دکتر فرزاد حقیقی راد

یادداشت صبح درسحرگاهان در خلوت تنهایی، میان خواب و بیداری، روح مرا شوق دانستن فرا گرفت. از بزرگان ادب و اندیشه پرسیدم: *"زندگی چیست؟"* *خیام* خندید و گفت: نسیمی‌ست میان دو نیستی، بنوش پیش از آنکه بگذرد. *فردوسی* بانگ زد: میدانِ نبرد است، برای پاسداری از خاک جاویدانی به نام میهن و نیک‌نامی و خردورزی. *مولانا* گفت: رقصِ آفرینش است، اگر دل بلرزد. *حافظ* آرام در گوشم گفت: زندگی لحظه‌ای‌ست میان باده و بیداری، میان غم و شادی، فرصتی کوتاه برای رندی و پیوند زدن میان شیرینی و تلخی هستی. *سعدی* گفت: مدرسه‌ی صبر و مهر است، اگر شاگردِ دل باشی. *شمس* گفت: آتشی است که اگر نسوزی، نمی‌تابی. *عطار* آهی کشید: سفری است از خود تا خدا، و بازگشتی بی‌پایان. *نظامی* گفت: کاروانی‌ست گذرا، تنها آنان که در راه عشق و دانایی گام برمی‌دارند، از این گذرگاه نامی جاودان می‌برند. *صادق هدایت* گفت: چراغی‌ست لرزان در اتاقی تاریک، که هر لحظه ممکن است خاموش شود، اما انسان با وسواس و ناامیدی، همچنان نگاهش می‌کند. *سهراب* گفت: شستنِ چشم است در آبِ حضور. *فروغ* گفت: تولدی دیگر است، هر صبح که بیدار می‌شوی. *شاملو* گفت: زندگی فرصت کوتاهی ست برای دوست داشتن و مبارزه کردن برای انسان بودن و آزاد زیستن. *سیمین دانشور* گفت: شعله‌ای‌ست که در سردترین شب‌ها باید زنده نگهش داشت. *ابتهاج* گفت: سایه‌ای است که با نور معنا می‌گیرد. *عباس معروفی* گفت: تردیدی‌ست که به یقین نمی‌رسد، اما راه می‌سازد. *شجریان* گفت: نغمه‌ای میان درد و امید، میان “بیا تا گل برافشانیم” و “مرغ سحر ناله سر کن.” زندگی یعنی آوازِ ماندن در جهانی که بی‌صدا شدن آسان است و فریاد زدن هزینه‌های سنگین دارد. *محمود دولت‌آبادی* گفت: زندگی یعنی رنج، یعنی ایستادن در برابر باد، با دستان خالی، اما دلی پر از حرمت انسان. *بیضایی* گفت: صحنه‌ای است، که در آن باید نقشِ خود را کشف کرد. *احمد محمود* گفت: زندگی یعنی ایستادن در میان باد و باران تلخی‌ها، با امیدی که شاید هیچ کس جز خودت نمی‌تواند حفظش کند. *مسعود کیمیایی* گفت: زندگی یعنی ایستادن، حتی وقتی سقوط حتمی‌ست؛ یعنی حفظ مرام و معرفت، در جهانی که همه اهل معامله‌اند. و من، در میانِ این همه صدا و نوا، دریافتم که زندگی: *"سفری کوتاه میان نخستین نفسِ حیرت و آخرین نگاهِ عشق.*!! پی نوشت: بزرگان ادب و اندیشه هر کدوم یه جور زندگی رو تعریف کردن، از نسیمی بین دو نیستی تا سفری از خود تا خدا، اما همه‌شون یه چیز مشترک دارن: . *زندگی سفری درونی برای کشف خود و معنایابی است.* ٪حیرت اولیه و نگاه آخر به عشق، نشان‌دهنده اهمیت لحظه‌های زندگی و ارتباط عاطفی است. *زندگی ترکیبی از تضادها (شادی/غم، بودن/نبودن) است* که انسان د را به جستجوی معنا وامی‌دارد. **زندگی فرصتی برای ارتباط با دیگران، عشق ورزیدن و ایستادن در برابر چالش‌هاست!!*