آیماه.

چیزی‌ست که دیگر نمی‌توان برایش جنگید. حتی نمی‌توان برایش اشک ریخت. باید ادامه داد، باید دید آخرش چه می‌شود. کاش می‌توانستم یک جا ساکن بمانم و فقط منتظر. اما می‌خواهم بروم. اگر بدانم کجا خوب می‌شود.

به من بگو که کجا می‌روی پس از آن وقت‌ها که رویا‌ها تعطیل می‌شوند و ما به گریه رو می‌آوریم

به من بگو که کجا می‌روی پس از آن وقت‌ها که رویا‌ها تعطیل می‌شوند و ما به گریه رو می‌آوریم -رضا براهنی

نمی‌دانستم چرا می‌خواهم گریه کنم ولی همین‌قدر می‌دانستم که اگر کسی از نزدیک به من نگاه می‌کرد یا با من حرف می‌زد، اشک‌هایم از چشمانم جاری می‌شد و بغضم در گلویم می‌ترکید و یک هفتهٔ تمام گریه می‌کردم. می‌توانستم تلاطم و لبریز شدن اشک را در خودم حس کنم؛ مثل لیوان آبی که لبریز است و در محل ناآرامی قرار دارد. - شیشه؛ سیلویا پلات.

حس میکنم تیست موزیکای نزدیکی داریم اغلبمون.

شاید یه جای دیگه، یه زمان دیگه، گذشته یا فردا یا یه زندگی دیگه؛ میونِ یه رقص یا یه موسیقی یا توی یه نقاشی، من یه روزی پیدات می‌کنم.

حق با تو بود عزیز من، گاهی درست شدن همان تمام شدن است.

و اشک چه چیزی را می‌شوید؟ چه چیزی را؟ نمی‌دانم. گریه‌ام نمی‌آید. دستانم خالی‌ست و چشمانم خواب آلود و گریه‌ام نمی‌آید. صدای باران خوب است. آب هم خوب است، اشک هم خوب است؛ و همچنان گریه‌ام نمی‌آید. روی آن صندلی که پایه‌اش لق است، رو به پنجره می‌نشینم و سعی می‌کنم تعادل را برقرار کنم، باز هم گریه‌ام نمی‌آید. همچنان این‌ها را می‌نویسم و گریه؟ نمی‌آید. و اشک چه می‌تواند بکند؟ نمی‌دانم، نمی‌دانم.

اگه به محدود کردن بچه‌تون که نسبت بهش قدرتی بهتون داده شده ادامه بدید , یه روز حتما تو جای عجیبی می‌بینیدش. فرض مثال اگه نذارید بچه‌تون به اندازه نیازش بره پارک یا با دوستاش وقت بگذرونه, تو 40/50 سالگی دقیقا وقتی که فکر می‌کنید الآن باید کنار خانواده خودش باشه, تو پارک کنار بچه ها پیداش می‌کنید. اون سعی می‌کنه اول بچگی خودشو بدست بیاره تا بتونه با بچگی بچهٔ خودش ارتباط بگیره در نهایت بتونه بچهٔ خودشو ببره پارک

به من بگو، از چشمان چه کسی اشک‌هایش را قرض بگیرم و بگریم تا برای درمان این گره‌های کور گیر کرده در گلویم کافی باشد؟