با‌ حُسین باش.

🥲

یا اباصالح، بیا ای وارث حیدر...

صدای غربت مولا، ز چاه کوفه می‌آید...

معدود نمایش‌هایی که هنوز مانده‌اند: #نمایش_فاطمیه هم‌چنین سادات اخوی هم دو روز دیگه هست.

رفقا ممنون میشم نماز شب اول قبر بخوانید برای سارا بنت رضا.

#فدک پردۀ چهارم: خطبه فدکیه. تو خطبه می‌خواندی و می‌لرزید مسجد، ذرات عالم یک‌ صدا لبیک‌ گویت... پس از تصرف فدک، حضرت فاطمه از ابوبکر آن را مطالبه کرد. ابوبکر گفت: از پیامبر شنیده است که اموالش پس از او به مسلمانان می‌رسد و از او میراثی نمی‌ماند. حضرت فاطمه پاسخ داد: «پدرم این ملک را به من بخشیده است.»، ابوبکر از حضرت فاطمه برای اثبات ادعایش شاهد خواست. به نقل برخی منابع، حضرت علی و ام‌ایمن شهادت دادند و بنابر برخی دیگر، ام‌ایمن و یکی از موالی پیامبر و بنابر برخی دیگر امام علی(ع)، ام‌ایمن و حسنین گواه شدند. ابوبکر پذیرفت و کاغذی نوشت تا کسی به فدک دست‌درازی نکند. هنگامی که حضرت فاطمه از مجلس بیرون رفت، عمر بن خطاب نوشته را گرفت و پاره کرد. البته بنابر برخی منابع اهل ‌سنت، ابوبکر شاهدان فاطمه را نپذیرفت و دو مرد را برای شهادت طلبید. ابن‌ابی‌الحدید معتزلی می‌گوید: «از ابن‌فارقی مدرس مدرسه غربی بغداد پرسیدم آیا فاطمه راست می‌گفت؟ ابن‌فارقی گفت: آری. پرسیدم: پس چرا ابوبکر فدک را به او نداد؟ گفت: اگر چنین می‌کرد، فردا خلافت را برای شوهرش ادعا می‌کرد و ابوبکر نمی‌توانست سخنش را نپذیرد، چرا که درباره فدک حرف او را بدون شاهد پذیرفته بود.»، ابن‌ابی‌الحدید در ادامه می‌نویسد: «ابن‌فارقی اگر چه به شوخی این سخن را گفت، حرفش صحیح بود.»، در کتاب الاختصاص، براساس روایتی از امام صادق، سقط حضرت محسن، در ماجرای اعتراض حضرت فاطمه به غصب فدک ذکر شده است. اما منابع تاریخی، سقط‌ شدن حضرت محسن را مربوط به ماجرای حمله به خانه حضرت فاطمه دانسته‌اند. بر پایه روایتی که در بحارالانوار نقل شده است، پس از مصادره فدک، امام علی به مسجد رفت و به ابوبکر اعتراض کرد که چرا فاطمه را از چیزی که پیامبر به او بخشیده، منع کرده است. ابوبکر، شاهدِ عادل طلبید که امام علی استدلال کرد که اگر چیزی در دست کسی باشد و دیگری مدعی آن شود، مدعی باید بینه (دلیل و شاهد) بیاورد، نه فاطمه که فدک از قبل در دستش بوده است. امام علی در ادامه آیه تطهیر را تلاوت کرد و از ابوبکر اقرار گرفت که این آیه در شأن امام و خانواده‌اش نازل شده است. سپس پرسید که اگر دو شاهد بگویند فاطمه مرتکب (نعوذ بالله) فحشا شده، چه کار خواهی کرد؟ ابوبکر گفت: بر فاطمه حَد خواهم زد. امام علی گفت: بنابراین تو شهادت خلق را بر شهادت خداوند ترجیح داده‌ای و کافر خواهی بود. در کتاب احتجاج طبرسی، نامه‌ای از امام علی خطاب به ابوبکر نقل شده که در آن با لحنی تهدیدآمیز، از غصب خلافت و فدک سخن گفته است. پس از بی‌نتیجه ماندن دادخواهی حضرت فاطمه نزد ابوبکر، حضرت فاطمه به مسجد پیامبر رفت و خطبه‌ای را در جمع صحابه خواند. حضرت فاطمه در این سخنرانی که به خطبه فدکیه مشهور است، از غصب خلافت گفت و سخن ابوبکر که پیامبران ارث نمی‌گذارند را تکذیب کرد که طبق چه قانونی او را از ارث پدر محروم کرده است؟! آیا آیه‌ای از قرآن چنین گفته است؟! و سپس او را به دادگاه خداوند در روز رستاخیز واگذار کرد و یاران پیامبر را به پرسش گرفت که چرا در مقابل این ستم‌ها ساکت نشسته‌اند. حضرت فاطمه گفت که آن‌چه آنان (ابوبکر و اطرافیانش) کرده‌اند، شکستن سوگند است و در پایان خطبه، ننگ کار آنان را جاودانی و سرانجام آن را دوزخ خواند. بنا بر روایاتی که در صحیح بخاری از صحاح اهل‌سنت نقل شده است که حضرت فاطمه از ابوبکر و عمر ناراحت شد و تا زمان شهادت بر آن دو غضبناک بود. روایات دیگری نیز با همین مضمون از اهل‌سنت نقل شده است. نقل شده است که ابوبکر و عمر برای جلب رضایت حضرت فاطمه تصمیم گرفتند با او دیدار کنند، اما حضرت نپذیرفت. آنان سپس با واسطه قراردادن امام علی با حضرت فاطمه دیدار کردند. حضرت فاطمه در این دیدار این حدیث بضعه را که پیامبر درباره شأن و جایگاه او گفته بود یادآور شد و از آنان راضی نشد. - ادامه دارد. - گِرد آورنده: پوریا روحنواز.

