سَنجاق

و به خال کُنج لبت سلام؛ که نشسته با چه ملاحتی...!

مرداد؛ شلوغ، سردرگم، غمگین و خوشرنگ

میگفت شیما دوستم، برای من الهام‌بخش بود؛ " الهام‌بخش" ؛ چه صفت قشنگی دوست دارم الهام بخش باشم

به ما کمک کن همه جا تو رو یاد کنیم ای بهار روزگاران

عزیزم🤍✨

میهمان عزیز ما 💔

💔

خبرهای تلخ زودتر از صبح‌ها به ما میرسد

که تا باشم خیالت می‌پرستم حسین‌جان

که آه بر غمت اما، آخر ندارد

" آه " را اول محرم شروع کردم امروز عصر تمام شد و مثل آن غلام ترک امام، با چشمان خیس لبخند زدم

اگر حبیب نشدیم؛ مارو لحظه‌ی آخری بخر*

🌙

حسین فرزندان و برادران و خویشان را گرد کرد و بدان‌ها نگریست. پس ساعتی بگریست...

کَز خوردن غم‌های پراکنده بِرَستم...

سلام برآن حزن کوچکِ دوخته‌شده بر سینه‌ حسین "ع" ...

شیفته‌ی روزهای ابتدایی ماه محرمم؛ روزهایی که تازه لباس‌های مشکی از کمد بیرون آمده، کاروان به کربلا رسیده، کوچک و بزرگِ خیمه‌ها هنوز کنار همند، روضه‌ها با شیب ملایمی چشم‌هارا میگریاند و هنوز آن حزن عمیق شب‌های آخر به دل کسی نیوفتاده... روزهایی که همچنان امام هست، جوانان هستند، سقا هست، کودکان بی‌تاب نشدند، روزهای که منتهی به یک حماسه است این شب‌ها و روزها را دوست دارم...