Gitme...💚

از یه جایی به بعد همه چی برام فرق کرد. نمیدونم خوب شد یا بد، اینو میدونم که رفتن آدما و اومدنشون توی زندگیم برام دقیقا مثل صحنه ی تئاتر شد. حرفاشون مثل دیالوگای تکراری توی فیلم و خودشون برام شدن مثل یه بازیگر حرفه ای روی صحنه. خلاصه که دیگه بابت هیچ کاری از هیچ آدمی خوشحال یا ناراحت نمیشم. من روی یکی از صندلیای این تئاتر نشستم و فقط نگاه می کنم، لبخند میزنم:))

‌مغزم دیگه نمیخوادت،اما قلبم تورو پمپاژ می‌کنه!

‌میخورم حرفُ و قورت میدم بغضُ و بالا میارم خشمُ. هم حرف های خودمو میخورم هم حرف از دیگران حالا چیکارشون کنم؟ باید فریاد بزنم! فریاد هام هم خشم داره، عصبانیت داره اما صدا نداره خب چ فایده..

دیگه کسیو نمیشه جدی گرفت؛ کسی اونقدر واقعی نیست که بوی موندن بده. کسی اونقدر شبیهت نیست که بتونی از بغضات واسش بگی. کسی اونقدر دوستت نداره که از جهان نترسی. کسی نیست، این دنیا از درون خالی شده.

یه صدایی توی مغزم می گه؛ بلند شو، قشنگیای زندگیو ببین، خوش بگذرون، تلاش کن، هدف تعیین کن، برو ورزش، ساعت خوابتو تنظیم کن، سالم بخور، برو هنر و ساز و زبان جدید یاد بگیر، کار کن، پول دربیار، مهاجرت کن، روزی هشت لیوان آب بخور، با آدمای جدید آشنا شو، برو بیرون، پیشرفت کن، سبز شو، نذار زندگیتو بی خود و بی جهت تلف کرده باشی و پشیمون بمیری. و یه صدای دیگه توی مغزم جوابشو می ده هیچی و هیچکس ارزش نداره، پتو رو بکش رو سرت و بخواب. به تاریکی، افسردگی، بد اخلاقی و خنثی بودنت ادامه بده، تهش همه میمیریم راحت می شیم. و خب راستش، صدای دوم همیشه برندست🙂

بزرگوار قبل مرگش گفت: هیچ چیز توی دنیا اونقدر قدرتمند نیست که اعتماد از دست رفته رو دوباره برگردنه. درست میگفت ولی ما باور نکردیم.😀

Gidenler de sanıyor ki, kalanlar her gün ağlıyor. Sen radyoyu kapatdın diye şarkılar yarıda kalmıyor:))

Senin ateşinde artık kimler yanar bilmem ama benim denizimde senin gemin battı.🌚

راستشو بخوایین دیگه کار از آدم و قضا هم گذشته؛ هیچ چیزی دیگه این قدرت رو نداره که بتونه منو خوشحال کنه یجورایی دیگه نمیدونم چجوری باید بگذرونم.

حالم خوب نیس..!

‏من اگه بخوام تنهایی رو معنا کنم میگم: «بعد از شنیدن خبرهای خوب، کسی رو نداشته باشی که براش تعریف کنی.» میفهمی ک چی میگم🙃

ما از شما ناراحت نمیشيم. ما از خودمون بابت اعتمادها، احترام‌ها... و دوست داشتن‌های اشتباهمون ناراحت میشیم...!