حرفِ حساب 🇮🇷

که ادامه‌ی این روند می‌تواند آثار و پیامدهای پیش‌بینی نشده‌ای را به دنبال داشته باشد. ۲۵ مهر ۴۰۵ @sokhanmoallem

🔻وزیر آموزش و پرورش به جای رفت‌ و برگشت های اداری، از حقوق اعضای صندوق ذخیره فرهنگیان دفاع کند بیانیه کارگروه صندوق ذخیره فرهنگیان در سازمان معلمان ایران  ▪️هیچ نهاد ومقامی مجاز نیست خارج از چارچوب اساسنامه و مقررات حاکم به ویژه قانون تجارت، برای تغییر اساسنامه صندوق ذخیره فرهنگیان تصمیم‌گیری کند. ▪️اساسنامه صندوق، اسفندماه ۱۴۰۳ در هیئت امنای صندوق، به‌عنوان بالاترین رکن تصمیم‌گیری آن ودر مقام مجمع عمومی، به تصویب رسیده، در فروردین‌ماه ۱۴۰۴ در مرجع ثبت شرکت‌ها ثبت شده و متعاقباً در روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران انتشار یافته است.بنابراین موضوع؛ با یک پیش‌نویس، پیشنهاد اولیه یاسندی در انتظار تصویب مواجه نیستیم؛ بلکه سخن از اساسنامه‌ای است که فرایند تصویب، ثبت و انتشار آن مطابق قانون طی شده وباید آثار و اعتبار حقوقی آن بر مبنای قوانین و مقررات مربوط مورد توجه قرار گیرد. ▪️با این وصف، اظهارات اخیر آقای علیرضا کاظمی،در جایگاه رئیس هیئت امنای صندوق ذخیره فرهنگیان،مبنی بر اینکه: "اصلاح اساسنامه با هدف صیانت از منافع اعضا انجام شده و برای بررسی به دولت ارسال شده، اما مورد پذیرش دولت قرار نگرفته و موضوع همچنان در مسیر رفت‌ و برگشت اداری است" پرسش‌های جدی و بنیادینی را درباره مبنای حقوقی این فرایند مطرح می‌کند. ▪️پرسش اساسی این است: وقتی اساسنامه در مرجع قانونی مربوط تصویب، ثبت و منتشر شده است، چرا باید سرنوشت آن به بررسی، پذیرش یا عدم پذیرش دولت گره بخورد؟ صندوق ذخیره فرهنگیان، مؤسسه‌ای با ماهیت خصوصی و دارای شخصیت حقوقی مستقل است وحقوق و منافع مالی اعضای آن نباید تابع تصمیمات اداری یا اراده‌ی نهادهایی قرار گیرد که صلاحیت قانونی آنها برای مداخله در اساسنامه صندوق احراز نشده است.در چارچوب حقوقی ، اختیار تصویب و اصلاح اساسنامه باید بر اساس مقررات حاکم و صلاحیت مرجع مقرر در همان مقررات اعمال شود؛ نه از طریق ایجاد فرایندهای موازی و اداری که می‌تواند اعتبار تصمیمات قانونی ارکان صندوق را با ابهام مواجه سازد. اساسنامه مصوب، سندی برای اجراست؛ نه موضوعی برای چانه‌زنی اداری و انتظار برای کسب موافقت نهادهای فاقد صلاحیت قانونی. ▪️با توجه به اینکه اساسنامه در هیئت امنا تصویب شده ؛ چرا برای بررسی به دولت ارسال شده است؟ لازم است به‌صراحت مشخص شود که این اقدام با استناد به کدام حکم قانونی و با چه هدفی صورت گرفته است؟ اگر مکاتبات صرفاً جنبه اطلاع‌ رسانی داشته‌اند، باید همین موضوع به‌طور شفاف به اعضا اعلام شود. اما اگر هدف از ارسال اساسنامه،اخذ تأیید یا موافقت دولت برای معتبر شدن، اجرا شدن یا تغییر مفاد آن بوده است، مبنای قانونی چنین اقدامی باید به‌روشنی تبیین شود. ▪️هیچ نهاد یا مقامی نمی‌تواند صرفاً با اتکا به جایگاه اداری خود، صلاحیتی فراتر از قانون برای تغییر اساسنامه صندوق یا بی‌اثر کردن تصمیمات معتبر ارکان قانونی آن ایجاد کند. هرگونه اقدام برای اصلاح اساسنامه باید در چارچوب صلاحیت‌های مقرر در اساسنامه و قوانین حاکم انجام شود و نمی‌توان با مکاتبات اداری،تشریفات قانونی را نا دیده گرفت یا آن را دور زد و حقوق اعضا را در معرض تصمیم‌گیری‌های نامعلوم قرار داد. ▪️از سوی دیگر، استناد به عبارت «صیانت از منافع اعضا» از سوی رئیس هیئت امنای صندوق، به‌تنهایی برای توجیه اصلاح اساسنامه کافی نیست. صیانت از منافع اعضا، پیش از هر چیز، مستلزم رعایت حقوق مالکانه آنان، احترام به استقلال حقوقی صندوق، اجرای مصوبات معتبر و شفافیت کامل در تصمیم‌گیری‌هاست. هیچ اصلاحی را نمی‌توان صرفاً به دلیل طرح آن با عنوان حمایت از اعضا، بدون بررسی مبانی قانونی، آثار مالی و پیامدهای حقوقی آن، اقدامی در جهت منافع فرهنگیان عضو تلقی کرد. اعضای صندوق ذخیره فرهنگیان طی سالیان متمادی از محل حقوق و منابع مالی خود در این مؤسسه سرمایه‌گذاری کرده‌اند. بنابراین، هر تصمیمی که بر ساختار حقوقی صندوق، نحوه اداره دارایی‌ها، حقوق مالکانه، ارزش مالکانه و منافع اقتصادی آنان تأثیر بگذارد، باید با نهایت دقت، شفافیت و رعایت کامل مقررات اتخاذ شود. سرمایه فرهنگیان نه متعلق به مدیران است، نه در اختیار تصمیمات سلیقه‌ای قرار دارد و نه می‌توان درباره حقوق صاحبان آن بدون پاسخ‌گویی و ارائه مستندات قانونی تصمیم گرفت. در چنین شرایطی، انتظار می‌رود رئیس هیئت امنای صندوق به‌جای قرار گرفتن در مسیر رفت‌ و برگشت‌های اداری درباره اساسنامه، بر مسئولیت اصلی خود، یعنی اجرای تصمیمات معتبر از جمله اجرای اساسنامه قانونی صندوق، پاسداری از حقوق اعضا و تضمین استقلال حقوقی صندوق تمرکز کند.استمرار ابهام درباره وضعیت اساسنامه، بدون ارائه توضیحات مستند، نگرانی اعضا را به شدت افزایش داده و اعتماد آنان به سازوکارهای اداره صندوق را  خدشه‌دار سازد.

🔻 آقای احمدی! شکایت از منتقدان را متوقف کنید؛ به پرسش‌های فرهنگیان پاسخ دهید ✍امیر اسماعیلی ▪️ شکایت شرکت جهانی سکو، از شرکت‌های تابع صندوق ذخیره فرهنگیان، علیه محمدتقی سبزواری، بار دیگر این پرسش را پیش روی مسئولان صندوق قرار می‌دهد: آیا زمان آن نرسیده است که به‌جای توسل به شکایت از منتقدان، مسیر پاسخ‌گویی و شفاف‌سازی را در پیش بگیرند؟ آن هم در شرایطی که انتقادها از عملکرد صندوق ذخیره بعنوان صاحبان اصلی سرمایه، درباره سازوکارهای مدیریتی ، عملکرد اقتصادی و سرنوشت سرمایه شان  شدت گرفته ، و بر اساس همین منطق بیش از هر زمان دیگری، چشم‌انتظار پاسخ‌های روشن به پرسش‌ها و ابهام‌های موجودند؟ ▪️پرسش دیگر این است که،چرا مدیران صندوق سازوکاری فراهم نمی‌ کنند که پیش از رسیدن اعتراض‌ها به نقطه بحران، پرسش‌های فرهنگیان شنیده شده  و ابهام‌ها بررسی شوند؟ تجربه وزارت آموزش‌وپرورش  نشان داده است که می‌توان به‌جای ارجاع اختلاف با رسانه‌ها به مراجع قضایی یا هیات های تخلفات، مسیر گفت‌وگو و حل‌وفصل حرفه‌ای را در پیش گرفت. طرح چنین رویکردی از سوی «صدای معلم» در دوره سرپرستی سیدجواد حسینی، و اقدام ایشان در باز پس گیری شکایات از رسانه ها و منتقدین در هر مرحله ای که باشد را باز پس گیری نموده و در مسیری منطقی از طریق گفت وگو حل و فصل شود  یادآور این اصل مهم است که نقد رسانه‌ای را نباید با تهدید و شکایت پاسخ داد؛ پاسخ نقد، استدلال و شفافیت است. ▪️اکنون از جناب آقای احمدی، مدیرعامل جدید صندوق ذخیره فرهنگیان، انتظار می‌رود با بررسی فوری پرونده شکایت از محمدتقی سبزواری، برای مختومه شدن آن اقدام کند و هم‌زمان، درهای صندوق را به روی پرسش‌های فرهنگیان بگشایند، وقبل از  آنکه منتقدان ناگزیر شوند برای شنیده‌شدن صدای خود به رسانه‌ها پناه ببرند، نظارت و بازرسی داخلی را تقویت کنید. ▪️بدیهی است اگر نقدی نادرست یا ادعایی خلاف واقع مطرح شده باشد، پاسخ مستند و پیگیری قانونی در چارچوب ضوابط حق اشخاص و مجموعه‌هاست؛ اما شکایت نباید به ابزاری برای گریز از پاسخ‌گویی یا ایجاد هزینه برای منتقدان تبدیل شود. . ▪️و سخن آخر این که، صندوق ذخیره فرهنگیان بیش از شکایت از منتقدان، به پاسخ‌گویی در برابر فرهنگیان نیاز دارد./ انعکاس 🆔 @hrhesab2

🔻 درباره بنیاد غیر دولتی یاوران سمپاد یاس و الهام یاوری ▪️ بنیاد غیر دولتی یاوران سمپاد یاس که رئیس و معاون و برخی از مدیران ارشد آن عضو هیات موسس و هیات امنای آن هستند، مجوز فعالیت خود را در مهرماه ۱۴۰۴ از وزارت کشور دریافت می کنند، و مطابق اظهارات رئیس هیات مدیره این بنیاد، موفق می شوند در آبان ماه ۱۴۰۴ با رایزنی!، سه اتاق از ساختمان نیلوفر سمپاد را در اختیار بگیرند. رئيس سمپاد الهام یاوری است و الهام یاوری، عضو موسس، هیات امنا و خزانه دار این بنیاد است‌. تشکلی که تازه یک ماه مجوز فعالیت خود را گرفته، موفق شده بعد از یک ماه با رایزنی اتاق های یک ساختمان دولتی را تصاحب کند ▪️ آقای وزیر آموزش و پرورش! نمی خواهید ورود پیدا کنید؟ قبل از این که نهادهای نظارتی ورود پیدا کنند؟ 🆔 @hrhesab2

🔻ساختمان نیلوفر، با کدام مجوز در اختیار بنیاد غیر دولتی یاس قرار گرفته است؟ ▪️بنیاد یاس یاوران سمپاد، بنیادی خیریه و دولتی است که تعدادی از مسئولان ارشد سازمان استعدادهای درخشان عضو هیات امنای آن هستند. الهام یاوری رئیس مرکز، امید نقشینه معاون مرکز، علی بهرامی مدیر کل مالی سمپاد و معصومه جولایی مدیر فعلی دبیرستان فرزانگان ۲ از اعضای هیات امتای این بنیاد غیر دولتی و خیریه هستند. ▪️ مطابق گزارش رسمی مردادماه این مرکز، با همکاری رئیس سمپاد، الهام یاوری، سه اتاق از اتاق های ساختمان نیلوفر متعلق به سمپاد، در اختیار این بنیاد قرار گرفته است. ▪️ سوال این است که الهام یاوری با کدام مجوز قانونی، ساختمانی دولتی را در اختیار یک بیناد غیر دولتی که خودش هم از ذینفعان آن است قرار داده است. ▪️ امیدواریم خانم الهام یاوری روشن گری کندد و پاسخ دهد. از دستگاه های نظارتی هم درخواست رسیدگی به این موضوع را داریم. 🆔 @hrhesab2

🔻کارنامه نابرابری آموزشی در گیلان ✍ نوراله اکبری ▪️نتایج امتحانات نهایی پایه دوازدهم گیلان را می‌توان در حد چند معدل و رتبه خواند و از کنار آن گذشت. اما چنین خوانشی، بخش مهم‌تر ماجرا را پنهان می‌کند. امروز که سابقه تحصیلی سهم اصلی در پذیرش دانشگاه را پیدا کرده است، تفاوت چند دهم یا یک نمره فقط اختلافی در کارنامه دانش‌آموز نیست؛ می‌تواند به تفاوت در قدرت رقابت برای ورود به رشته‌ها و دانشگاه‌های بهتر، تفاوت در فرصت‌های شغلی آینده و در مقیاسی وسیع‌تر، تفاوت در میزان انباشت سرمایه انسانی یک استان تبدیل شود. از این منظر، آمار امتحانات نهایی را باید نه فقط کارنامه آموزش و پرورش، بلکه بخشی از کارنامه توسعه گیلان دانست. ▪️گزارش رسمی معاونت آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش در مهر ۱۴۰۵، که مشخصاً برای ارائه در حضور وزیر تهیه شده، پایه دوازدهم شاخه نظری را در سطح کشور، انواع مدارس، رشته‌ها و استان‌ها در سه سال ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۵ بررسی کرده است. داده‌های این گزارش در کنار نتایج ۳۴ منطقه آموزشی گیلان، تصویری به دست می‌دهد که هم نشانه‌هایی از بهبود دارد و هم دلایل جدی برای نگرانی. ▪️نقطه مثبت را نباید انکار کرد. میانگین پایه دوازدهم گیلان در سال ۱۴۰۴، ۹٫۶۴ بود و در ۱۴۰۵ به ۱۰٫۵۸ رسید؛ یعنی ۰٫۹۴ نمره رشد. اما متوسط کشور در همین مدت از ۱۰٫۱۵ به ۱۱٫۳۰ افزایش یافته؛ یعنی ۱٫۱۵ نمره رشد. این دو عدد در کنار هم معنای مهم‌تری پیدا می‌کنند. ▪️در ۱۴۰۴ فاصله گیلان با متوسط کشور ۰٫۵۱ نمره بود. در ۱۴۰۵، با وجود افزایش قابل توجه نمرات گیلان، این فاصله به ۰٫۷۲ نمره رسیده است. یعنی استان تقریباً یک نمره بهتر شده، اما فاصله‌اش با متوسط کشور ۰٫۲۱ نمره بیشتر شده است. این همان تمایزی است که در ارزیابی آموزش نباید از نظر دور بماند: پیشرفت مطلق با پیشرفت نسبی یکی نیست. ▪️گزارش وزارتخانه نشان می‌دهد رشد متوسط کشور ۱٫۱۵ نمره بوده، در حالی که رشد گیلان ۰٫۹۴ است. از ۳۲ واحد استانی گزارش‌شده، ۲۸ واحد افزایش بیشتری از گیلان داشته‌اند و تنها ایلام، آذربایجان غربی و همدان رشد کمتری ثبت کرده‌اند؛ بنابراین از حیث میزان رشد یک‌ساله، گیلان عملاً چهارمین رشد پایین جدول را دارد. این یافته بسیار مهم‌تر از اعلام ساده «افزایش معدل» است. ▪️ در نقد مدیریت نیز باید منصف بود. نمره دانش‌آموز محصول عملکرد یک مدیرکل یا یک معاون نیست. فقر خانوار، کیفیت نیروی انسانی، سیاست‌های ملی، دشواری آزمون، تعطیلی مدارس، تفاوت رشته‌ها، انگیزه دانش‌آموزان و بسیاری عوامل دیگر بر آن اثر دارند. اما از این گزاره نمی‌توان نتیجه گرفت که مدیریت مسئولیتی ندارد. مسئولیت مدیریت دقیقاً در همین‌جاست: اندازه‌گیری، تحلیل، توضیح، هدف‌گذاری، مداخله و پاسخ‌گویی. #نورالله_اکبری #آموزش_و_پرورش 🔻(متن کامل این مقاله را در سایت چشم‌انداز ایران بخوانید) 🆔 @hrhesab2

🔻کتاب مظلوم نگارش! ▪️یکی از کتاب‌های مظلوم در مدارس، «نگارش» است. متأسفانه در بسیاری از مدارس، این کتاب در حاشیهٔ درس‌های دیگر قرار می‌گیرد؛ ساعت آن قربانی درس‌های به‌ظاهر مهم‌تر می‌شود، و به معلمانی که گاه ساعات موظّفشان در رشتهٔ تخصصی‌شان، تکمیل نمی‌شود، داده می‌شود. ▪️ در برخی مدارس غیردولتی نیز دیده‌ام یکی از عوامل اجرایی مدرسه که هیچ تخصصی در حوزۀ نگارش ندارد، آن را تدریس می‌کند تا در هرینه‌ها صرفه‌جویی کنند! ▪️متأسفانه بسیاری از معلمان نیز دغدغهٔ درست و شفاف‌نویسی ندارند و گاهی برای تنفّس، در کنار تدریس فارسی و علوم و فنون ادبی، روی به گرفتن این درس می‌آورند! نتیجهٔ این رویکرد، ناتوانی دانش‌آموزان ما (و سپس دانشجویان) در نوشتن چند جملهٔ درست و شفاف به فارسی است./ مجمع پریشانی 🆔 @hrhesab2

🔻 میانگین معدل بر اساس نوع مدرسه در امتحانات نهایی ۱۴۰۵ مدارس استعدادهای درخشان در صدر 🆔 @hrhesab2

‏🔻میانگین نمرات رشته‌های مختلف در امتحانات نهایی ۱۴۰۵ ‏▪️رتبه یک : ریاضی ۱۲.۷۲ ‏▪️رتبه دو : تجربی ۱۲.۴۱ ‏▪️رتبه سه : علوم و معارف ۱۲.۰۴ ‏▪️رتبه چهار: انسانی ۹.۶۸ 🆔 @hrhesab2

