سلمان معمار / گنجه 🎒

روز پنجم، تشییع تاریخی عراق یادآور چیزی نیست جز عاشورا و اربعین. از همان سخنرانی آخر که گفت مثلی لایبایع مثل یزید، بوی کربلا می رسید. تشییع عراق نمایش پیوستن حسین زمان و خانواده و رقیه اش بود به آن کاروان ابدی. کسی شک ندارد این شهادت حسینی بود. مظلومانه، قهرمانانه و البته بی بازگشت. قاتلش هم یزیدی به رسوایی اپستین. خون سید علی گلوها را گرفته و رها نمی‌کند، دشمن و دوست! اگر دنیای بعد از عاشورا مثل قبل شد، ساعت پس از ٩ اسفند هم به عقب برمیگردد. گیرم یزید سه سال حکومت کرد و ابن زیاد و عمر و شمر هم صبح هایی بیدار شدند، ولی جهان دگرگون شده بود. دیگر چیزی عادی نبود، چون عادی تغییر کرده بود. مانند منی با مانند یزید بیعت نخواهد کرد. عزاداری شیعه و سنی عراقی زیر این پیکر ادامه محرم است. مسیر، مسیر اربعین است. شهید، شهید کربلاست. از اینجاست که مرز عراقی و ایرانی و لبنانی و یمنی و بحرینی و کویتی و افغانی و پاکستانی و سنی و شیعه و مسیحی پاک میشود. «نه غزه نه لبنان» نه تنها اسراییلی ترین شعاری بود که در این خاک گفته شد، بلکه به شدت ضد ایرانی بود. عاشورا و اسلام در ژن ایران است. امت گرایی هم برچسبی است که بعد از رسوایی نه غزه نه لبنان بازتولید کردند. سالها به زبانها و دهانهای گوناگون ارتباط منطقه ای ایران را تضعیف کردند. در سطح هاشمی اسد را متهم به سلاح شیمیایی کرد، تاج‌زاده می‌گفت یمن حرم ندارد، آنطرف کرباسچی می‌پرسید چرا در سوریه پول میبرید و اسلحه می‌خرید و میکشید؟! میرحسین از خون ریختن در سرزمین بیگانه برای تحکیم رژیم کودک کش نوشت و به همدانیِ ضد داعش گفت «سردار بی افتخار قربانی مستبدی دیگر». همین چهار سال پیش. اراذل سطح دو و سه که هیچ. سالها اینترنشال وار در کله ملت کردند که پولهای ما را به لبنان میبرند، عراقیها زنان ایران را صیغه میکنند، امت گرایی شکست خورد، میدان مانع دیپلماسی است، روسیه و سلیمانی برجام رو به زدند،.... هر کدام به زبانی و برای مخاطبی قدرت و هویت ایران را میتراشیدند. این تشییع باشکوه را دیدید؟ من تشییع غریبانه مدافع حرم مهدی عزیزی را یادم هست که می‌ترسیدند بگویند در سوریه هستیم. یا خاکسپاری شهید گمنام فاطمیون افغانی با «صفر» نفر همراه. بعد با نیمه دوم آن شعار اسراییلی یک ایرانگرایی ابتر و ایرانشهری درونگرا ساختند که به انواع عرب ستیزی، افغان ستیزی، ترک ستیزی، اسلام ستیزی و نهایتا ارتجاع پهلوی ریخت! خسارت بارتر از این شعار و تفکر کم است. وقتی شکوه مشایعت عراق را میبینیم یادمان باشد از کجا آمدیم. وقتی اتوبان آسمان سوریه در حمله به ایران را میبینیم یادمان باشد. وقتی فاصله ترور نصرالله تا ترور خامنه ای را میبینیم یادمان باشد. سید علی عمرش را گذاشت تا این جبهه را بسازد، و حالا پیکرش هم دارد میجنگد. از همان روز اول تشییع برای سفر هیات یمنی محاصره ١١ ساله صنعا ترک برداشت. تا این نجف و کربلا که باطل السحر شعبده هاست. برگزاری چنین باشکوه یعنی این تشییع رهبر کشوری دیگر نیست، رهبر ماست! زیر این پیکر یک «ما» ساخته شده که از کشمیر تا یمن پهنا دارد. نه تنها آن پروژه انگلیسی دیگری ستیزی (فعلا) شکست خورده بلکه این پروژه ایرانی هم‌سرنوشتی موفق بوده، و چه با برکت. سیلی به ابرقدرتی به عظمت آمریکا زده. درحالیکه آن «جانم فدای ایران» گویان سربازی کودتای آمریکایی میکردند پسربچه عراقی دوچرخه اش را به ایران میبخشید. در دانشگاه عمومی اینجا دختری دست مجروح رهبر را مسخره می‌کند و پرچم میسوزانند و از کشمیر فقیر زنی طلایش را میفرستد. در تهران برای شهادت رهبر هلهله میکنند و عشایر عراقی در جاده برای زیارت خودروی رهبر پرچم ایران گرفته. این جنگ مرزهای ایران را تغییر نداد اما مرزهای ایرانی بودن را تغییر داد. «ما» یک ایران فرهنگی مقاومتی عاشورایی بزرگ هستیم زیر این پیکر که خاک ایران کهن‌دژ آنست. با درهای باز به روی همه، بدون رابطه استعماری و برتری جویی، در مسیر کربلا و حسین (ع) َسَلَامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّ