Computer کمپیوتر

سلام به همه خوبین ؟ عید چطور تیر شد ؟ به ای مدت چکارا بکردین ؟ از دستاورد ها و درس های که یاد گرفتین بگین با جان و دل می‌شنوم https://telegram.me/BChatBot?start=sc-677780-DeWvTR4

خدایِ خوبم سلام ! شب قدر است ... و من به عادت همیشگی ام ، پر از حرفم برایت ... حواست را کمی به من می دهی امشب ؟! می خواهم بغضِ چندین ساله ام را میانِ آیه های کرامتت بشکنم ... مرا ببخش که لبریز شده ام از شکایت ؛ برایِ روزگارِ مردمی ؛ که می بینم حالشان خوب نیست و کاری از دستم بر نمی آید ... برایِ معصومیت هایی ؛ که بی رحمانه ، قربانیِ رذالت می شوند ... بچه که بودم دنیایت قشنگ تر بود ، با دنیایت چه کردند ؟! مهربانا ؛ تویِ دلت چه می گذرد ؛ وقتی این روزهایمان را می بینی ؟! من به جایت بغض می کنم ، من به جایت اشک می ریزم ، فدایِ نگاه کردنت ، تو فقط تماشا کن ، خدا که گریه نمی کند !! خدا قوی تر از این حرف هاست ! ما که خدا نیستیم ، ما زود بغضمان می گیرد ، ما زود کم می آوریم ... خودت که می بینی ! این گره هایِ کور فقط با دستانِ تو باز می شود ! تمامِ دلخوشیِ این روزهایمان تویی ، جز تو فریاد رسی نداریم ! جانِ تمامِ پاکی ها ؛ می شود کمی بیشتر هوایمان را داشته باشی ؟!‌ از تو چه پنهان ؛ اوضاعمان هیچ جوره خوب نیست ... ! 🖤

همراهان عزیز! فعلا هیچ‌ خبری از باز شدن مکاتب برای دختران نیست. مقامات امارت اسلامی تا کنون فقط این اعلامیه را پخش کردند. @Computer_Material

طرز‌العمل جدید لایحه لباس (یونیفرم) دانش آموزان مکاتب ذکور و اناث صنوف اول الی دوازدهم: ۱- لباس شاگردان اناث پیراهن، تنبان و چادر که مشخصات کامل شرعی به شکل دامن گرد افغانی متناسب با قد و جسارت شاگرد ساخته شود و دامن پیراهن شاگردان اناث الی پایین زانوها باشد. - و لباس شاگردان اناث از صنف اول_الی_ششم به رنگ کرمی و چادر به رنگ سفید، و از شاگردان صنوف هفتم_الی_دوازدهم به رنگ ماشی و چادر به رنگ سیاه و ناگفته نماند که شاگردان صنوف هفتم الی دوازدهم در مسیر راه (رفت و برگشت) مکلف هستند تا حجاب به رنگ فولادی همراه با ماسک ترجیحاً بپوشند. ۲- لباس شاگردان ذکور پیراهن و تنبان است که مناسب با قد و جسامت شاگرد و دامن پایین از زانوها باشند و لباس شاگردان اول_الی_ششم به رنگ آسمانی همچنان شاگردان صنوف_هفتم_الی_دوازدهم به رنگ پسته‌یی می‌باشد. @Herat_Times

اگر از شماها یا اقوام شما کسی به اعتکاف میشینه یا به حج هست بیایه پی وی خیلی عاجل کار دارم لطفاً @arefqarizada

