𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

اگر بخواهی کتابی صد صفحه‌ای درباره امید بنویسی، چه می‌نویسی؟ ” ۹۹ صفحه را خالی می‌گذارم صفحه آخر، سطر آخر می‌نویسم: یادت باشه دنیا گرد است، هر وقت احساس کردی به آخر رسیدی شاید در نقطه‌ی شروع باشی. زندگی ساختنی است، نه ماندنی، بمان برای ساختن، نساز برای ماندن. منتظر نباش کسی برایت گل بیاورد، خاک را زیر و روکن، بذر را بکار، از آن مراقبت کن، گل خواهد داد. “ – گابریل گارسیا مارکز 🐘

آزمودن صحت ایمان دیگران، وظیفه‌ی ما انسان‌ها نیست! بنده نمی‌تواند ایمان بنده‌ی دیگری را بسنجد! — ملت عشق / الیف شافاک 🐘

بزرگسالی زمانی اتفاق می‌افتد که فرد در‌می‌یابد، بهتر است به خاطر دلیلی درست رنج کشید تا به خاطر دلیلی اشتباه لذت برد. — شاد بودن کافی نیست / مارک منسن 🐘

می‌دانید چرﺍ ﯾﮏ فرد ﻣﯽ‌ﺗﺮﺳﺪ تا ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺗﺶ ﺷﮏ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﮐﻨﺪ؟ ﭼﻮﻥ او ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩش ﻓﮑﺮ می‌کند، "چگونه ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﺎﻭل‌های ﮐﻒ ﭘﺎﯾﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺁﻣﺪه‌ام ﺍﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ؟" این ﯾﮏ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﺜﺮ انسان‌هاﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺵ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، ترس از تغییر! — برتراند راسل 🐘

راهی پيدا كردم كه از دوباره صدمه خوردن مصون بمانم. اگر نگذارم كسی برايم اهميت پيدا كند، ديگر چنين فقدانی را تحمل نخواهم‌كرد. — مامان و معنی زندگی / اروین یالوم 🐘

دلا خو کن به تنهایی که از "تن‌ها" بلا خیزد... — حافظ 🐘

‌به ظاهر صبورم به دل بی قرار... — امید صباغ نو 🐘

افرادی که از اتفاقات ناخوشایند زندگی خود چیزی نمی‌آموزند، وجدان هستی را مجبور می‌کنند تا آن اتفاقات را تا آنجا که نیاز باشد تکرار کند تا فرد آن چیزی‌را که آن اتفاقات ناخوشایند می‌خواهند آموزش دهند، یاد گیرد. آنچه که انکار می‌کنی تو را شکست می‌دهد، آنچه که قبول می‌کنی تو را تغییر می‌دهد. — کارل گوستاو یونگ / نقل قول 🐘

اجتناب از رنج، خود یک نوع رنج است. اجتناب از درگیری، خود یک نوع درگیری است. انکار شکست خود یک نوع شکست است. پنهان کردن چیزهای شرم‌آور، خود مایه‌ی شرم است. — مارک منسن / هنر ظریف رهایی از دغدغه‌ها 🐘

فرهنگ به ارث نمی‌رسد، بلکه به دست می‌آید. — آندره مالرو 🐘

همه‌اش که نباید ترسید! راه که بیفتیم، ترسمان می‌ریزد... — صمد بهرنگی 🐘

دختر کوچولوی صاحب‌خانه از آقای " کی " پرسید… اگر کوسه‌ها آدم بودند با ماهی‌های کوچولو مهربان‌تر می‌شدند؟ آقای کی گفت: البته! اگر کوسه‌ها آدم بودند توی دریا برای ماهی‌ها جعبه‌های محکمی می‌ساختند. همه‌جور خوراکی توی آن می‌گذاشتند، مواظب بودند که همیشه پر آب باشد. هوای بهداشت ماهی‌های کوچولو را هم داشتند. برای آنکه هیچ‌وقت دل ماهی کوچولو نگیرد، گاه‌گاه مهمانی‌های بزرگ بر پا می‌کردند. چون که گوشت ماهی شاد از ماهی دلگیر لذیذتر است! برای ماهی‌ها مدرسه می‌ساختند و به آنها یاد می‌دادند که چه جوری به طرف دهان کوسه شنا کنند. درس اصلی ماهی‌ها اخلاق بود. به آنها می‌قبولاندند که زیباترین و باشکوه‌ترین کار برای یک ماهی این است که خودش را در نهایت خوشبختی تقدیم یک کوسه کند. به ماهی کوچولو یاد می‌دادند که چطور به کوسه‌ها معتقد باشند و چه جوری خود را برای یک آینده زیبا مهیا کنند. آینده‌یی که فقط از راه اطاعت به دست می‌آید. اگر کوسه‌ها آدم بودند، در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت، از دندان کوسه تصاویر زیبا و رنگارنگی می‌کشیدند. ته دریا نمایشنامه به روی صحنه می‌آوردند که در آن ماهی کوچولوهای قهرمان، شاد و شنگول به دهان کوسه‌ها شیرجه می‌رفتند. همراه نمایش، آهنگ‌های محسور کننده‌یی هم می‌نواختند که بی‌اختیار، ماهی‌های کوچولو را به طرف دهان کوسه‌ها می‌کشاند. در آنجا بی‌تردید مذهبی هم وجود داشت که به ماهی‌ها می‌آموخت "زندگی واقعی در شکم کوسه‌ها آغاز می‌شود". — #برتولت_برشت / اگر کوسه‌ها آدم می‌شدند! 🐘

در زندگی، همیشه غمگین بودن، از شاد بودن آسان‌تر است، ولی من اصلاً از آدم‌هایی خوشم نمی‌آید که آسان‌ترین راه را انتخاب می‌کنند. تو را به خدا شاد باش و برای آن که شاد شوی، هر کاری از دستت برمی‌آید، انجام بده… — آنا گاوالدا / ۳۵ کیلو امیدواری 🐘

چه دنیای عجیبی است… من اصلاً کاری به کار هیچ‌کس ندارم و همین بی‌آزار بودن من، با خودم بودنِ من، باعث می‌شود که همه درباره‌ام کنجکاو بشوند... — فروغ فرخزاد 🐘