🔻مدال‌آور المپیاد نجوم از شیوه پرداخت جوایز انتقاد کرد ▪️دارنده مدال طلای المپیاد جهانی نجوم و اختر فیزیک ۲۰۲۶ خواستار اصلاح شیوه تقدیر از مدال‌آوران شد و گفت: گاهی نحوه پرداخت جوایز به‌گونه‌ای است که دانش‌پژوهان در زمان نیاز امکان استفاده از آن را ندارند. ▪️حسین معصومی مدال‌آور المپیاد جهانی نجوم و اخترفیزیک در جمع خبرنگاران با قدردانی از اعضای تیم سرپرستی المپیاد جهانی نجوم و اختر فیزیک امسال، اظهار کرد: وقتی درباره نتایج درخشان المپیادهای علمی صحبت می‌کنیم، معمولاً نقش سرپرستان تیم‌ها نادیده گرفته می‌شود؛ درحالی‌که زحمات این افراد کمتر از تلاش مدال‌آوران نیست و حتی ممکن است بیشتر باشد. وی با بیان اینکه سرپرستان علمی فقط همراه تیم‌ها نیستند، افزود: نقش این افراد بسیار فراتر از همراهی ساده است، اما در بسیاری از مراسم‌های تقدیر و تشکر، توجه کافی به آنها نمی‌شود و گاهی به نظر می‌رسد اساساً نقش سرپرستان در کسب نتایج درخشان تیم‌ها در نظر گرفته نشده است. دارنده مدال طلای المپیاد جهانی نجوم و اخترفیزیک ۲۰۲۶ با تأکید بر ضرورت تغییر این رویکرد گفت: لازم است نگاه جدی‌تری به جایگاه سرپرستان تیم‌های المپیادهای علمی در رقابت‌های جهانی شکل بگیرد. معصومی ادامه داد: معمولاً وقتی از دستاوردهای المپیاد صحبت می‌شود، اعضای تیم که مدال گرفته‌اند در رسانه‌ها مطرح می‌شوند، اما سرپرستانی که برای رسیدن به این نتایج تلاش کرده‌اند، کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند. این موضوع برای من آزاردهنده است؛ زیرا معتقدم زحمات آنها گاهی حتی از زحمات مدال‌آوران نیز بیشتر است. ▪️انتقاد از شیوه پرداخت جوایز به مدال‌آوران دارنده دو مدال طلای جهانی نجوم و اخترفیزیک در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به نحوه تقدیر از اعضای تیم‌های المپیادهای علمی، گفت: اصل تقدیر از دانش‌پژوهان و سرپرستان ارزشمند است، اما شیوه اجرای آن نیز اهمیت زیادی دارد و باید به‌گونه‌ای باشد که افراد بتوانند در زمان مناسب از جوایز خود استفاده کنند. معصومی با اشاره به نمونه‌ای از جوایز دریافتی اظهار کرد: در یکی از مراسم‌های تقدیر اخیر، مبلغ ۵۰ میلیون تومان به‌عنوان جایزه در نظر گرفته شده بود، اما امکان برداشت از آن به‌صورت روزانه و تا سقف یک میلیون تومان فراهم بود. وی همچنین با اشاره به تجربه سال گذشته و جایزه ۵۰۰ میلیون تومانی شهرداری تهران افزود: با توجه به اینکه هنوز ۱۸ ساله نشده بودم، برای برداشت این مبلغ باید تا رسیدن به سن قانونی و گذشت حدود ۱۰ ماه صبر می‌کردم؛ در نتیجه، زمانی امکان استفاده از جایزه فراهم می‌شد که ارزش پول کاهش یافته بود، درحالی‌که ممکن بود در همان زمان به آن نیاز داشته باشم. ▪️دارنده مدال طلای المپیاد جهانی نجوم و اخترفیزیک تأکید کرد: وقتی قرار است از دانش‌پژوهان تقدیر شود، باید منطق و سازوکار مناسبی برای پرداخت جوایز وجود داشته باشد تا این حمایت در عمل نیز مؤثر باشد. مواجهه با چنین شرایطی، احساس خوشایندی ایجاد نمی‌کند و به نظر من، شیوه مناسبی برای قدردانی از مدال‌آوران نیست. وی با بیان اینکه این انتقاد صرفاً به شرایط شخصی او محدود نمی‌شود، افزود: این مسئله درباره همه اعضای تیم‌های المپیادهای علمی، سرپرستان و حتی مدال‌آوران رشته‌های دیگر نیز صدق می‌کند. از همه افرادی که برای تقدیر از دانش‌پژوهان اقدام می‌کنند، تشکر می‌کنم، اما انتظار دارم این فرایند با دقت و ملاحظه بیشتری انجام شود. 🆔 @hrhesab2

جایگاه استان‌ها در امتحانات نهايي ١٤٠٥ مبنای مقایسه: میانگین کشوری ۱۱/۳۰ و رشد کشور ۱/۱۵ نمره پیشتاز (۷ استان) ▪️میانگین بالاتر و رشد هم‌سطح یا بالاتر از کشور یزد، شهر تهران، اصفهان، خراسان رضوی، قزوین، زنجان، خراسان شمالی رو به بهبود (۸ استان) ▪️میانگین پایین‌تر و رشد هم‌سطح یا بالاتر از کشور چهارمحال و بختیاری، کرمان، بوشهر، گلستان، هرمزگان، لرستان، کهگیلویه و بویراحمد، سیستان و بلوچستان نیازمند حفظ شتاب (۶ استان) ▪️میانگین بالاتر و رشد کمتر از کشور خراسان جنوبی، سمنان، قم، مرکزی، مازندران، همدان نیازمند توجه ویژه (۱۱ استان) ▪️میانگین پایین‌تر و رشد کمتر از کشور البرز، آذربایجان شرقی، فارس، شهرستان‌های تهران، گیلان، اردبیل، کرمانشاه، کردستان، ایلام، خوزستان، آذربایجان جایگاه استان‌ها: سطح میانگین و میزان رشد 🆔 @hrhesab2

