Why am I so crazy

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم چون سخت بود در دلِ سنگش اثر نکرد من ایستاده تا کُنَمَش جان فدا چو شمع او خود گذر به ما چو نسیمِ سحر نکرد...

دوباره شب‌هایِ نخوابیدن و تا بوقِ سگ بیدار ماندنم شروع شده و می‌خواهم به رویِ خودم نیاورم که ضمیرِ ناخودآگاه و خود‌آگاهم مشغولِ فکرکردن هستند، برایِ همین می‌خواهم بگویم که نمی‌دانم چرا بیدارم و دلیلی هم ندارد ولی جنگ با افکارم و سرکوبشان دیگر دارد عاصی‌ام می‌کند. مدتی بود دست از مُشتی قرص‌خوردن برداشته بودن و حالا امشب احساس می‌کنم باید یک برگ پروپرانول بخورم بلکه افاقه کند و مغزِ وامانده‌ام آرام بگیرد و بگذارد بخوابم تا به امتحان‌هایِ کوفتی و زندگی‌ِ لعنتی‌ام برسم؛ یک نفر هم نیست بگوید مگر متّه رویِ سرت گذاشته‌اند مغزِ خراب‌شده‌یِ من ؟ خب قدری آرام بگیر عزیزم من هم تحملی دارم ، بگذریم همیشه می‌گویند زندگی فقط صد سال اولش دشوار است ، انشاالله که سی سالش را بیشتر تجربه نکنم . شب بخیر . #یادداشتها

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم.

این سَر که به دست غم هجر تو سپردیم در پای غمت هدیه ناقابل ما بود |فرخی|

این سَر که به دست غم هجر تو سپردیم در پای غمت هدیه ناقابل ما بود |فرخی|

ای غم از همنفسی تو ملالم بگرفت هیچت افتد که خدا را ز سرم برخیزی؟

سلام دورترین عزیزم. این چندمین باری‌ست که برایت می‌نویسم و نمی‌دانم که تو حتی می‌خوانی یا نه، به هرحال من را آفریده‌اند که چیزهای بیهوده و بی‌مصرف و بلند بنویسم برایت و تو نخوانی‌شان و من باز بنویسم. خواستم باری دیگر بگویمت که برای اینقدر دوست داشته شدن زیادی دوری و دورتر خواهی بود. مقدار دوست داشتنم کمتر از دلتنگی‌ام شده و این مرا زجر می‌دهد. نمی‌دانم چه باید بگویم، دلم می‌خواهد به همان اندازه که دلتنگت هستم، در آغوش بفشارمت، به همان اندازه که دوستت دارم، بوسه بر پیشانی‌ات بنشانم و به همان اندازه که دوستم نداری و نمی‌خواهی‌ام، در کنارم قرار گیری. اما این‌ها همه‌شان خواسته‌های دلم‌اند و تو انقدری دور هستی که نخواهی... به اندازه‌ی رویاهای قبل از خواب ازم دوری و به اندازه‌ی رگ‌های گردنم نزدیک. نمی‌توانم بفهمم که تو دوری یا نزدیک، تو آنقدری نزدیکی که بتوانم با چشم‌هایم لمست کنم و با خود بگویم فقط دو قدم تا تو ما‌نده و آنقدری دوری که بعد از فرسنگ‌ها دویدن‌هم در‌کنارت قرار نمی‌گیرم. تو برای اینقدر دوست داشتن زیادی دوری و دوری‌ات زخمی‌ست سر باز. در هر لحظه‌‌ام دلتنگی‌ات نمک می‌شود رویش و جگرم را می‌سوزاند. زخمت هنوز مثل سال‌ها پیش است اما هرچه بیشتر می‌گذرد بیشتر متوجه‌اش می‌شوم و این باعث می‌شود دردش بیشتر از سال‌ها قبل احساس شود. متوجه‌ی نبودنت، دوری‌ات، دوست‌داشتنت و دلتنگی‌ام. اما با این‌حال دوستت دارم، تنها خواستم بگویم که دوستت دارم و یادت باشد.