Marvel Reporter | VisionQuest | ویژن | ویژن کوئست

هرگز اولین باری را که سر پاتریک استوارت را در صحنه فیلمبرداری اولین فیلم X-Men دیدم، فراموش نخواهم کرد. پس از سال‌ها که او را در نقش بی‌بدیل کاپیتان پیکارد می‌شناختم، از دیدنش به وجد آمده بودم. او نه‌تنها همانطور بود که روی صفحه دیده بودم، بلکه فراتر از آن ظاهر شد؛ باهوش، جذاب، گرم و بخشنده، و برخوردار از قدرتی آرام و ابهتی خاص. دور از دوربین‌ها، او حتی تحسین‌برانگیزتر بود و حس شوخ‌طبعی فوق‌العاده تیز و هوشمندانه‌ای داشت. آشنایی با او و همکاری با وی افتخاری واقعی بود. میراث او نه‌تنها در دهه‌ها فعالیت هنری درخشان، بلکه در وجود افراد بی‌شماری که راهنمایی‌شان کرده، زنده خواهد ماند. جای خالی او عمیقاً احساس خواهد شد.

همه ما در مارول استودیوز از درگذشت سر پاتریک استوارت عمیقاً اندوهگین هستیم. سر پاتریک با ظرافت، هوش و انسانیتی کم‌نظیر، به شخصیت پروفسور چارلز اگزاویر جان بخشید و این شخصیت را برای نسل‌های مختلف طرفداران ماندگار کرد؛ از X-Men گرفته تا Logan و Avengers: Doomsday او استعدادی منحصربه‌فرد، همکاری سخاوتمند و انسانی واقعاً شریف بود. در این روزهای دشوار، با همسرش سانی، فرزندانش، دوستانش و بی‌شمار طرفداری که هنر او زندگی‌شان را تحت تأثیر قرار داد، همدردی می‌کنیم.

صحنه‌های خوبی داره، اما ابرقهرمان‌های زیادی توی این فیلم حضور دارن. فیلم واقعاً دیوونه‌کننده‌ست؛ انگار یه سوپ از ابرقهرمان‌هاست!

جانی بلیز زندگی ایده‌آلی دارد، همسر و دو فرزند، شغلی در یک تعمیرگاه خودرو و جامعه‌ای کوچک که از او حمایت می‌کنند. بااین‌حال، جانی حال و روز خوبی ندارد. او هنگام خواب کابوس هیولاها را می‌بیند و در بیداری نیز با تصاویر خونینی مواجه می‌شود. زندگی‌اش کم‌کم برای او به زندانی تبدیل شده است؛ و روحی در وجودش نهفته است که بی‌تابانه در تلاش است خود را آزاد کند.

اون کاملاً به گروهی از این دردسرسازها می‌خوره.

راستش فکر می‌کنم هر پروژه‌ای همین کار رو می‌کنه. هر قدمی که برمی‌داری... می‌دونی، هر روز یه روز برای یاد گرفتنه، نه؟ پس فکر می‌کنم از این نظر، آره. ولی نمی‌تونم دقیقاً به چیزی اشاره کنم... در واقع، وقتی برای اولین بار متن نقش جوکاستا رو خوندم، فکر کردم یه کمی از شخصیت هانا گروز توش هست؛ اون اشتیاق به دوست داشته شدن، درک شدن و شنیده شدن. یه کمی هم از شخصیت سلست در سریال Years and Years توش هست؛ همون‌قدر که اهل تعارف نیست و خیلی رک و قاطعه، می‌دونی... و یه کمی هم از شخصیت کریس در سریال The Peripheral که می‌گه: "همه‌ چیز رو می‌کشم و نابود می‌کنم." مهمان: می‌دونی، با خودم گفتم: "وای، قراره همه‌ی این شخصیت‌ها رو در قالب یه نقش با هم ترکیب کنم!" و البته خود جوکاستا هم هست. پس فکر می‌کنم همه‌ی اون شخصیت‌ها به‌نوعی من رو به این نقطه رسوندن.

اوه، جیمز! اون بازیگر خیلی دست‌ و دلبازیه. می‌دونی، هیچوقت نمی‌دونی کار کردن با یه نفر قراره چجوری باشه و من واقعاً از اینکه دیدم کار کردن باهاش چقدر راحت و بی‌دردسره، غافلگیر شدم؛ اون هم به بهترین شکل ممکن. درباره‌ی خیلی چیزها نظر داشت و هیچوقت هم اشتباه نمی‌کرد. درست مثل التران! یه لحظه یادمه که داشتیم صحنه‌ای رو توی مانت پال فیلمبرداری می‌کردیم و من اصلاً نمی‌تونستم دیالوگ‌هام رو درست بگم، می‌دونی؟ ساعت دو یا سه صبح بود و دیالوگ هم خیلی کوتاه بود. ولی هر کاری می‌کردم، نمی‌تونستم حفظش کنم. جیمز گفت: "می‌خوای دیالوگت رو باهات تمرین کنم؟ فکر کنم باید این کار رو بکنم، چون به نظرم اون هم همین کار رو می‌کرد." خب، می‌دونم که این تصمیمی نبود که از روی انتخاب شخصیت گرفته باشه؛ این فقط خود جیمز بود که داشت نهایت لطف و سخاوتش رو نشون می‌داد. آره، می‌دونی؟ اون واقعاً بازیگر بخشنده و سخاوتمندیه. عاشقش شدم. واقعاً دوستش دارم.