شاید در جهانی دگر.

مشکل این بود که فرار کردیم، دقیقا همان‌جایی که باید می‌ماندیم و حرف می‌زدیم.

جدا از خود، آدم باید کسی را داشته باشد که به جهان وصل بماند.

انسان‌هایی با هوش هیجانی بالا، برای دیگران بهشت و برای خود فرسودگی به ارمغان می‌اورند.

انسان در تنهایی شکوفا می‌شود اما در منجلاب احساس تنهایی، ریشه‌ای برایش نمی‌ماند.

خواستم اهنگی که واسم فرستادن رو اینجا بذارم دیدم حسودیم میشه. تنهایی گوش میدم:)))

نه حوصله ندارم:( اهنگ‌ گوش میدم

لینک در بایو

بیاید ناشناس بدید چون خوابم نمی‌بره:((((

یا حداقل بتونه این خط وسط بیناموس رو برای من پاک کنه:((( @Callmeneg

باید اسم محققارو به انگلیسی بنویسه:(((

بچه‌ها من به یکی احتیاج دارم که بتونه توی پاورقی گذاشتن برای پایان نامه‌ام کمک کنه. آیا کسی هست این لطفو در حقم کنه؟:((( من چشمامو از دست دادم @Callmeneg

من که منم خودمو نمی‌خوام، تو که دیگه حق داری عزیزم.

من که منم، خودمو نمی‌خوام، تو که دیگه حق داری عزیزم.

من که منم هم خودمو نمی‌خوام، تو که دیگه حق داری عزیزم.

بهش میگم می‌خوام فرار کنم. خسته‌م شده. می‌خوام یه مدت مال خودم باشم. میگه خیلی خب بلیت بگیرم یا میگیری؟:)))))

نه به خودم اعتماد دارم نه بقیه. تو مقطعی‌ام که حتی از سایه‌ی خودم هم‌ می‌ترسم. نه میذارم کسی بهم نزدیک شه و نه دوست دارم کسی بهم نزدیک شه. حیرون و ویرون. این حصار فرو که نمی‌ریزه هیچ، بیشتر هم افراشته میشه.

نیاز به پناه دارم. مثلا به آغوش یه نفر پناه ببرم و بدونم که اگر من بریزم و اون بریزه، باز هم آغوشش باقی میمونه، باز هم پناه میشه، باز هم رهام نمی‌کنه.

من همیشه ناجی بودم اما نه برای خودم.

واقعا بترسید که دیر بشه. زمان کمه، احساسات آدما ابدی نیست، انرژی‌ها پایینه، حوصله‌ها ته خطه و هیچ‌چیز دیرموقعش قشنگ نیست.