مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

احساس می‌کنم فشار روانی تومه‌.

ببخشید شما چرا ساعت خوابتون انقدر بد شده:(

حداقل این حجم از تروما که دادی رو یک‌جوری فیکس کن بتونم ازشون چهارتا قصه دربیارم اه.

وسط نوشتن فهمیدم که نمی‌تونم سو گیری نداشته باشم(نسبت به داستان) و چیزی که بعدش فهمیدم این بود که بگا رفتم خدایاشکرت

لقمه بزرگ‌تر از دهن برداشتن رو نمی‌دونم کجای دلم بذارم آخه دیوانه تو سه پرده نمایشنامه می‌خوای بنویسی؟ این چه تصمیمی بود گرفتی.

چقدر غر می‌زنم

چقدر اینجا درهم برهمه.

و حتی الان هم می‌دونم این طرز فکر اشتباهیه و حتی اگر نمایشنامه‌ام در جشنواره قبول نشه هم نهایتا برام یک تجربه خواهد بود ولی متاسفانه به‌جای پذیرفتن و قبول کردن این موضوع، زانوی غم بغل می‌گیرم چون می‌تونم.

شاید باید این کار رو با زندگیم هم انجام بدم و در همین نقطه ادامه دادن رو متوقف کنم؟❤️کی می‌دونه

کلم کیری‌تر از پیشه داره کیری‌تر هم می‌شه.

از دوران هنرستان هم همین بوده اوضاع. طراحی‌های مختلف رو شروع می‌کردم، اسکیس می‌زدم، اتودهای مختلف، به مرحله اجرا که می‌رسید وا می‌رفتم. وسط طراحی تصمیم می‌گرفتم دیگه ادامه‌ش ندم. الان هم همینه. حالا هی بشین بنویس که وسطش با خودت بگی شاید باید ولش کنم؟❤️

و دلام

دانشگاه پارس

سلامم اگه مشکلی نداری میگی کدوم دانشگاه درس میخونی؟:(

امیدوارم اگر وارد این رشته شدی درش موفق باشی؛(

وای آرزومه!

در تمام کارهایی که می‌کنم همینم. یک‌کاری رو شروع می‌کنم و نصفه رها می‌کنم یکی نیست بگه آخه آدم عاقل حداقل یک‌کاری رو که شروع کردی تا تهش انجامش بده محض رضای خدا چرا وسطش یک‌هو تصمیم می‌گیری به امون خدا ولش کنی آخه احمق.

ادبیات نمایشی

رشتهه اتت چیه

شاید باید از نمایشنامه‌ نوشتن صرف نظر کرد. از زندگی هم همینطور❤️