chocolate chip cookie

من همیشه انگشت اتهام رو به سمت خودم گرفتم. یعنی همیشه به خودم می‌گم احتمالا مشکل از خودمه که همیشه آسیب می‌بینم. و هیچ‌وقت هم هیچ‌کس بابت آسیب زدن بهم ازم عذرخواهی نکرد. گاهی فقط منتظر یه ببخشید ساده بودم، ولی ظاهرا خیلی‌ها هیچوقت متاسف نیستن، حتی با وجود اینکه می‌بینن تو چقدر آسیب دیدی. پس من هم شروع کردم به آسیب زدن؛ احتمالا تک تک اعضای خانواده‌ام، تعدادی از دوست‌هام و پارتنرهام رو قربانی کردم. من که خودم آسیب دیده بودم، تبدیل شدم به یه ماشین کشتار جمعی، که زخم‌هام رو تبدیل به گلوله کردم و اون‌ها رو توی وجود عزیزترین افرادی که می‌شناختم کاشتم. و من متاسفم. من عمیقا متاسفم‌. اما اشک‌هام برای نشون دادن عمق تاسفم کافی نیستن‌. این حقیقت که زخم‌هایی روی روح و روان افراد مورد علاقه‌ام وجود دارن که من به وجود آوردم، باعث می‌شه هر روز و هر لحظه از خودم متنفر باشم.