𝁘D𝖾𝗐P𝖺𝖼𝗄

‌ ‌ ‌   ‌ ‌feel the 템포 : 32th  pulse ‌ sarang  's ivy ៸ 🪺´ bpm

‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ #Man ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ Сын игрока ‌ ‌ ‌ ‌🇨🇵 ‌ ‌ ‌красный свет `‌ ‌ ‌ ⛛ ‌‌‌ $‌Мужчина ‌‌                 

ྲྀ ͏ ͏ ͏ ͏ ‌͏ ͏ ͏🌾 ͏ ͏ ͏ ‌𝓯𝗋𝖾𝖾𝖽𝗈𝗆 𝗂𝗌 ﹑𝗋𝗂𝖽𝗂𝗇𝗀 𝗐𝗂𝗅𝖽 𝗈𝗏𝖾𝗋 𝗎𝗇𝗍𝖺𝗆𝖾𝖽 𝗅𝖺𝗇𝖽 ...

‌ ‌  ‌ ‌‌ ‌ ‌ click : 🧷 ’s contacts ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ace tv ៸ pedia 0°C

‌.    ‌ ‌ ‌ tae ʼs store : 🎬 ʼ actıon  ‌ ‌ ‌  ‌  box 𝁗 hollywood . ‌ ‌13st .

﹙♱﹚ #Evanescia : 𝓟𝘢𝘤𝘬

‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ : 🌰 magira ‌’s elite ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌label ៸ 39sc ‌allure girls

‌        16 bit :: pixelated ‌         ‘‘ カーナ no. ⛰ ’’

ㅤㅤ ͏the pack for jennierubyjane ㅤㅤ ͏ ͏ ͏ ͏ in your heart ༼ֹ☆ doll

«نقاب سایه‌ها» از نگاه من، به روایت من 南洋随笔 :

