مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

سلام عزیزم، من مد‌ت‌هاست که از تو عصبانی‌ام. آنقدر که حتی میل به دیدنت را هم ندارم. بسیار هم غمگینم چرا که اگر هم علاقه و اشتیاقی برای دیدار دوباره داشتم، نمی‌توانستم ببینمت. عزیزم غمگین بودن کار ساده‌ای نیست و تحمل آن سخت‌تر هم می‌شود اگر با خشم تلاقی کند. با این حال برخی می‌گویند که از عصبانیت لذت می‌برند، افرادی را می‌شناسم که از گریه کردن خوشحال می‌شوند، دوست دارند که گریه کنند، فریاد بزنند، خشمگین شوند. من همچین خصوصیاتی ندارم، حتی تنها حس کردن این احساسات هم برایم سخت و دردناک است. چه برسد به تحمل و کنترل کردن‌ آنها.

بعنوان کسی که از مهاجرت فقط قصدشو دارم زیادی اضطراب می‌گیرم با فکر کردن بهش. باعث می‌شه بخوام فقط یک هفته‌‌ی آینده‌ام رو ببینم.

ولی امروز نه.

بالاخره تهران.

منم همینطور دالی، منم همینطور

چطور بگم، نیاز دارم چشم‌هام رو گریه کنم. برای واقعی.