"ܥ‌‌ُܝ݅‌َܩܢ"

رنج، همان شکافی است که از میانِ آن، ابدیت به درونِ ما نفوذ می‌کند. کسی که هیچ‌گاه به بن‌بست نرسیده، هیچ‌گاه هم به دنبالِ راهِ خروجِ واقعی نگشته است. خداوند در کلیساها نیست؛ او در همان نقطه‌ای است که انسان از صمیمِ قلب فریاد می‌زند: دیگر نمی‌توانم...

هنوز توی خواب‌هام زندگی دیگه‌ای برقراره. آدم‌هام از آدمیت دور نشدن و قلبمو گوشه رینگ نمیندازن. هنوز میشه دوستشون داشت و بدون ترس از حماقت، بدون اینکه این دوست داشتن فقط به خودم برگرده. تصویری که نه دور بود و نه غریب..

واقعا به کسایی که به راحتی میتونن خودشون رو تخلیه کنن با گریه کردن و حرف زدن حسودیم میشه، مثلا من الان دارم از درون میمیرم ولی نشستم یه گوشه و با لبخند لالمونی گرفتم.

‌‌‌‌‌ زندگیم مثل گروه فامیلی شده نه میشه لفت بدی، نه بهت خوش میگذره. ‌‌‌‌‌

اداهاتون جالبه ولی ما باهاتون گشتیم خیلی کصشرین

الکی فکر خودتونو درگیر آدمایی که نمیدونید کی کجا ننشونو گاییدید که باهاتون بد شدن نکنین، شما مسئول مشکلای روانی بقیه نیستید.

سخت نگیر عزیزم، هر چقدر هم باکیفیت باشی، آدم‌ها تو رو با کیفیت چشم‌های خودشون میبینن.

🫂🦢🫠

@FrAmAsOnS

شده تا حالا حس کنی هیچی نمیتونه نور وسط تاریکی‌های روحت بشه؟ یا حس کنی هیچی نمیتونه از بغض وحشتناکی که ته گلوته کم کنه؟ من الان همینم، نه میتونم بگم چمه نه میتونم خودم رو آروم کنم، فقط میتونم با عصبانیت‌های بیخودی خودم رو تخلیه کنم، فقط میتونم خودخوری کنم و از این که حس‌هام و فکرهام به هم گره خورده، پره بغضم ولی اشکم نمیاد، عصبی شم از چيزهای كوچیک و بزرگ، عصبی شم و فقط حالم رو بدتر كنم، واقعا حوصله هیچکسی رو ندارم، فقط دلم میخواد جمع شم تو جسم خسته‌ خودم.

نمیدونم درک میکنید یا نه، ولی من بشدت آدم متعهدی‌ام تا وقتی که کامل مووآن کنم، مثلا تو نیستی اما همچنان من به خودم اجازه نمیدم و دلم نمیخواد حتی کوچیک‌ترین ارتباطی بگیرم، هنوز با هر چیزی یاد تو میفتم و همه چیز و هیچکس به چشمم نمیاد، تو بگو از تو هزار برابر بهتر به چشمم نمیاد، به معنای واقعی یه قو میشم (:

فکر کردی میتونی ناراحتم کنی؟ بدبخت من خودم‌ همیشه ناراحتم.

‌‌‌‌‌‌‌ ما هم‌سن هستیم ولی، تو باید بزرگتر بشی تا منو بفهمی! ‌‌‌‌‌‌

‌‌‌‌‌‌ دخترای دورت انقد داغونن که نمیتونستی باور کنی برای یکی مثل من انقد مهمی! ‌‌‌‌‌‌

‌‌‌‌ آن پاسخ‌های بی‌رحمانه را فراموش نکن، به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی. ‌‌‌‌‌

‌‌‌‌ اگه زمان برمیگشت هیچ وقت بهت نمیگفتم که چقدر دوست دارم. ‌‌‌‌

رازِ آرامش و آسایشم این بود که من دل سپردم به کمِ خود، نه به بسیارِ کسی...

سخت‌ترین بخشِ دل کندن، فراموش کردن آدم‌ها نیست؛ فراموش کردن آینده‌ایه که باهاشون توی ذهنت ساخته بودی. بیشترِ دردها از خاطره نمیاد، از رؤیاهاییه که هیچ‌وقت فرصت واقعی شدن پیدا نکردن.