ناز

۱۳ رو نمی‌خوام به در کنم من می‌خوام یک تعطیلات ۸۴۸۳ روزه رو به داخل کنم.

فعلاً تنها چیزی که می‌خوام به‌‌در کنم خوابه، خوااااابه زیاد.

باز تا اومدم پتو بیارم و بخوابم، دیدم ۱۳ رو باید بدر کنم.

عید که تموم شد ولی همچنان بچه فامیل پشت در اتاقم:

واقعاً نیاز دارم حقوق روزانه الکی دریافت کنم.

بدتر از بی‌پولی، بدهکار بودن وسط بی‌پولیه.

به‎نظرم کلمه آخوند و جای گزش پشه‎ها لای انگشتای‎پا با هم مترادف هستند.

دارم بدبختی‌ها رو صدبار زندگی میکنم.

اونجا که ۸ لیوان آب میخوری و ۸ هزار بار تا صبح باید بری دستشویی.

هرموقع احساس عذاب‌وجدان و اتلاف وقت میکنم، بلند میشم ۸ لیوان آب میخورم و آخیش‌ش‌ش‌ دوباره ادامه بیهودگی.

متاسفانه خیلی آدمِ «هستم، هستم، هستم… ولی اگه رفتم دیگه شکر هم بخوری فایده‌ای نداره»‌ای هستم.

ایران یه طوریه که میخوام برم زیرپتو و لطفاً کلاً بیدارم نکنید، من مُرده‎ام.

حجم درسام یه طوریه که میخوام برم زیر پتو و لطفاً تا یک سال آینده بیدارم نکنید.

هوا یه طوریه که می‎خوام برم زیر پتو و لطفاً تا صبح بیدارم نکنید.

بین «درس» و «مجازی» یه ایران و آمریکا فاصله‎ست ولی بین خواب و پتو نیم سانت.

قرار بود برنامه از شنبه جدی ‎جدی درس‎ درس ولی حالا با مجازی برنامه کل ترم از شنبه خواب خواب پتو پتو.

قرار بود برنامه از شنبه جدی ‎جدی درس‎ درس ولی حالا با مجازی برنامه کل ترم از شنبه خواب خواب خواب پتو پتو.

درس به صورت مجازی خودش یه ج.ا هستنش.

این خبر مجازی شدن دانشگاه اونقدر جوک بود که تنها درصورتی آمادگی حضوریافتن در کلاس‎های مجازی هستم که از الان تا یه ماه آینده بدون هیچ مناسبتی تعطیل باشم.