#فدک پرده آخر:عاقبت فدک چه شد؟ خورشید و ماه را به زمینی فروختند ای کاش خاک تیرهٔ یثرب فدک نداشت... فدک در زمان خلافت امام علی(ع) نیز در دست مخالفان بود. اگرچه امام علی اقدام خلفای گذشته را غصب می‌دانست، داوری درباره آن را به خدا واگذار کرد. درباره اینکه چرا امام علی(ع) تلاشی در پس‌گرفتن فدک نکرد، روایاتی در منابع حدیثی آمده است؛ از جمله امام علی(ع) در خطبه‌ای شماری از بدعت‌های خلفا از جمله غصب فدک را برمی‌شمرد و سوگند یاد می‌کند که اگر دستور می‌داد این بدعت‌ها رها شوند و مردم به سنت پیامبر برگردند، مردم جز عده اندکی از پیرامون او پراکنده می‌شدند. همچنین در حدیثی از امام صادق(ع) آمده است: امام علی(ع) در این مسئله به پیامبر(ص) اقتدا کرد. پیامبر(ص) در روز فتح مکه خانه‌ای را که پیش از آن از او به ظلم گرفته شده بود، بازپس نگرفت. در نامه امام علی(ع) به عثمان بن حنیف درباره فدک و داوری درباره آن آمده است: «در زیر این آسمان تنها فدک در دست ما بود. مردمی بر آن بُخل ورزیدند و مردمی سخاوتمندانه از آن دیده پوشیدند. بهترین داور پروردگار است، و مرا با فدک و جز فدک چه کار در حالی که فردا جایگاه آدمی گور است؟!» فدک در دوران امویان و عباسیان نیز در دست خُلفا بود و فقط در برخی دوره‌هابرای مدتی به فرزندان فاطمه بازگشت: دوران خلافت عمر بن عبدالعزیز اموی،دوران سفاح عباسی،دوران مهدی عباسی.البته بنا بر برخی منابع، امام کاظم(ع) فدک را از مهدی عباسی مطالبه کرد، اما مهدی عباسی از بازگردان آن خودداری نمود.دوران خلافت مأمون عباسی. پس از مأمون، به دستور متوکل عباسی فدک به وضعیت قبل از دستور مأمون بازگشت. به گفته مجلسی کوپائی در کتاب «فدک از غصب تا تخریب»، بیشتر کتاب‌های تاریخی ماجرای فدک را بعد از متوکل ذکر نکرده‌اند. دِعبِل خُزاعی پس از برگرداندن فدک به اولاد فاطمه(س) شعری سرود که مصرع اول آن چنین است: اَصْبَحَ وَجْهُ الزَّمانِ قَدْ ضَحِکاً بِرَدَّ مَأْموُنُ هاشِمَ فَدَکاً ترجمه: برچهره زمان لبخند شادی نشست، آنگاه که مأمون فدک را به بنی‌هاشم برگردانید. همچنین محمدحسین کمپانی از عالمان شیعه نیز چنین سروده است: طعمهٔ زاغ و زغن شد میوهٔ باغ فدک نالهٔ طاوس فردوس برین شد بر فلک. به امید گوشه نگاهی. منابع:شرح نهج البلاغه، الکامل فی التاریخ، مناقب آل ابی‌طالب، قم، السیرة النبویة، کشف الغمة فی معرفة الأئمة،فدک، اعیان الشیعة،صحیح بخاری (الجامع المسند الصحیح المختصر من أمور رسول الله(ص) و سننه و أیامه)، معجم معالم الحجاز، فتوح البلدان، آثار اسلامی مکه و مدینه، شواهد التنزیل، فدک و العوالی او الحوایط السبعه فی الکتاب و السنة و التاریخ و الادب،تقریب المعارف، حوادث سال هفتم هجرت: سرگذشت فدک، تاریخ تحلیلی زندگانی امیر مؤمنان علی(ع)،الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور،علی از زبان علی، الاختصاص، فدک‌ فی‌ التاریخ‌، المیزان فی تفسیر القرآن،الأحتجاج علی أهل اللجاج، المسترشد فی إمامة علی بن أبی‌طالب(ع)،تاریخ الامم و الملوک، تهذیب الاحکام،الصحیح من سیرة النبی الاعظم، مفاتیح الغیب، الکافی،کنز العمال،بحار الانوار، اثبات الوصیة، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال،پيام امام امير المومنين(ع)،خطبه حضرت فاطمه زهرا(س) و ماجرای فدک.