چهارمین نشست میز «مدیریت و رهبری اثربخش» اندیشکده دانا با همکاری پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش برگزار می‌کند: 🔻بازاندیشی در نظام راهبری آموزش عمومی؛ واکاوی ریشه‌های تضعیف مدارس دولتی در ایران 🎙️ سخنرانان: - دکتر حیدر تورانی - علیرضا کربلایی میرزا - دکتر محمد آذین ▪️ مدیر نشست: دکتر سیدمحمدحسین حسینی 🗓️ سه‌شنبه ۲۸ مهرماه | ساعت ۱۵ تا ۱۸ ▪️پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش، طبقه هفتم ▪️ پخش زنده نشست: https://webinar.oerp.ir/rooms/beu-3lz-clz-tis/join 🌐 aparat.com/Danathinktank از پژوهشگران، مدیران، معلمان و علاقه‌مندان حوزه سیاست‌گذاری و مدیریت آموزشی دعوت می‌کنیم در این گفت‌وگوی تخصصی همراه ما باشند. 🆔 @hrhesab2

🔻 معصومه جولایی مدیر دبیرستان فرزانگان ۱ می شود ▪️ قرار است اوایل هفته آبنده، معصومه جولایی به عنوان مدیر دبیرستان فرزانگان ۱ واقع در منطقه ۶ تهران منصوب شود. ▪️ جولایی همسر یوسف نوری، وزیر اسبق آموزش و پرورش است و در حال حاضر، مدیریت دبیرستان فرزانگان ۲ را عهده دار است. ▪️ به رغم انتقادات وارده بر این انتصاب، الهام یاوری رئیس سازمان استعدادهای درخشان و بحری زاده مدیر کل دفتر وزارتی از حامیان اصلیِ جولایی هستند. 🆔 @hrhesab2 🆔

▪️ما خواهان حذف هیچ فردی به دلیل همسر یا خانواده‌اش نیستیم؛ خواهان آنیم که هیچ فردی نیز به دلیل همین نسبت‌ها از مسیر شایسته‌سالاری جلو نیفتد. ▪️مدرسه‌ای که قرار است نخبگان آینده ایران را تربیت کند، باید خود نخستین کلاس عدالت، شفافیت و شایسته‌سالاری باشد. ▪️آقای وزیر! پیش از آنکه حکم مدیریت صادر شود، به پرسش‌های جامعه آموزشی پاسخ دهید. فرصت تصمیم‌گیری هنوز می‌تواند به فرصتی برای اثبات پایبندی وزارتخانه به شایسته‌سالاری تبدیل شود. ▪️تاریخ آموزش‌وپرورش را نه با نام کسانی که به صندلی‌های مدیریتی رسیدند، بلکه با کیفیت فرصت‌هایی که برای دانش‌آموزان فراهم شد، قضاوت خواهند کرد. ▪️انتخاب با شماست: انتصابی که باید درباره شایستگی آن پاسخ‌گو بود، یا فرآیندی شفاف که خود گواه شایستگی انتخاب نهایی باشد 🆔. @hrhesab2

▪️تجربه فعالیت در روابط عمومی، اگر با توانایی‌های مدیریتی دیگر همراه باشد، می‌تواند بخشی از سوابق ارزشمند یک فرد محسوب شود؛ اما نمی‌توان صرف برخورداری از این سابقه را معادل احراز صلاحیت برای مدیریت یک مدرسه مهم دانست. ▪️ازاین‌رو، جناب آقای کاظمی، انتظار می‌رود وزارتخانه به‌جای اتکا به عناوین و روابط، به پرسش‌های مشخص پاسخ دهد: سابقه واقعی مدیریت آموزشی گزینه مطرح‌شده چیست؟ چه تجربه‌ای در اداره یک مجموعه بزرگ آموزشی و هدایت کادر تخصصی دارد؟ چه دستاوردهای قابل سنجشی در مسئولیت‌های پیشین خود ثبت کرده است؟ آیا سایر نامزدهای واجد شرایط نیز بررسی شده‌اند؟ آیا ارزیابی حرفه‌ای و مقایسه‌ای مستقلی میان نامزدها صورت گرفته است؟ این پرسش‌ها نه تخریب شخصیت یک فرد، بلکه حداقل مطالبات درباره انتصاب به جایگاهی عمومی و حساس‌اند. ▪️هیچ‌کس نباید صرفاً به دلیل نسبت خانوادگی از رقابت کنار گذاشته شود؛ اما هیچ‌کس نیز نباید به پشتوانه همان نسبت، از پاسخ‌گویی درباره صلاحیت حرفه‌ای خود معاف باشد. ▪️مسئله فقط حرفه‌ای نیست؛ اعتماد سیاسی و اداری نیز اهمیت دارد ▪️بخش دیگری از نگرانی‌ها به سابقه سیاسی و مدیریتی همسر گزینه مطرح‌شده بازمی‌گردد؛ وزیری پیشین که بنا بر روایت‌های مطرح‌شده، در دوره مسئولیت خود تغییرات گسترده‌ای در سطوح مدیریتی آموزش‌وپرورش ایجاد کرد و شماری از مدیران را برکنار کرد یا به بازنشستگی سوق داد. ▪️درباره جزئیات این اقدامات و نسبت آن‌ها با ملاحظات سیاسی، باید بر اساس اسناد و شواهد قضاوت کرد؛ اما یک اصل روشن است: مدیریت آموزش‌وپرورش نباید به عرصه تسویه‌حساب‌های سیاسی، حفظ شبکه‌های نفوذ یا انتقال امتیاز از یک دوره مدیریتی به دوره دیگر تبدیل شود. ▪️دولت دکتر مسعود پزشکیان با تأکید بر اصلاح امور و شایسته‌سالاری، در برابر یک مطالبه روشن قرار دارد: انتصاب‌ها باید بر اساس صلاحیت، شفافیت و منافع عمومی انجام شوند، نه مناسبات شخصی و خانوادگی. ▪️آقای کاظمی! اگر قرار است مدیران آموزش‌وپرورش با معیارهای حرفه‌ای انتخاب شوند، این قاعده باید درباره همه افراد، از جمله نزدیکان مدیران ارشد دولت‌های پیشین، یکسان اجرا شود. ▪️البته اختلاف دیدگاه سیاسی با یک وزیر سابق، به‌تنهایی نمی‌تواند دلیلی برای رد صلاحیت همسر او باشد؛ همان‌گونه که نزدیکی سیاسی به دولت مستقر نیز نباید جایگزین شایستگی شود. آنچه اهمیت دارد، استقلال حرفه‌ای فرد، کارنامه مدیریتی او و تعهدش به سیاست‌های رسمی و قانونی دولت و وزارتخانه است ▪️نه وابستگی خانوادگی باید امتیاز باشد، نه اختلاف سیاسی باید ابزار حذف؛ معیار نهایی باید شایستگی اثبات‌شده و منافع دانش‌آموزان باشد. آقای کاظمی، اجازه ندهید یک انتصاب مبهم به بحران اعتماد تبدیل شود جناب وزیر! ▪️در نظام اداری، گاهی یک تصمیم نادرست خسارت‌بار است؛ اما گاهی حتی یک تصمیمی که ممکن است از نظر قانونی قابل دفاع باشد، به دلیل فقدان شفافیت و بی‌اعتنایی به افکار عمومی، سرمایه اجتماعی دستگاه را فرسوده می‌کند. ▪️اگر گزینه مطرح‌شده واقعاً شایسته‌ترین فرد برای مدیریت این مدرسه است، وزارتخانه باید بتواند این شایستگی را با معیارهای روشن و شواهد حرفه‌ای توضیح دهد. اگر نامزدهای دیگری با تجربه و صلاحیت بالاتر وجود دارند، چرا باید فرصت رقابت برابر از آنان دریغ شود؟ و اگر هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده، چرا وزارتخانه باید اجازه دهد زمزمه‌های مربوط به نفوذ و ارتباطات پشت‌پرده، فضای مدرسه و نگرانی خانواده‌ها را تحت تأثیر قرار دهد؟ انتظار می‌رود پیش از هرگونه انتصاب: ۱. معیارهای انتخاب مدیر مدرسه به‌صورت شفاف اعلام شود. ۲. سوابق حرفه‌ای و مدیریتی همه نامزدهای واجد شرایط، بر اساس معیارهای یکسان ارزیابی شود. ۳. هرگونه ادعای اعمال نفوذ، بدون پیش‌داوری و با رعایت حقوق افراد، به‌طور مستقل بررسی شود. ۴. از هرگونه تصمیمی که شائبه تعارض منافع ایجاد می‌کند، جلوگیری شود. ۵. اطمینان حاصل شود که انتخاب نهایی بر اساس توانایی اداره مدرسه، ارتقای کیفیت آموزش و حفظ منافع دانش‌آموزان صورت می‌گیرد. آقای کاظمی! ▪️مدارس سمپاد سرمایه ملی‌اند. اعتبار این مدارس تنها به رتبه‌های کنکور و مدال‌های علمی دانش‌آموزان وابسته نیست؛ به سلامت نظام مدیریتی، کیفیت روابط انسانی و اعتماد خانواده‌ها نیز بستگی دارد. ▪️شما در برابر انتخاب مدیر یک مدرسه معمولی نیز مسئولید؛ چه رسد به مدرسه‌ای که از مهم‌ترین مراکز آموزش دانش‌آموزان مستعد دختر در تهران به شمار می‌رود. ▪️اجازه ندهید انتخاب مدیر چنین مدرسه‌ای به موضوعی تبدیل شود که افکار عمومی آن را نه محصول رقابت حرفه‌ای، بلکه نتیجه احتمالی مناسبات قدرت تلقی کند. این نگرانی را نمی‌توان با سکوت، تکذیب کلی یا معرفی یک نام جدید برطرف کرد؛ راه‌حل، شفافیت، ارزیابی مستند و پاسخ‌گویی است.

