «ترامپ خشم خود را بر سر متحدان آمریکا خالی می‌کند» واشنگتن پست: «ترامپ با هر معیاری بازنده جنگ با ایران است» گاردین: «استراتژی ترامپ برای خفه کردن اقتصادی ایران ممکن است درگیری بزرگ‌تری را شعله‌ور کند» شورای آتلانتیک: «ایران با بستن تنگه هرمز آس خود را بازی کرده است» خلاصه کامل هر هفت مقاله را در وبلاگ فارن افرز فارسی بخوانید👇 omidpress.wordpress.com کانال فارن افرز فارسی t.me/AmericanStudies

آخرین بُعد، فروپاشی اجتماعی است. از ۲۰۲۰، جمعیت کوبا بین ۱۳ تا ۲۴ درصد کاهش یافته که عمدتاً ناشی از مهاجرت بی‌سابقه است. تا ۲۰۵۰، یک نفر از هر سه کوبایی بالای ۶۰ سال خواهد بود. مهاجرت کل حرفه‌ها را خالی کرده — بیمارستان‌ها از کارکنان، مدارس از معلمان و کلیساها از کشیشان. مردی در هاوانا به فریمن گفت: «این تاب‌آوری نیست. مردم می‌توانند با هر چیزی سازگار شوند... اما این یک تخریب است.» فریمن در پایان نتیجه می‌گیرد که وقتی همسایگان کوبا ۴۰ تا ۵۰ سال پیش گذار به دموکراسی را آغاز کردند، کمتر کسی انتظار موفقیت داشت، اما ثابت کردند شرایط شروع نامساعد سرنوشت نیست. کوبا نیز می‌تواند. اما هر چه بن‌بست طولانی‌تر شود، این چشم‌انداز کم‌رنگ‌تر می‌شود. حفظ فشار کنونی ممکن است رژیم را فرو بپاشد یا نه، اما قطعاً کوبا را برای هر کسی غیرقابل اداره‌تر می‌کند. نظرسنجی AmericasBarometer نشان می‌دهد ۷۴ درصد کوبایی‌ها دولت خود را مسئول بحران می‌دانند و فقط ۱۶ درصد آمریکا را. فریمن هشدار می‌دهد که خطرات حفظ فشار نامحدود عظیم است: بازسازی تنها شبکه برق کوبا حدود ۸ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت و کوبای پس از گذار ابزار محدودی برای تأمین مالی بازسازی خواهد داشت. او یک راه سوم را پیشنهاد می‌کند: رفع تحریم‌های هدفمند برای کاهش بحران بشردوستانه در ازای اصلاحات سیاسی و اقتصادی مشخص. اما هر مسیری که واشنگتن انتخاب کند، باید هزینه‌های تأخیر را در نظر بگیرد — که همین حالا بالا و همچنان رو به افزایش است. خلاصه آخرین مقالات فارن افرز👇 @AmericanStudies لینک متن کامل👇 https://omidpress.wordpress.com/2026/09/17/کوبا-در-نقطه-بی‌بازگشت،-در-حال-فروپاش/

نقطه بی‌بازگشت کوبا: کشور در حال فروپاشی است، حتی وقتی رژیم دوام می‌آورد منبع: مجله فارن افرز تاریخ انتشار: ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ ✍️ نویسنده: ویل فریمن، پژوهشگر مطالعات آمریکای لاتین در شورای روابط خارجی. تهیه: دکتر اسفندیار خدایی عنوان انگلیسی: Cuba's Point of No Return: The Country Is Collapsing Even as Its Regime Survives خلاصه مقاله: ویل فریمن مقاله را با تصویری تکان‌دهنده از قلب هاوانا آغاز می‌کند: تپه عظیمی از آوار که یک بلوک کامل شهری را پر کرده است — تمام آنچه از «مؤسسه عالی طراحی صناعی» باقی مانده؛ بنایی باشکوه که در ۱۶۶ سال عمرش، باشگاه افسران اسپانیایی، نیروهای اشغالگر آمریکایی، وزارت بهداشت کوبا و سرانجام مدرسه طراحی را در خود جای داده بود. این بنا سال‌ها پیش غیرقابل سکونت اعلام شد و در ۲۰۲۵ دو بار جزئی فروریخت. دولت هرگز کسی را برای تعمیر نفرستاد. فوریه امسال، باقی‌مانده ناگهان فرو ریخت و چند ساکن غیررسمی را زیر آوار دفن کرد. فریمن در بازدید ژوئن خود مردانی را دید که از سطح ناهموار آوار بالا می‌رفتند و تکه‌های آجر را برای ساختن خانه‌های موقت جدا می‌کردند. او هشدار می‌دهد که کوبا با مسیر کنونی‌اش به سرنوشت همین مدرسه دچار