این سخن ورد زبان‌ها افتاد، دیدی آخر علی از پا افتاد؟...

...

بستری بود ولی هم‌سخنِ خوبی بود، جریان داشت در این خانه صدایِ من و او...

دیگر این جگر خنک نخواهد شد...

مقتل شب شهادت حضرت زهرا. - لطفاً با حال مناسب بخوانید. محدثین و مورخین روايت كرده‌اند که در ساعات آخر، حضرت فاطمه، اَسْمآء بنت عُمَيْس را فرمودند كه آبى بياور كه من وضو بسازم. سپس حضرت وضو ساختند و به روايتی غسل كردند، نيكوترين غسل‌ها و بوى خوش طلبيدند و خود را خوش‌بو گردانيدند و جامه‌هاى نو طلبيدند و‌ پوشيدند و فرمودند: «اى اسما! جبرئيل در وقت مفارقت پدرم از دنیا، چهل درهم كافور آورد از بهشت. حضرت زهرا آن را سه قسمت كرد. يک قسمت براى خود گذاشت و يكى از براى من و يكى از براى على (عليه‌السلام). ‌آن كافور را بياور كه مرا به آن حنوط كنند.»، چون كافور را آورد، بی بی فرمودند: «نزديک سر من بگذار.»، سپس پاى خود را به قبله كردند و خوابيدند و جامه بر روى خود كشيدند و فرمودند: «اى اسما! ساعتی صبر كن، بعد از آن مرا بخوان. اگر جواب نگويم، على (عليه‌السلام) را طلب كن و بدان كه من به پدر خود ملحق گرديده‌ام.»، اسما ساعتى انتظار كشيد، بعد از آن، آن حضرت را ندا كرد و صدائى نشنید و گفت: «اى دختر مصطفى! اى دختر بهترين فرزندان آدم! اى دختر بهترين كسی كه بر روى زمين راه رفته است، اى دختر آن كسی كه در شب معراج به مرتبه (قابَ قَوْسَيْن اَوْ اَدْنى) رسيده است!»، چون جواب نشنيد، جامه را از روى مباركش برداشت، ديد كه مرغ روحش به رياض جنّات پرواز كرده است. بر روى آن حضرت افتاد، آن حضرت را مى‌بوسيد و می‌گفت: «چون به خدمت حضرت رسول برسی، سلام اسماء بنت عُمَيْس را به آن حضرت برسان.»، در اين حال، حضرت امام حسن و امام حسين (عليهماالسلام) از در آمدند و گفتند: «اى اسما! مادر ما، در اين وقت چرا به خواب رفته است؟»، اسما گفت: «مادر شما به خواب نرفته، وليكن به رحمت رب واصل گرديده است...»، حضرت امام حسن خود را بر روى آن حضرت افكند و روى انورش را مى‌بوسيدند و مى‌گفتند: «اى مادر! با من سخن بگو، پيش از آن‌كه روحم از بدن مفارقت كند...»