ناز

از هر ده نفر پسری که توی خیابون می‌بینم هفت نفرشون موهاشون بلنده و از پشت بستن.

این زندگی یه مردابه، یه باتلاق. میکشه پایین. دستو پا میزنی،پایینتر میری. یه اشک اروم از کنار چشمت سر میخوره و لا به لای موهات گم میشه و از کنار گوشت عبور میکنه. فشار مهیبی رو روی سینت حس میکنی. تا به خودت میای، تا جای چشمت فرو رفتی. اروم چشماتو میبندی. صدات خفه شده، دهنت باز نمیشه، نمیتونی چیزی بگی. کم کم صدا ها گنگ میشن. ذهنت منگه. نفست گیر کرده، مرده‌ی زنده‌ای. گیج آخرین تلاشاتو میکنی، غافل از این که خیلی وقته درگیر شدی. خیلی وقتی راهی نداری، میدونی اگر دستو پا بزنی فقط بدتر میشه. اما تقلا میکنی برای رهایی. مثل آدمی که آتیش گرفته، ميدونه اگر بدوعه بدتر میشه ولی کاری برای اروم کردن خودش نمیتونه بکنه. تو فرو میری، بیشتر توی این باتلاقِ سردرگمی. افکار مبهم هجوم میارن. زیر حمله های همیشگی احساسات کم میاری. آشفتگیت تو اعماق قلبت دفن میشه. پریشونیت تبدیل به خستگی میشه. آخر اروم اروم همه چیز رنگ میبازه.

آخرش، هممون توی بستر تنهایی به شکل جنون‌آمیزی می‌میریم.

من دیگه این منِ تنها رو نمی‌تونم.

از در و دیوار زندگیمون غم می‌باره.

میخام یه تسبیح هزار تایی بردارم تا شب بشینم  با ذکر " کیر تو این زندگی"

شما از بلاتکلیفی میترسید، من توش زندگی میکنم.

هنوزم مگه میشه همچیو به مامانم بگم؟

با فکر کردن بهش انجام نمیشه این هزاربار٫ برای نوشتن این تکه پاره از خونه خارج نشدی٫ حالا می لرزی و قفل شدی٫ من که تو رخت خواب همون موقع بهت گفتم زوربزن و بلندشو٫ آخه اگه الان نتونی دیگه هیچ وقت نمیتونی.

اگرم همچین جایی پیدا شه مطمئنا نمیتونم قول بدم که وقتی اومدی تک تک برات تعریف نکنم و همه رو نگم.

کاش جایی رو داشتم و مطمئن بودم یه آشنا هم نمی خونتش٫ یه طوری که خواننده شک کنه من وجود خارجی دارم یا نه.

برای من عجیبه که رنج هست، اما ناامیدی نیست. هر پله‌‌ای که رنج می‌ره بالاتر، امید هم در مقابلش دو پله میاد و از اون بالا با پررویی تمام زل می‌زنه تو صورتش.

کاش صدای بارون اجازه بده بخوابم.

خدایا شکر شب داره بارون میاد نمیتونن استوری بزارن و کون ما رو مورد هدف قرار بدن.

هرچقدر برات ممنون بودم مرسی بودی.

حتی " تخمی" هم دیگه نمیتونه این وضعیت رو بیان کنه.

خدایا امسال نوامبر یعنی قراره چی بشه😭😂

یادمه حتی جودی و انشرلیم نوامبر های پر حادثه ای داشتن

یه ایران با نوامبر خاطره دارن گویا ،فقط من نیستم.