اشعاربرگزیده شعرای ایران کهن❤️

مجمع شعرای ایران کهن https://t.me/Majmashoara

دوستان گرامی و سروران عزیز این کانال به زودی حدف خواهد شد به کانال جدیدم تشریف بیارید من رحمت هستم مالک این کانال

مجمع شعرای ایران کهن https://t.me/Majmashoara

درود دوستان گرامی این کانال حدف خواهد شد من رحمت هستم مالک این کانال این کانال رو دارم انتقال میدم کانال جدیدی که زدم‌ تشریف بیارید اونجا

دوستان و بزرگواران گرامی من رحمت هستم این کانال متعلق به من هستش انتقال میدم به این کانال لینک میزارم تشریف بیارید این کانال حدف میشه

منم از جان خود بیزار بیزار اگر باشد تو را از بنده آزار مرا خود جان و دل بهر تو باید که قربان تو باشد ای نکوکار ز آزار دلت گر چه نگویی درون جان من پیداست آثار بهار از من بگردد چون ندانم چو در دل جای گلشن پر شود خار گناهم پیش لطفت سجده آرد که ای مسجود جان زنهار زنهار گنه را لطف تو گوید که تا کی گنه گوید بدو کاین بار این بار تن و جانی که خاک تو نباشد تن او سله باشد جان او مار تو خورشیدی و مرغ روز خواهی چو مرغ شب بیاید نبودش بار چو برگیری تو رسم شب ز عالم چه پرها برکند مرغ شب ای یار به حق آن که لطف تو جهانست که آن جا گم شود این چرخ دوار به چشم جان چه دریا و چه صحرا در آن عالم چه اقرار و چه انکار به تنگی درفتد هرک از تو ماند فروکن دست و او را زود بردار به قصد از شمس تبریزی نگردم چگونه زهر نوشد مرد هشیار مولوی

هستم ز غمش چنان پریشان که مپرس زانسان شده‌ام بی سر و سامان که مپرس ای مرغ خیال سوی او کن گذری وانگه ز منش بپرس چندان که مپرس مولوی

خوش آن که حلقه‌های سر زلف واکنی دیوانگان سلسله‌ات را رها کنی کار جنون ما به تماشا کشیده است یعنی تو هم بیا که تماشای ما کنی کردی سیاه زلف دوتا را که در غمت مویم سفید سازی و پشتم دوتا کنی تو عهد کرده‌ای که نشانی به خون مرا من جهد کرده‌ام که به عهدت وفا کنی من دل ز ابروی تو نبرم به راستی با تیغ کج اگر سرم از تن جدا کنی گر عمر من وفا کند ای ترک تندخوی چندان وفا کنم که تو ترک جفا کنی فروغی_بسطامی

در دل دردی‌ست از تو پنهان که مپرس تنگ آمده چندان دلم از جان که مپرس با این همه حـــال و در چنین تنگـــدلی جـــا کرده محبـّت تو چنـدان‌که مپرس ابو‌سعید_ابوالخیر

بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشت از جدائی مر دو دست از دامن صحرا نداشت حسن لیلی جلوه گر در چشم مجنون بود و بس ظن مردم این که لیلی چهرهٔ زیبا نداشت دوش چون پنهان ز مردم می‌شدی مهمان دل دیده گریان شد که او هم خانه تنها نداشت ای معلم هر جفا کان تندخو کرد از تو بود پیش ازین گر داشت خوی بد ولی اینها نداشت شد به اظهار محبت قتل من لازم بر او ورنه تیغ او سر خونریز من قطعا نداشت بر دل ما صد خدنگ آمد ز دستش بی‌دریغ آن چه می‌آید ز دست او دریغ از ما نداشت محتشم دیروز در ره یار را تنها چو دید خواست حرفی گوید از یاری ولی یارا نداشت محتشم_کاشانی

مثل لالايي ست در گوش خلايق شيونم عاقبت خود را ميان شهر آتش مي زنم ساده بودم، فکر مي کردم حراست کرده ام با خطوط دفترم از مرزهاي ميهنم باز در آئينه تصويرم کمي نا آشناست از صداي خويش مي پرسم که "اين آيا منم؟!" از تب عشق است يا داغ برادر کاين چنين مثل مرغي در تنور افتاده مي سوزد تنم؟ رد پاي بوسه ي يار است يا خون رفيق لکه ي سرخي که جا مانده ست بر پيراهنم؟ بار، سنگين است و من کم طاقت و دنيا حسود خم شدن را عار مي دانم، دعا کن بشکنم! محمدرضا_طاهری

جان هیچ و جسد هیچ و نفس هیچ و بقا هیچ ای هستی توننگ عدم تا به ‌کجا هیچ دیدی عدم هستی و چیدی الم دهر با این همه عبرت ندمید از تو حیا هیچ مستقبل اوهام چه مقدار جنون داشت رفتیم و نکردیم نگاهی به قفا هیچ بیدل_دهلوی

دیدی آخر با غزل‌هایت هوایی شد دلم؟ بعد از آن شیرین زبانی‌ها چه حالی شد دلم؟ اشتیاق عاشقی را در نگاهت خوانده‌ام اینچنین درگیر چشمانت فدایی شد دلم من به اعجاز غزل بر قلب، ایمان داشتم با همین اشعارتان مسحور و جانی شد دلم بیت آخر، حرفهای این دلِ در بند توست من خودم ماندم عجب سر به هوایی شد دلم می‌نویسم این غزل با عشق تقدیم تو باد خوب من! در فصل بی باران بهاری شد دلم #ارس_آرامی

عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم اکنون که پیدا کرده ام، بنشین تماشایت کنم الماسِ اشک شوق را تاجی به گیسویت نهم گل های باغ شعر را زیبِ سراپایت کنم بنشین که با من هر نظر، با چشم دل، با چشم سر هر لحظه خود را مست تر، از روی زیبایت کنم بنشینم و بنشانمت، آنسان که خواهم خوانمت وین جانِ بر لب مانده را، مهمانِ لبهایت کنم بوسم تو را با هر نفس، ای بختِ دور از دسترس وَر بانگ برداری که بس! غمگین تماشایت کنم تا کهکشان، تا بی نشان، بازو به بازویت دهم با همزمانی، همدلی، جان را هم آوایت کنم ای عطر و نور تواَمان، یک دم اگر یابم امان در شعری از رنگین کمان، بانوی رویایت کنم بانوی رویاهای من، خورشید دنیاهای من امید فرداهای من، تا کی تمنایت کنم؟!

خیمه بزن بر قلب من , صاحب این خانه تویی مستم کن از جام لبت , ساقی و پیمانه تویی آغوش سردم را ببین , محتاج دوزخ توام روشن نما چشم دلم , خورشید کاشانه تویی بر تخت ملک دل نشین , تا که شوی سلطان من این بارگاه و کاخ توست , لایق شاهانه تویی با عشق تو ای دلبرم , جنت نخواهم من دگر هم دین و هم دنیای من , بهشت جانانه تویی .... مولانا ‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌🍃🌸🍃🌸🍃