دفترچه خاطرات سال ۱۳۲۰؛

هر موقع دیدی سرم تو گوشیه و دارم لبخند میزنم، بدون اون آدم بامزه‌عه منم نه بقیه.

یه شروعِ پر از ترس، بهتر از یه انتظارِ بی‌انتهاست.

من عاشق احترام گذاشتن به کسی‌ام که برام توضیح میده، چون حس می‌کنم که از بدفهمی‌هام می‌ترسه و براش آدم مهمی هستم.

آدم‌هایی که موقع حرف زدن باهاشون باید هزار جور حرفتو مزه کنی که یه وقت منظور خاصی برداشت نکنن کابوس تاریک شب‌های منن. 📚 @hamclasix 📚

اصلا رو اوپن مایند بودنِ من حساب نکنید یهو قاطی میکنم و شرمندتون میشم.

گاهی به خودم نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم چقدر حیفه که این همه میل به ساختن، این‌‌ همه امید و آرزو، این‌ همه ایده‌‌ی بکر یا قلبی پر از نور، توی روزگاری زندگی کنه که بقا، نسبت به چیزهای دیگه ترجیح داده میشه.

‏نهایتاً این عشـق نیست که آدم‌ رو نجات میده، "دوست داشتنِ امنِ مداومِ بالغانه‌ست"🤍

اگه آدم فرصت طلبی هستی ، در اولین فرصت کص مادرت.

برایش نوشت: «به تو می‌شود تکیه کرد و نگرانِ افتادن نبود.»

امیدوارم اگر یک روز همه‌چیز درست شد و زندگی خواست روی خوشش را به ما نشان دهد، هنوز شوقی برای زندگی کردن در وجودمان مانده باشد...

«اگر نعمتِ فراموشی نبود، آدمیزاد می‌ترکید.» 📖■روزها در راه | شاهرخ مسکوب

من عشقی رو به آدما دادم که خودم آرزوشو داشتم.

یه پسر بهت میگه باید توقعتو کم کنی، یکیشونم اندازه قدت برات گل میفرسته، عاقلانه انتخاب کن.

:))

نوشته بود: "به محض اینکه درد به شما درسشو بده از بین میره؛ واقعا قشنگ ترین جمله‌ی ممکن بود!

روزی که یه نابینا بتونه ببینه، اولین چیزی که میندازه دور، چوبیه که کل زندگیش بهش کمک کرده.

من تو زندگیت اون آدمی هستم که وقتی همه دارن میرن منتظرت میمونم تا بند کفشت و ببندی

یکی از قدرت‌های فوق‌العادم اینه که اگه کسی ناراحتم کنه من ناراحت‌ترش می‌کنم.