#اختصاصی 🇮🇷 🔻سمپاد، ملک شخصی صاحبان نفوذ نیست؛ آقای کاظمی، انتصاب مدیران مدارس نخبه‌پرور را به مناسبات خانوادگی گره نزنید! نامه‌ای سرگشاده به علیرضا کاظمی، وزیر آموزش‌وپرورش؛ درباره ضرورت شفافیت در انتخاب مدیر مهم‌ترین دبیرستان دخترانه سمپاد تهران جناب آقای علیرضا کاظمی وزیر محترم آموزش‌وپرورش آقای وزیر! ▪️مدیریت یک دبیرستان مهم سمپاد، نه صندلی تشریفاتی است، نه جایزه‌ای برای وفاداری‌های شخصی و نه امتیازی که بتوان آن را با اتکا به روابط خانوادگی و دسترسی به مدیران ارشد به دست آورد. این جایگاه، امانتی متعلق به دانش‌آموزان مستعد، خانواده‌های آنان و نظام آموزشی کشور است؛ امانتی که واگذاری آن باید بر پایه شایستگی حرفه‌ای، تجربه مدیریتی، کارنامه روشن و اعتماد جامعه مدرسه صورت گیرد. ▪️اکنون که مدیریت یکی از مهم‌ترین دبیرستان‌های دخترانه سمپاد تهران تغییر کرده و زمزمه‌هایی درباره انتصاب فردی خاص به گوش می‌رسد، پرسش‌هایی جدی درباره معیارهای انتخاب مدیر آینده این مدرسه مطرح شده است؛ پرسش‌هایی که جناب‌عالی، به‌عنوان وزیر آموزش‌وپرورش، نمی‌توانید نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت باشید. ▪️وقتی شایعه نفوذ، جای شایسته‌سالاری را می‌گیرد بر اساس اطلاعات و روایت‌هایی که درباره گزینه مطرح‌شده برای مدیریت این مدرسه نقل می‌شود، ایشان همسر یکی از وزیران پیشین آموزش‌وپرورش است؛ فردی که در دوران وزارت همسرش، مسئولیتی در یکی از مدارس دخترانه سمپاد تهران بر عهده گرفت. گفته می‌شود مسئولیت پیشین ایشان در آن مدرسه، بیشتر در حوزه روابط عمومی بوده است؛ مسئولیتی که به‌خودی‌خود نه امتیاز منفی است و نه مانعی برای پیشرفت حرفه‌ای، اما به‌تنهایی نیز نمی‌تواند صلاحیت تصدی مدیریت یکی از مهم‌ترین مدارس استعدادهای درخشان کشور را اثبات کند. ▪️پرسش اصلی دقیقاً همین‌جاست: چه فرآیند حرفه‌ای، چه کارنامه مدیریتی و چه ارزیابی مستقلی، گذار از آن مسئولیت به مدیریت یک مدرسه مهم سمپاد را توجیه کرده است؟ ▪️اگر این انتصاب بر پایه شایستگی بوده، چرا باید درباره سازوکار آن چنین پرسش‌هایی مطرح باشد؟ اگر کارنامه‌ای درخشان وجود دارد، چرا وزارتخانه آن را شفاف و مستند در اختیار جامعه آموزشی قرار نمی‌دهد؟ و اگر معیارها روشن و قابل دفاع‌اند، چرا وزارت آموزش‌وپرورش نباید آن‌ها را پیش از تصمیم‌گیری درباره مدرسه‌ای با این اهمیت اعلام کند؟ ▪️تأکید می‌کنیم که نسبت خانوادگی با یک وزیر سابق، به‌خودی‌خود نه دلیل بی‌صلاحیتی است و نه مجوز محروم کردن یک فرد از فرصت‌های شغلی. اما همین نسبت، در کنار ابهام درباره مسیر پیشرفت شغلی و زمزمه‌های مربوط به ارتباطات پشت‌پرده، ضرورت شفافیت و بررسی مستقل را دوچندان می‌کند. ▪️مسئله، همسر چه کسی بودن نیست؛ مسئله این است که آیا فرد موردنظر، بدون اتکا به نام و نفوذ احتمالی همسرش نیز از مسیر رقابتی و بر پایه معیارهای روشن، شایسته این جایگاه شناخته می‌شد؟ سمپاد؛ جای آزمون شایستگی است، نه آزمون ارتباطات ▪️دانش‌آموزان برای ورود به مدارس استعدادهای درخشان از فرآیند گزینش علمی عبور می‌کنند. خانواده‌ها نیز با این انتظار فرزندان خود را به این مدارس می‌سپارند که محیطی برخوردار از کادر آموزشی توانمند، مدیریت حرفه‌ای، برنامه‌ریزی دقیق و فضای سالم برای رشد علمی و شخصیتی در اختیار آنان قرار گیرد. ▪️در چنین ساختاری، چگونه می‌توان از دانش‌آموز انتظار داشت که شایسته‌سالاری را باور کند، اگر درباره انتخاب مدیر مدرسه‌اش پاسخ روشنی به پرسش‌های مربوط به معیارهای حرفه‌ای دریافت نکند؟ ▪️مدرسه فقط محل تدریس کتاب‌های درسی نیست؛ خود مدرسه نیز یک محیط تربیتی است. شیوه انتخاب مدیر، به دانش‌آموزان می‌آموزد که در نظام آموزشی چه چیزی ارزشمند است: تخصص و کارنامه، یا ارتباطات و دسترسی به صاحبان قدرت. ▪️اگر دانش‌آموزی ببیند که برای ورود به مدرسه باید از آزمون عبور کند، اما درباره انتخاب مدیر مدرسه چنین شفافیتی وجود ندارد، چه تصویری از عدالت آموزشی در ذهن او شکل می‌گیرد؟ ▪️سمپاد نباید به نمادی از دوگانگی در نظام آموزشی تبدیل شود؛ جایی که از دانش‌آموز شایستگی مطالبه می‌شود، اما درباره شایستگی مدیران، معیارها در هاله‌ای از ابهام باقی می‌مانند. سابقه اجرایی، عنوان شغلی و شایستگی مدیریتی یکسان نیستند ▪️مدیریت یک دبیرستان بزرگ و حساس، مسئولیتی چند بعدی است. مدیر چنین مدرسه‌ای باید در زمینه‌هایی همچون رهبری آموزشی، مدیریت منابع انسانی، شناخت نیازهای دانش‌آموزان مستعد، ارتباط حرفه‌ای با خانواده‌ها، حل تعارض، سلامت روان دانش‌آموزان و برنامه‌ریزی آموزشی، توانایی اثبات‌شده داشته باشد.

