آیه‌های تاریکی

ای آخرین دریچه زندان عمر من ای واپسین خیال شبح وار سایه رنگ از پشت پرده های بلورین اشک خویش با یاد دلفریب تو بدرود میکنم 🆑 @ehsas2ro

☕️ گفت ... گفت: اشتباه کردی گفتم: کجا؟ گفت: احساست را به پای یکی ریختی گفتم: نمیتوانم وانمود کنم کسی را دوست دارم یا ندارم، تو احساساتم صادقم گفت: اشتباهت همین است، دیگران صادق نیستند گفتم: اما من به خودم بدهکار نیستم گفت: معنای عشق برای همه یکسان نیست گفتم: اما عشق... گفت: دروغگو بود.. گفتم: میدانم خندید و گفت: بالاخره یک نظر مشترک ... آینه را دستمال کشیدم و جوش بالای پیشانی ام را فشار دادم، چشمانم اشک زد. خندیدم او هم خندید 🆑 @ehsas2ro

☕️ زخم مدتیست که شده ای چرک روی زخم احساسم میرویم که جراحیت کنم 🆑 @ehsas2ro

☕️ و آن مرد ... رفت قلب مردها زخم میشود رفیق، وقتی غرور یک مرد میشکند قلبش زخم میشود. زخم غرور مرحم نمیخواهد، دست بر دل منه، اشک مریز، شکوه نکن، خاموش باش و صبور، زمین خورده ای میدانم میبنیم و خورده ام، رنج میکشی میدانم و میبینم و بسیار کشیده ام، بی تابی و هنوز بیتابم اما من غرورم را دارم مرد. زخم غرور مرحم فوری نمیخواهد، اشک و دست بر دل نهادن یعنی کاویدن یعنی عمیق تر کردن زخم. مردانه بایست، به فاتح میدان نگاه نکن فکر نکن که چه فکری میکند، نگاهش نکن، نگذار نگاهت را در آستانه شکست ببیند، بگذار فقط رفتنت را ببیند. بگذار دور شدنت آخرین خاطره اش باشد. برو مرد، مردانه برو، بی هیچ ردپایی و هیچ اثری، بی هیچ اندوه و غمی و یا حتی پوزخندی، فقط و فقط برو... مردانه برو 🆑 @ehsas2ro

☕️ فرشته احساس به راستی کدام احمق این همه احساس را در قلب لعنتی من ریخت!؟ باید به خدا بگویم: فرشته احساست یک کودن بود و یا با من خصومت شخصی داشته است. این همه احساس در وجود یک مرد ویران کننده است. این نفرین است، لعنت است، نهایت بدشانسی‌ست. این اصلا منصفانه نیست؛ یک شکنجه دائمی‌ست. 🆑 @ehsas2ro

🗣 شعر خداحافظی به نام ناز چشمانت که هر لحظه به رنگی بود و رنگی بود و نیرنگی و لبهای گوارایت که نوشیدن زجامش جان بی آرام من را روح میبخشید به نام گرمی دستت نوازشگر نسیم روحبخش عطر گیسویت به نام تو و کام زهر مارِ من الا ای خوشترین پیغام شیرین خداوندی که دل را بردی و غرق به خون بر خاک افکندی تو زیباروی کژ کردار ندانی و ندانستی که با هر جنبش نبضم زمین و آسمانها را ز شرح ماجرای عشقمان سرشار میکردم ندیدی و نمیبینی که با هر رفتن و هر بار بدرودت دلم در سینه لرزید و چراغ اشک هم خندید و آن ابر سیاه ساکت غمگین بی لبخند به روی هرم گرم آتشین آه من بارید اولین بار است که شعری را نیمه کاره رها میکنم، شاید چیزی در عمق احساسم و در پنهانی ترین زوایای روحم نمیخواهد شعر خداحافظی تو را تکمیل کند. اما قسم به حرمت عشق، قسم به تلخی لبخندم وقتی که با دلواپسی نگاهت میکردم، قسم به سیل سرشک شبانه و قسم به بیتابی شبنم یخ زده روی درخت سیب که با اولین نوازش خورشید پر میکشد و میرود و قسم به تو که مصمم هستم این عشق لعنتی را کنار بگذارم. میخواهم ته مانده این احساس شرم آور را دور بریزم. پس بیا یک خداحافظی شاعرانه داشته باشیم: تو را به آخرین خواهش مستانه ام، به نگاهی که بر سینه تن عریانت لغزید، به شرمی که بر روی لبانت خرامید، به نفس زدنهای بیقراری که فرو میخوردی، تو را به مینای عشق، به بلندای غرور، به ژرفنای دریای شعر، به لالایی آواز بنان، التهاب شگرف شور تارِ شریف، تو را به سپیده صبح، تو را به خدا میسپارمت. بدرود ای دورترین خیال، ای عمیق‌ترین زخم، این تازه‌ترین خاطره،ای عزیزترین امید، ای شیرین‌ترین تلخی زندگی‌ام... تو را به خدا میپسارم. خدانگهدار شیرینم 🆑 @ehsas2ro