، حضرت امام حسين بر روى پايش افتادند و مى بوسيدند آن را و مى‌گفتند: «اى مادر! منم فرزند تو، حسين. با من سخن بگو پيش از آن‌كه دلم شكافته شود و از دنيا مفارقت كنم...»، سپس اسما گفت: «اى دو جگر گوشه رسول خدا، برويد و پدر بزرگوار خود را خبر كنيد و خبر مادر خود را به او برسانيد.»، ایشان بيرون رفتند، چون نزديک به مسجد رسيدند، صدا به گريه بلند كردند. پس صحابه به استقبال ايشان دويدند، گفتند: «سبب گريه شما چيست، اى فرزندان رسول خدا؟ حق تعالى هرگز ديده شما را گريان نگرداند، مگر جاى جدّ خود را خالى ديده‌ايد گريان گرديده‌ايد از شوق ملاقات او؟!»، گفتند: «مادر ما از دنيا مفارقت كرده...»، تا حضرت اميرالمؤمنين، علی (عليه‌السلام) اين خبر وحشت اثر را شنيدند، با صورت افتادند و ‌غش كردند.. سپس آب بر آن حضرت ريختند تا به حال آمدند و مى‌فرمودند: «بعد از تو خود را به كه تسلى بدهم؟...»، پس اين دو شعر را در مصيبت آن حضرت ادا فرمودند: لِكُلِّ اجْتِماعٍ مِنْ خَليلَيْن فِرْقَةٌ وَكُلُّ الَّذى دُونَ الْفِر اقِ قَليلٌ وَاِنَّ افْتِقادى واحِدا بَعْدَ واحِدٍ دَليلٌ عَلى اَنْ لا يَدُوُمَ خَليلٌ (يعنی: هر اجتماعى از دو دوست، آخر به جدائى منتهى می‌شود و هر مصيبتی كه غير از جدائى و مرگ است، اندک است و رفتن فاطمه بعد از حضرت رسول، پيش من دليل است بر آن‌كه هيچ دوستی‌ای باقى نمی‌ماند.) - منابع: جلا العیون، باب زندگانی حضرت زهرا (علیهاالسلام) بخش شهادت، منتهی الامال، جلد اول، باب زندگانی حضرت زهرا (علیهاالسلام) بخش شهادت.

دیشب تا صبح، گریه کردی، گریه کردی، گریه کردی...

پاشو این‌جوری منو نده عذاب، کلمینی...

کار از کار گذشته و مادر را از دست داده بود. کف پای او را می‌بوسید و با گریه می‌گفت: «مادر جان! پسرت حسین هستم! قبل از این‌که قلبم پاره شود و بمیرم، با من حرف بزن...» - مقتل‌ مُقرّم، ص ۲۳۵.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ اگر میشه شب شهادت حضرت زهرا-س، نماز لیلة الدفن بخونین برای مادربزرگمون زهرا بنت حسین. اجرتون با حضرت مادر

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ سلام ضمن تسلیت شهادت فاطمه زهرا 🖤 میشه اعلام کنید دوستان امشب برا مادر بزرگم نماز وحشت بخونن. هاجر فرزند رجبعلی