🔻 تکذیبیه سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان درباره فیلم منتشرشده در فضای مجازی ▪️در پی انتشار فیلمی در فضای مجازی با ادعای استعمال دخانیات در یکی از مدارس مدارس سمپاد، به اطلاع می‌رساند بررسی‌های انجام‌شده از سوی اداره بازرسی و پاسخگویی به شکایات سازمان، با همکاری رؤسای ادارات استعدادهای درخشان استان‌ها و مدیران مدارس، نشان می‌دهد فیلم منتشرشده هیچ ارتباطی با مدارس سمپاد ندارد و انتساب آن به این مدارس فاقد اعتبار است. ▪️همچنین، بررسی پوشش دانش‌آموزان حاضر در فیلم و تطبیق آن با شرایط زمانی و فصلی، ابهامات جدی درباره زمان و محل ضبط فیلم ایجاد می‌کند و شواهد موجود، انتساب آن به مدارس سمپاد را تأیید نمی‌کند. ▪️سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان ضمن تکذیب انتساب این فیلم به مدارس سمپاد، موضوع انتساب نادرست آن به سازمان را به‌صورت جدی پیگیری خواهد کرد. در این خصوص، اسناد و مدارک مربوط به بررسی‌ها و اقدامات پیگیری انجام‌شده موجود است و در صورت لزوم، از طریق مراجع ذی‌صلاح مورد استناد قرار خواهد گرفت. ▪️از مخاطبان و فعالان فضای مجازی درخواست می‌شود پیش از بازنشر چنین محتواهایی، از صحت اطلاعات و اعتبار ادعاهای مطرح‌شده اطمینان حاصل کنند. 🆔 @hrhesab2

🔻فیلمی اسفناک از وضعیت استعمال دخانیات توسط دانش‌آموزان داخل سرویس بهداشتی های یک مدرسه ▪️برخی کانال ها مدعی شده اند که فیلم، در یکی از مدارس خاصِّ دولتی گرفته شده است. 🆔 @hrhesab2