اون موقع که این سریال رو دیدم (تایم قطعی نت) خیلی وقت بود دنبال سریالی می‌گشتم که واقعا من رو با خودش ببره. نه اینکه چند قسمت اول جذاب باشه و بعدش فقط ادامه‌اش بدم چون دلم نمیاد نصفه رهاش کنم. دنبال چیزی بودم که وقتی پلی رو می‌زنم، دیگه حواسم به هیچ چیز دیگه‌ای نباشه؛ چیزی که منو وادار کنه پلک نزنم، نفس نکشم و فقط بخوام بفهمم یک قدم بعدش چه اتفاقی می‌افته. و وقتی veil of shadows رو شروع کردم، همون قسمت اول فهمیدم با چیزی که این مدت دنبالش می‌گشتم طرفم. یکهو به خودم اومدم و دیدم چندین قسمت رو پشت سر هم دیدم، بدون اینکه حتی متوجه گذشتن زمان شده باشم. تازه هر قسمت به‌جای اینکه جواب سوال‌هام رو بده، چند سوال جدید توی سرم می‌کاشت که باعث می‌شد فقط بیشتر بخوام ادامه بدم. بنظرم بزرگترین نقطه قوت این سریال اینه که هیچوقت برای پیچیده به نظر رسیدن، بی‌دلیل پیچیده نمی‌شد. پلاتش واقعا حساب‌شده بود و هر بار که فکر می‌کردم بالاخره فهمیدم چه خبره، یک تکه‌ی جدید از پازل رو می‌ذاشت جلوم و مجبورم می‌کرد دوباره همه چیز رو از اول نگاه کنم. بارها فکر کردم فهمیدم چه کسی خوبه، چه کسی بده، چه اتفاقی قراره بیفته و داستان به کجا می‌ره، و تقریبا هر بار سریال خیلی راحت ثابت کرد که هنوز چیزی نفهمیدم. و من عاشق همین بودم. برای من یکی از جذاب‌ترین چیزها در تماشای یک داستان اینه که بتونه ذهنم رو واقعا درگیر خودش کنه. نه با سوءتفاهم‌های کش‌دار و اعصاب‌خردکن، بلکه با داستانی که باعث بشه خودم بخوام فکر کنم، حدس بزنم و دنبال سرنخ بگردم. و این سریال دقیقا همینطور بود و حتی یک لحظه‌ی اضافه هم نداشت که حس کنم دارم صرفا زمان پر می‌کنم. اما چیزی که باعث شد این سریال فقط یک «داستان خوب» برای من نباشه، نحوه‌ی روایت کردنشه. از کارگردانی و میزانسن گرفته تا اکشن، جلوه‌های ویژه و قاب‌هایی که بعضی وقت‌ها واقعا نمی‌فهمیدم چطور تونستن همچین چیزی رو جلوی دوربین بسازن. لحظه‌ای نبود که موقع دیدنش به کارگردان و عواملش فکر نکنم و با خودم نگم چطور ممکنه یک فیلمنامه‌ی به این پیچیدگی رو انقدر زنده و قابل‌لمس به تصویر کشیده باشن. بخاطر همین اینجا باید از کارگردان ادوارد حرف بزنم. چون بعد از این سریال دوباره بهم ثابت شد که چرا اینقدر به کارگردانی‌اش اعتماد دارم. ادوارد فقط یک داستان پیچیده رو تعریف نمی‌کنه؛ بلده چطور کاری کنه تو خودت رو داخل اون داستان پیدا کنی. بلده تعلیق رو بسازه بدون اینکه مدام با شوک‌های مصنوعی تو رو هل بده، بلده اکشن رو طوری فیلم بگیره که فقط «قشنگ» نباشه و واقعا هیجانش رو حس کنی. و از همه مهم‌تر، بلده احساسات و جزئیات فیلمنامه رو به تصویر تبدیل کنه؛ طوریکه حتی وقتی دیالوگی در کار نیست، قاب خودش داره داستان می‌گه. برای همین موقع تماشای این سریال بارها به این فکر می‌کردم که هر کسی می‌تونست این فیلمنامه رو بسازه، اما هر کسی نمی‌تونست اینطوری روایتش کنه. ادوارد از اون کارگردان‌هاست که امضاش رو می‌تونی وسط یک سکانس تشخیص بدی؛ اون سکانس‌های خفه‌کننده، میزانسن‌های دقیق، بازی با نور و قاب و اون حسی که انگار دوربین فقط شاهد اتفاقات نیست، بلکه خودش بخشی از داستانه. حتی طنزش هم برای من دقیقا در جای درست خودش قرار داشت. نه اونقدر زیاد که فضای داستان رو خراب کنه و نه اونقدر کم که بین این همه تنش و معما خفه بشی. از طرفی هم پنج تا مین‌کرکتر داری که فقط برای خوشگل بودن توی قاب نیستن. روابطشون، کمستری‌هاشون و بازی بازیگرها کاری می‌کنه که خیلی زودتر از چیزی که انتظار داری بهشون وابسته بشی. وقتی هم که به آخرش رسیدم، با وجود تمام غمی که پایانش داشت، چیزی که بیشتر از همه توی ذهنم موند فقط خودِ پایان نبود. اتفاقا این سریال یک چیز مهم‌تر بهم یاد داد. اینکه گاهی لازم نیست یک سریال فقط به خاطر پایانش ارزشمند باشه. بعضی داستان‌ها اونقدر خوب مسیرشون رو طی می‌کنن که حتی اگر بدونی آخرش قراره قلبت رو بشکنن، باز هم ارزش این رو دارن که از تک‌تک لحظه‌هایی که تا رسیدن به اون پایان بهت می‌دن لذت ببری. من برای پخش شدن این سریال یک سال‌ونیم منتظر موندم، قسمت‌هاش رو نان‌استاپ دیدم، برای معماهاش مغزم رو به کار انداختم، از کارگردانی و بازی‌هاش ذوق کردم و به شخصیت‌هاش وابسته شدم. و هیچ‌کدوم از این‌ها با یک پایان غمگین، بی‌ارزش نمی‌شن. چون بعضی داستان‌ها ارزش این رو دارن که برای مدتی تو رو از دنیای خودت بِکَنن و با خودشون ببرن. حتی اگر در نهایت، سالم و دست‌نخورده تحویلت ندن.

៸៸  HYPEBOYS ★  tap tap 🎬 ‌       ‌  ‌A little piece of Heaven !