هیچ!

وقتی ۱۷-۱۸ سالم بود، تصوری که از ۲۰ تا ۲۵ سالگیم داشتم، شبیه یه رویا بود. حالا که دارم زندگیش میکنم، با تموم وجودم دلم میخواد یا چند سال برم جلوتر، یا برگردم به همون ۱۷-۱۸ سالگیم. فکر میکنم ترسناک‌ترین سال‌های زندگی می‌تونن از ۲۰ سالگی به بعد شروع بشن؛ جایی که قراره از بین رفتن یه سری صمیمیت‌ها، رفتن بعضی ادما، دور شدن رابطه‌ها، عوض شدن مسیرها و فرو ریختن تصوراتت رو ببینی. یه جایی میفهمی بزرگ شدن فقط رسیدن به رویاهایی که داشتی نیست؛ گاهی از دست دادن چیزاییه که فکر میکردی همیشه قراره داشته باشیشون. کاش یکی بهمون می‌گفت قراره دلتنگ روزایی بشیم که خودمون برای زودتر گذشتنشون لحظه‌شماری میکردیم.

هیولایی که توی بچگی برای محافظت از خودم ساختم، سنگین‌ترین باریه که توی بزرگسالی به دوش می‌کشم.

واقعا خیلی دیر میفهمیم که مهم ترین چیز خانوادست

«در من خشمِ از زندگی کم نیست، همین‌طور تمایل به کنار کشیدن. و باور کنید، فروریختن در هیچِ مطلق از نظرم تصویر هولناکی نیست، بااین‌همه دودلم.» • مارکوس ورنر / برگردانِ محمد همتی @letterssto

«دیگر زندگی را چندان آسان نمی‌بینم. حساسیت‌های من به جای آن‌که کم‌تر شود، مدام بیش‌تر می‌شود. هرچیز بی‌ارزش و ناچیزی آزارم می‌دهد.» • نامه‌های فلوبر و ژرژ ساند؛ برگردانِ گلاره جمشیدی @letterssto

بعضی وقتا یه خستگی با خودت داری که هیچکس از بیرون متوجهش نمیشه ؛ نه چون چیزی معلوم نیست، چون مدت هاست یاد گرفتی با همون خستگی هم ادامه بدی. یه خستگی ای که نه با یه خواب خوب تموم میشه و نه با یه استراحت کوتاه. فقط یه جایی از درونت دلت میخواد همه چیز برای چند لحظه متوقف شه؛نه برای همیشه، فقط اونقدی که دوباره بتونی نفس بکشی. بعضی وقتا ادم فقط نیاز داره یکی بفهمه چقدر برای «خوب موندن» تلاش کردی، چقد از خودت گذشتی، چقد سکوت کردی و چقدر خیلی چیز هارو به روی خودت نیاوردی و شاید سخت ترین قسمت ماجرا اینه که : از بیرون همون ادم قبلی به نظر میرسی، همون ادمی که میخنده ، کارهاشو انجام میده و به مسیر زندگیش ادامه میده. اما خودش میدونه مدت هاست یه جایی از وجودش فقط داره با خستگی ادامه میده.

میگه:

ولم نمیکنه دیگه تنهایی منو.

آن‌ها بازی را می‌چینند؛ مردم فقط هزینه‌ی مات شدن را می‌دهند. @Detect_Moviez

نکته قشنگ تره ماجرا

https://t.me/amiirkashany/36459 ما چطوری بریم مدرسه ؟ 😭😭😭😭😭😭😭😭