Thoughts Of a Dead Mind

زندگی با آدمایی که سلیقه موسیقی شون مثل شما نیست خیلی سخته

🫠

Hi

🎞️ harry potter and the philosopher's stone (2001)

با این وضعیت هوا دوتا انتخاب دارم برم بیرون بدوام و افسرده بشم بمونم خونه و افسرده بشم

🕯🖤

آلبر کامو در کتابش «افسانه‌ی سیزیف» درباره‌ی روتینِ بسیاری از مردمِ دنیای مُدرن می‌نویسد: «بیدار شدن، اتوبوس، چهار ساعت کار در اداره یا کارخانه، غذا، اتوبوس، چهار ساعت کار، غذا، خواب و دوشنبه، سه‌شنبه، چهارشنبه، پنج‌شنبه، جمعه و یکشنبه هم طبقِ همین ریتم یکسان». کامو برای توصیفِ ماهیت ابسوردِ زندگی انسان، آن را به وضعیتِ افسانه‌ی سیسیفوس، قهرمان اساطیر یونان تشبیه می‌کند. خدایان سیسیفوس را محکوم کرده بودند تا پیوسته تخته سنگی را تا قله‌ی کوهی بغلتاند و از بالای آن، آن تخته سنگ با تمامی وزنِ خود پایین می‌اُفتاد. این چرخه تا ابد برای او ادامه داشت. خدایان به حق اندیشیده بودند که برای گرفتن انتقام، تنبیهی دهشتناک‌تر از کار بیهوده و بی‌اُمید نیست. به قول کامو، عمیق‌ترین خواسته‌ و قوی‌ترین احساس ناخودآگاه‌ِ انسانِ پسا-«مرگ خدا» در برابر هستی این است: سماجت بر آشنایی؛ اشتها برای وضوح؛ نوستالژی برای وحدت و میل به مطلق، درگیری انسان با خودش را تعریف می‌کند. ما وضعیتی شبیه به عذابِ تانتالوس داریم؛ تانتالوس به شکنجه‌ی ابدی در دنیای مردگان محکوم شده بود. او در رودخانه‌ای ایستاده بود که آب تا چانه‌اش بالا آمده بود، اما تا می‌خواست آب بنوشد، آب خشک می‌شد و بر بالای سرش درخت میوه‌ای بود که تا می‌خواست میوه‌ای بچیند، باد میوه‌ها را می‌بُرد. بی‌تابی عمیق انسان برای یک دنیای فراتر که زندگی بی‌معنای زمینی‌اش را توجیه می‌کند همیشه تحقق‌نیافته باقی می‌ماند و ما در فراسوی زندگی روزمره‌مان، در هسته‌ی وجودی‌مان، همیشه احساس غریبه‌هایی در یک دنیای غریبه را خواهیم داشت. وقتی انسان با بی‌منطقی دنیا روبه‌رو می‌شود، در اعماقِ وجودش میل وافری برای خوشبختی و دلیل احساس می‌کند. «ابسورد»، پوچی، از اصطکاکِ بینِ این نیاز انسان و سکوتِ غیرقابل‌هضمِ هستی متولد می‌شود. مسئله این نیست که هستی به خودی خود ابسورد است؛ در عوض، ابسورد از رابطه‌ی ما با هستی برمی‌خیزد؛ ابسورد در تنشِ بینِ بی‌قراری‌مان برای وحدت و ابراز بی‌تفاوتی هستی به نیازمان وجود دارد. در نتیجه، انسان به جای پذیرفتنِ بی‌معنایی ذاتی هستی سعی می‌کند وانمود کند که حتما نظم و ترتیب و هدف از پیش‌تعیین‌شده‌ای در وسط این آشوبِ سردرگم‌کننده وجود دارد؛ سعی می‌کند در میان برفک تلویزیون به دنبال الگو بگردد؛ درست مثل کسی که وقتی به اندازه‌ی کافی به توده‌ی اَبرهای بالای سرش خیره می‌شود، به تدریج احساس می‌کند که یکی از آنها شبیه خرگوش است. یک نیروی فراتر آن تکه اَبر را به شکل خرگوش در نیاورده است، بلکه این انسان است که شکل خرگوش را به آن تکه ابر تحمیل می‌کند. چند صد متر آن طرف‌تر، همان تکه ابر ممکن است از نگاه یک نفر دیگر شبیه به یک حیوان دیگر به نظر برسد. اتفاقی که می‌اُفتد این است که انسان‌ها در جدال‌های ایدئولوژیکشان سر اینکه برداشت کدامشان از شکل واقعی تکه ابر درست است درگیر هستند. به خاطر همین است که کامو می‌نویسد: «اگر قرار بود مهم‌ترین تاریخ تفکر بشر به نگارش در بیاید، آن باید به تاریخ پشیمانی‌ها و ناتوانی‌های متوالی‌اش اختصاص پیدا می‌کرد»

Rick Grimes through TWD

پیشنهاد میکنم ببینید یکی از بهترین فیلم های 2023

از اون فیلمای حال خوب کن که همیشه جوابه

اصلا متوجه گذشتن ۲ ساعت زمان فیلم نشدم

اصلا متوجه گذشتن ۲ ساعت زمان فیلم نشدم

همچیش کامل و بجا بود

همچیش کامل و بجا بود

مثال واقعی یه فیلم بی نقص

از اون فیلمایی بکو که دوست نداشتم تموم بشه

The Holdovers 2023