🔻 چرا کسانی که بیش از همه از نابرابری آموزشی آسیب می‌بینند، به ندرت صدای اعتراض‌شان بلند می‌شود؟ ✍️دکتر محمد امین چهاردولی/ جامعه شناس معمای سکوت؛ وقتی مدرسه خاموشی می‌آموزد ▪️چرا دانش‌آموزی که سال‌ها در مدرسه‌ای محروم درس خوانده، نه تنها خشمگین نیست، بلکه اغلب شکست خود را نتیجه ناتوانی شخصی‌اش می‌داند؟ پاسخ به این معما، ما را به یکی از عمیق‌ترین لایه‌های نابرابری آموزشی می‌رساند؛ مدرسه تنها دانش توزیع نمی‌کند، بلکه شیوه‌ای از بودن در جهان را نیز می‌آموزد؛ شیوه‌ای که سکوت را فضیلت، اطاعت را نشانه‌ی ادب، و پذیرش وضع موجود را نشانه‌ی بلوغ می‌شمارد. ▪️برای گشودن این معما، شاید هیچ کس به اندازه “پائولو فریره” (نظریه‌پرداز تعلیم و تربیت انتقادی، فیلسوف تربیتی و آموزگار برزیلی) تیزبین نبوده است. او که تجربه‌ی زیستن در دل فقر و بی‌سوادی را با اندیشه‌ی انتقادی درآمیخت، کشف کرد که ستمدیدگان نه صرفاً به دلیل سرکوب بیرونی، که به دلیل درونی‌سازی «فرهنگ سکوت» است که خاموش می‌مانند. ▪️فرهنگ سکوت، محصول نظامی از آموزش است که در آن، «دانستن» حق انحصاری عده‌ای معدود (معلمان، متخصصان، صاحبان قدرت) تعریف می‌شود و «ندانستن» سرنوشت محتوم اکثریت. در چنین نظامی، دانش‌آموز از همان آغاز می‌آموزد که حرفی برای گفتن ندارد؛ تجربه زیسته‌اش بی‌ارزش است؛ و هر آنچه ارزش دانستن دارد، از بیرون و از بالا به او داده خواهد شد. موجودی که در حاشیه‌ی زندگی خود ایستاده، جهان را همچون نمایشی تغییرناپذیر تماشا می‌کند و هرگز به ذهنش خطور نمی‌کند که می‌تواند بازیگری در صحنه باشد. نابرابری آموزشی در این معنا، فقط محرومیت از کتاب و معلم نیست، بلکه سلب «حق تصور جهانی دیگر» است. محرومیتی به مراتب عمیق‌تر از محرومیت مادی. ▪️پیامدهای این فرهنگ سکوت، اما از دیوارهای مدرسه فراتر می‌رود و به اعماق جامعه رسوخ می‌کند. در خیابان‌ها، در محیط‌های کار، در عرصه‌ی سیاست، ردِّ پای همان انسانی دیده می‌شود که مدرسه پرورش داده است. شهروندانی که بلدند گوش کنند اما نه بلدند بپرسند. مردمانی که می‌توانند قوانین را حفظ باشند اما نمی‌توانند درباره‌ی عادلانه بودنشان بیندیشند. ملت‌هایی که تاریخ را همچون درس حفظ‌کردنی می‌شناسند، بی‌آنکه هرگز به خود اجازه دهند تاریخ‌ساز شوند. به بیان فریره، این وضعیت چیزی نیست جز «توده‌سازی» انسان‌ها؛ فرایندی که در آن، افراد از موجوداتی صاحب اراده و آگاهی، به توده‌ای بی‌شکل، قابل پیش‌بینی و آسان‌فرمان بدل می‌شوند.  ▪️اما آنچه این وضعیت را تراژیک‌تر می‌سازد، وعده‌هایی است که خود مدرسه از آنها دم می‌زند. ایوان ایلیچ، با نگاهی پیش‌گویانه، هشدار می‌داد که مدرسه بیش از هر چیز، یک «اسطوره» می‌آفریند؛ اسطوره‌ی اینکه یادگیری بدون نهادِ رسمی ممکن نیست. این اسطوره، چنان قدرتمند عمل می‌کند که مردم باور می‌کنند دانش چیزی است که باید آن را از متخصصان خرید، نه چیزی که می‌توان در زندگی روزمره، در گفت‌وگو، در تجربه، و در مواجهه با جهان آن را ساخت. مدرسه با انحصار صدور مدرک، این باور را نهادینه می‌کند و بدین ترتیب، وابستگی را به کالایی برای فروش بدل می‌سازد. نتیجه، انسانی است که حتی پس از سال‌ها تحصیل، اعتمادبه‌نفس کافی برای یادگیری مستقل ندارد و همواره چشم به راه کسی است که «درس» بعدی را به او «بدهد». ▪️فریره در برابر فرهنگ سکوت، ایده‌ی «آگاهی‌بخشی» را قرار می‌دهد؛ فرایندی که در آن، انسان‌ها از طریق گفت‌وگو و تأمل بر واقعیت زندگی‌شان، به درک انتقادی از موقعیت خود در جهان دست می‌یابند. در این فرایند، معلم نیز همراه با شاگردان می‌آموزد و مرز میان «دانا» و «نادان» فرو می‌ریزد. در این نگاه، آموزش نه عمل سپرده‌گذاری، که عمل آزادسازی است. اما تحقق چنین آموزشی، همان‌گونه که ایلیچ نیز تأکید می‌کرد، نیازمند گسستن از انحصار مدرسه و بازپس‌گیری یادگیری به مثابه یک حق انسانی و یک عمل اجتماعی است، نه یک کالای قابل خرید و فروش. ▪️معمای سکوت، در نهایت، نشان می‌دهد که نابرابری آموزشی مسئله‌ای صرفاً «فنی» یا «اقتصادی» نیست که با افزایش بودجه یا تجهیز مدارس حل شود. این نابرابری، مسئله‌ای عمیقاً «سیاسی» و «فرهنگی» است، زیرا به پرسش قدرت بازمی‌گردد: چه کسی تعیین می‌کند چه چیزی ارزشِ دانستن دارد؟ چه کسی حق سخن گفتن دارد و چه کسی باید سکوت کند؟ تا زمانی که نظام آموزشی به جای پرورشِ پرسش‌گری، به پرورشِ اطاعت مشغول است، نابرابری نه تنها کاهش نمی‌یابد، که با هر نسل، عمیق‌تر و نامرئی‌تر بازتولید خواهد شد. شاید بزرگ‌ترین نابرابری آموزشی همین باشد: اینکه به برخی می‌آموزند جهان را تغییر دهند و به برخی دیگر می‌آموزند آن را تحمل کنند./سخنرانی ها 🆔 @hrhesab2

🔻 تعداد طلاهای ⁧ایران در المپیادهای علمی جهانی ۲۰۲۶ در مقایسه با كشورهاي منطقه 🆔! @hrhesab2