من کِی هستم؟ میدانی؟ من آن کودکِ شوخ و بانمک هستم، کودکی که با شوخی کردن‌هایش شادی خانواده‌اش بود کودکیِ که با ادا کردن‌هایش گل لبخند را به درون خانه‌اش می‌آورد. من آن کودکِ شیرین و دوست داشتنی هستم، آنی که زندگی همه عزیزانم بودم! من آن دخترک مغرور و جذاب هستم، آن دخترکی که میان شادی‌هایش گم شده بود! آنی که آغشته شادی‌ها و زیبایی‌ها بوده‌ام! هیچ یادم نمیرود آن شادی‌ها! آن شادی‌های گم شده من...😔 اما حالا کجاست؟ حالا کجاست آن‌همه شادی‌ها و لبخندها؟ میدانی؟ غرورم را دزدیده‌اند، جذابیتم گم شده، شادی‌ها و لبخندهایم نثار بزرگ‌شدنم شده‌اند! نمیدانم که این زندگی چرا دشمن بزرگ شدن من بود؟ این زندگی چرا با هر سالی که بزرگ میشوم یک چراغی از وجودم را دزدی میکند؟ و یک اندازه از شادیم را با خود میبرد. من نمیدانم که حالا کجاست غرور من؟ کجاست شادی‌ها و لبخندهای من؟ نمیدانم! نمیدانم که چرا آرزو‌هایم سفر کرده‌اند؟😔 منِ عزیزم خیلی شرمنده‌ام اما باید بگویم! میدانی؟ من حالا خیلی خجالت میکشم از خودم چونکه به دلیل دختر بودنم با حسرت خبرنگار شدن پشت میله های زندانِ دایم‌العمر نشسته‌ام!!!😢😔 اما میدانی؟ من یک جسارت نموده‌ام! میخواهم بنویسم! نپرس که چرا،چگونه و چی مینویسی! چون میخواهم فقط بنویسم!!! #ضیاگل_طاهری

روزای بهتر تو راهن فقط صبر کن ✨

بیاین کمی اختلاط کنیم دیق آوردم https://telegram.me/BChatBot?start =sc-677780-DeWvTR4

لیست جلسات آموزش برنامه های کمپیوتر ☝️☝️

یکی از محصلین برای برادر خود از شما عزیزان طلب دعا کردن. در این شب و روز های پر برکت برادر نازنین شان را از دعای خیر خود فراموش نکنید ❤️

داستان یکی از محصلین عزیز دیگر ☝️ شما هم اگر داستانی دارید بفرستید تا بقیه نیز مستفید بشن @arefqarizada

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ سلام به همه‌ی دوستان ایام به کام تان داستان مه خیلی غم انگیز نیه اما شاید باعث و بانی یک انگیزه بشه. از وقتی خودخور یاد میدم هیچ وقت از زندگی خو راضی نبودم از همو پنج شیش سالگی بخاطری رنجی که از زندگی بردم بخاطر تموم مشکلات روحی و روانی که دیدم و دوست ندارم اینجی ذکر کنم. چهار سال اول مکتب ر به یک مکتب خونگی درس خوندم درس مه خیلی خوب بود بعد ازو شامل مکتب دولتی مهری هروی شدم اما بنا به مشکلات صنف پنج مشروط صنف شیش بیست و پنجم صنف هفت بیستم صنف هشت هژدهم صنف نه پانزدهم صنف ده یازدهم صنف یازده هشتم صنف دوازده سوم شدم همیشه تا مشکلی به خونه پیش میاماد یا جنگی می‌شد پدر مه میگفتن شما دخترا لیاقت هیچی ر ندارین سر از فردا نمیگذارم برین به مکتب ما خواهرا هم میشیشتیم به گریه کرده که چکار کنیم اما مادر مه به هزار زاری اور راضی میکردن که بگذاره بریم خوب باز کار نمیگرفت بما اما آدم هر چی قوی باشه بازم انسانه صدمه میبینه💔🙂 دورون مکتب بخاطر مشکلات به مشکل روانی دچار شدم چند سال ای مشکل ر دیشتم تا تداوی کردم خور و قرص و دارو خوردم تا از بین رفت. آمادگی کانکور ر شروع کردم نظر به درجاتی که به مکتب میگرفتم خیلیییی میترسیدم بعدش هم ترس از پدر.. هشت ماه درس خوندم و گریه کردم شب و روز  صادقانه بگم کسی بمه اعتماد ندیشت از درس خوندن و کامیابی مه به کانکور،  امتحان کانکور ر دادم به طب معالجوی دانشگاه هرات کامیاب شدم هیچ کس باور نمیکرد که مه تونستم چنین نتیجه یی بگیرم اما گرفتم ثبت نام کردم شروع به درس خواندن کردم فیصدی مه عالی بود. اما دانشگاه ها بسته شد بزی چند ماه تا مرز جنون پیش رفتم اما دیدم نمیشه دست روی دست بشینم اگر شرایط بمه مهیا نیه خودمه به خودخو مهیا میکنم دروس خور شروع به خوندن پیش خودخو کردم، صنف یادگیری گیتار گرفتم، شروع به یادگیری برنامه نویسی کردم، خوشنویسی ر شروع کردم و البته قراره انگلیسی هم از سر شروع کنم. بعد از شنیدن آن همه توهین از جانب پدر ما خواهرا همگی دانشجوی طب شدیم قوی تر شدیم حرفا پدر مه نتونست ایر بما القا کنه که ضعیفیم چون دختریم نتونست جلو پیشرفت ذهنی مار بگیره بلکه ای ریشه یی شد در پیشرفت ما‌. یک تجربه: هیچوقت به قصه نمرات مکتب نشین حتمی نیه که اول نمره باشین تا به رشته ها بالا بالا کامیاب شین مهم زحمت کشی و علاقه شما به یک رشته یه مثل مه که از بیستم نمره‌گی به اینجی رسیدم.😂 نوشتن مه خوب نیه بلکم فهمیده باشین چی گفتم.