خواهد شد: فروپاشی شتابان دولت و اقتصاد. اگر این مسیر به زودی معکوس نشود، بازسازی جزیره به عنوان جایی باثبات، مرفه و دموکراتیک ممکن است عملاً غیرممکن شود. فریمن توضیح می‌دهد که چند ماه پیش، فروپاشی تدریجی آنچه بیشتر ناظران انتظار داشتند نبود. به دلیل تهدید تعرفه‌ای علیه کشورهای تأمین‌کننده نفت کوبا، هشدارهای ترامپ درباره اقدام نظامی و گزارش‌های مذاکرات مخفی، بسیاری باور داشتند یا توافق تقسیم قدرت یا عملیات نظامی به سبک ونزوئلا قریب‌الوقوع است. اما تا اواخر مه، این احتمال کمتر شد. به گزارش میامی هرالد، مذاکرات پشتیبان در میان مخالفت جمهوری‌خواهان فلوریدا و رد پیشنهاد واشنگتن از سوی هاوانا فروپاشید: سرمایه‌گذاری و نفت آمریکا در ازای برکناری دیاس-کانل و خصوصی‌سازی شرکت نفت دولتی. هاوانا در ژوئن ۱۷۶ اصلاح اقتصادی تصویب کرد، اما واشنگتن را راضی نکرد. در اوت، مارکو روبیو به Axios گفت که جدول زمانی سیاست تغییر کرده و رژیم می‌تواند تا ۲۰۲۸ یا بعد دوام بیاورد. فریمن سه خوانش از اظهارات روبیو ارائه می‌دهد: بلوف زدن برای از سرگیری مذاکرات یا منحرف کردن رژیم پیش از عملیات نظامی؛ تنزل کوبا به عنوان اولویت با درگیر بودن آمریکا در ایران و ونزوئلا؛ یا نتیجه‌گیری اینکه انتظار برای فروپاشی سیستم تک‌حزبی از درون، تنها مسیر عملی تغییر رژیم است. او استدلال می‌کند که فارغ از این خوانش‌ها، آنچه بیرون کوبا درک نمی‌شود این است که فروپاشی اقتصادی و دولتی — برانگیخته از بی‌میلی رژیم به اصلاحات و شتاب‌گرفته از تحریم‌های آمریکا — در حال بازسازی جزیره است. دولت جز توانایی سرکوب سیاسی به سرعت تضعیف می‌شود. اقتصاد منقبض و نابرابرتر شده و طبقه فرودست بزرگی برجای گذاشته که بیش از حد فقیر است در بخش خصوصی جدید مشارکت کند. انسجام اجتماعی فرسوده و جرم افزایش یافته، در حالی که سقوط زادوولد و مهاجرت جمعیت‌شناسی کوبا را منحرف کرده است. خطر این است که هر چه بن‌بست طولانی‌تر شود، این روندها بیشتر به شرایط پایه هر گذار آینده تبدیل می‌شوند. فریمن در هاوانا جوکی شنید: «فقط دو چیز در این کشور کار می‌کند: دستگاه امنیت دولتی و بیمارستان‌ها.» درباره امنیت دولتی درست بود؛ سرکوب تنها چیزی است که دولت کوبا هنوز خوب انجام می‌دهد. یک دیپلمات اروپایی توصیف بهتری ارائه داد: «آنارشی اقتدارگرا» — دولتی که هنوز می‌تواند بیان سیاسی را خفه کند اما به‌طور فزاینده قادر به ارائه خدمات عمومی یا جلوگیری از بی‌نظمی نیست. بهداشت عمومی نمونه است: بیشتر بیمارستان‌ها فاقد ملزومات و داروهای ضروری‌اند و بیماران را وادار می‌کنند همه چیز را در بازار سیاه بخرند. مرگ‌ومیر نوزادان از ۲۰۱۸ بیش از دو برابر شده و بیماری‌های منتقله از پشه بازگشته‌اند. جرایم خشونت‌آمیز نیز به شدت افزایش یافته و ترس از دزدی و حمله روال روزانه بسیاری را تغییر داده است. بخش اقتصادی نیز در حال دگرگونی است. اقتصاد از ۲۰۲۰ حداقل ۱۵ درصد منقبض شده و رژیم به‌کراهت فضایی برای بنگاه خصوصی باز کرده است. از ۲۰۲۱، شرکت‌های کوچک و متوسط به بیش از ۱۰ هزار رسیده‌اند و حدود ۶۵ درصد فروش خرده‌فروشی و ۴۰ درصد اشتغال را تشکیل می‌دهند. اما شیوه‌ای که بازارها ریشه می‌دوانند — با جمعیتی بیش از حد فقیر برای مشارکت، بدون حاکمیت قانون و با شکاف فزاینده — برای آینده کشور مضر است. چند کوبایی به فریمن گفتند احساس می‌کنند در روسیه دهه ۱۹۹۰ زندگی می‌کنند. واژه‌ای که بیشتر تکرار کردند «رپارتو» بود — تقسیم کردن کشور.