It's me, Ela~

[طولانی که همه نخوانند] پرده اول: بعضی روزها انگار یه نفر شبونه همه رنگ‌ های جهان رو کم میکنه. نه اونقدر که همه چیز سیاه بشه فقط اونقدر که هیچ چی درخشان نباشه. پرده دوم: روی تخت دراز کشیده بودم و به سقف نگاه میکردم. سقف‌ها شاهد غم‌ های زیادی هستن. احتمالا بیشتر از هر چیز دیگه‌ای تو این دنیا. پرده سوم: بعد درباره دختربچه‌ای حرف زدیم که سال‌هاست ته ذهنم نشسته و هنوز از صدای بلند میترسه. گفت: شاید قرار نیست اونو عوض کنی. شاید فقط باید کنارش بشینی تا بفهمه دیگه تنها نیست. پرده چهارم: گفتم اگر قرار بود به چیزی ایمان داشته باشم به نون داغ، چای شیرین و آدم هایی که بلدن بدون سوالای زیاد فقط کنارت بشینن ایمان میاوردم. پرده پنجم: ز پیام داد و پرسید حالت چطوره؟ نوشتم خوبم. بعد پاکش کردم. نوشتم: امروز سخت بود ولی دارم دووم میارم. پرده ششم: برای خودم سیب خریدم و ازشون انتظار معجزه داشتم.