با سلام و وقت همه بزرگواران بخیر دختری هستم در فامیلی که نه قید هستیم و نه هم ازاد ولی طوریکه همه دوستا میفهمن دختر بودن به افغانستان مشکلات زیادی داره مه هم دوران مکتب شاگردی بودم در سطح متوسط ولی دوران کانکور واقعا مشکلات زیادی داشتم با پنج ماه آمادگی وایکه پدرو مادرم به مسافرت بودن همراه سه برادر خود به خانه بودم هم کار خانه هم درس... ناگفته نماند که در دوران مکتب در مضامین ساینسی واقعا مشکل داشتم ودوران کانکور ای مشکلات زیادتر شد در دوران کانکور  هر ساعتی که استاد مثلثات یا ریاضی درس میداد مه گریه میکردم درس به مه مشکل بود چون روز کاملا به کورس بودم و عصر وقتی خانه میامدم کار خانه به دوش مه بود بلاخره امتحان ما باوجود فشار واسترسی که به خانه داشتم بعداز چند ماه تعویق به خاطر کرونا گرفته شد وبه انتخاب دوم خود کامیاب شدم خیلی خوشحال بودم وقت اولین بار داخل پوهنتون شدم از خوشحالی زیاد به خداوند دعا کردم که چهارسال درس خو به خوبی بخوانم و درآینده فرد مفیدی باشم به خانواده واجتماع ولی مشکلات ما زیادتر شد کرونا و درس انلاین که اصلا موثر نبود وقتی که طالبا آمد ناامید شدم چون فکر میکردم که به درس خواندن اجازه نداریم افسرده بودم ولی با گذر زمان دروازه های مکاتب دختران بالاتر از صنف ششم باز نشد ولی پوهنتون باز شد واقعا در اوج ناامیدی یک چراغ بسیار روشن به راه ما روشن شد خیلی خوشحال بودم مه تنها به فکر خود خو نبودم به تشویش تک تک مردم افغانستان به خصوص دختران وزنان بودم وهستم ولی وقتی پوهنتون میرفتیم وقتی بعضی شاگردا کمتر درس میخواندن متاسفانه بعضی از استادان بزرگوار میگفتن که شما که افسردگی گرفته بودین چرا حالا درس نمیخوانین متاسفانه اصلا کسی ما درک نمیکنه ایکه به یک جای زندگی میکنیم که هیچ ارزش نداریم یا هم ایکه بعضی ها میگن دختران افغانستان به یک نوعی گروگانند تا که دولت به رسمیت شناخته بشه ولی هیچ کس درک نمیکنه که خیلی ها هستن که بین صبر تا رسیدن ذره ذره آب میشن و او وقته که هیچ ارزو وهدفی ندارن و ای باعث میشه که باردوش خانواده و جامعه باشن. وقتی به ای فکر میکنم که چندتا از دوستامه اصلا تمام مردم افغانستان به خصوص دختران که چندین برابر مه درس خواندن ،زحمت ورنج دیدن وشرایط بسیار بدی سپری کردن تا به رشته مورد علاقه خو کامیاب شدن ولی حالی سر هیچی و ایکه دلیل منع شدن از درس وتحصیل خو نمیفهمیم ای مثل آتش تمام وجود مه میسوزانه واقعا دردناکه واقعا ناامیدکننده است مه واقعا صبر مه تمام شده اصلا امیدی ندارم که ای روزا تمام بشه فکر میکنم تا وقتی ما باشیم وای دولت زندگی ما همینه.🥀😔