مصدع اوقات

اون چند لحظه که اینترنتت برای چند ثانیه قطع شده و به خودت میگی «دقیقا دارم با زندگیم چه گوهی می‌خورم؟» همه‌‌چیز خیلی جدی به نظر میاد تا اینکه اینترنت دوباره وصل میشه

دیگه ماچا رو شک ندارم که فقط برا اداش میخورید چون خود صابر ابر هم از مزه‌ی این مادرجنده خوشش نمیاد

اوا عزیزم چرا به زحمت افتادی؟ شما که با اون قیافه‌ت دیگه لازم نبود برای هالووین گریم کنی. این کارها چیه آخه؟

It's super easy to permanently change your life for the worst, but not for the best.

نمی‌دونم این یارو واقعا دکتر هست یا نه ولی حتی منی که در این زمینه تخصص ندارم هم می‌تونم بفهمم حرفاش چقدر کسشره. می‌دونید از چی حالم به‌هم می‌خوره؟ از اینکه انقدر علاقه دارید همه‌چیز رو رمانتیک و قشنگ جلوه بدید. آدمی که بیماری روانی داره با عشق خوب نمیشه، فقط شاید مدل بروز بیماریش رو تغییر بده. اصلا شاید خود عشقش رو بیمار کنه. در بهترین حالت، چیزی از خودش بروز نمی‌ده و بعد احتمالا تمام بیمار بودنش رو یهویی بالا میاره. در هرصورت عشق دوا درمون نیست. عشق فقط به هر چیزی که جریان داره شدت می‌بخشه؛ درست مثل تشدیدی که روی حروف می‌ذاریم و شدیدتر تلفظشون می‌کنیم. مریضی؟ عشق مریض‌ترت میکنه. خوشحالی؟ خب احتمالا خوشحال‌تر هم بشی. احساس می‌کنی خیلی بدبختی و زندگی درهاش رو به روت بسته؟ احتمالا وقتی عاشق بشی تعداد درها بیشتر هم بشه. نمی‌دونم بچه‌ها. از آدم مریض دوری کنید. «I can fix him/her»هاتون رو بذارید کنار. متاسفانه زندگی واقعی انقدری که فکر می‌کنید خوشگل و رویایی و رمانتیک نیست. آدم خودشیفته و کودک یا افسرده یا دوقطبی رو تو نمی‌تونی درست کنی. عوضش اون خرابت می‌کنه.

تقریبا تمام مردانِ سایکوپاتِ خوب شده‌ای که تا به حال دیده‌ام، با «عشق یک زن» خوب شده‌اند. -دکتر روح الله صدیق- @sut_tw

واقعا حق با افراد سنتی بود. زن باید شوهر پولدار بکنه و با خوش رقصی زندگیش رو بچرخونه. این قضیه کار و استقلال مالی و عزت نفس و این‌ها هم اصلا جالب نبود.

انقدر خسته‌ام که خواهش می‌کنم اخراجم کن رئیس.

اگه تو خوابگاه زندگی می‌کنید حتی‌الامکان تو پاییز و زمستون از سلامت روانتون بیشتر مراقبت کنید چون بیرون سرده و باید تو اتاق کنار پنج نفر آدم گریه کنید

زندگیم انقدر تکراری شده که باید بفرستمش برای آی‌فیلم که پخشش کنه

آقا جدی جای کاش راجع به توهماتمون با اطمینان با آدم‌های دیگه صحبت نکنیم

"I think sometime in the life i'm too competitive"

این ترند روسری روی کلاه کپ هم از ایناییه که چند سال دیگه به عکساتون نگاه می‌کنید میگید این چه کیریه که من می‌پوشیدم؟

چارلز مک‌گیل(چاک) مادرقحبه حسود سنگ دل روان پریش یک سلول‌هایی از انزجار رو در من روشن می‌کنه که نفرت شما از اسکایلر وایت باید در برابرش زانو بزنه.

دعا کنید دخترهایی که در صحبت‌های عادی با دخترهای دیگه از عباراتی مثل «دورت بگردم»‌ و «عشقم» استفاده میکنن، یه وقت مجبور نشن روی واقعیشون رو نشون دیگران بدن. در این صورت حتی شیاطین و اجنه هم خایه‌کنان جیغ خواهند زد و بابت بیکار شدنشون به گریه خواهند افتاد.

من نمی‌دونم این‌ خواننده‌های ایرانی چه اصراری دارن به مظلوم واقع شدن؟ اون سیاوش قمیشی که فقط بنده رو به عقد خودش درنیاورده، تو تمام آهنگاش داره ضجه می‌زنه که تو رفتی رهام کردی ولی من هنوز برات می‌میرم و این کسشرها. بقیه خواننده‌ها هم که یکی از یکی بدتر. خب کسکش‌ها چتونه؟ عزت نفستون کجا رفته؟ چرا کسی راجع به اونی که مجبور شده ترک کنه چیزی نمی‌گه؟ چرا راجع به پاره شدن کونش و اینکه اصلا چرا مجبور به ترک کردن شده آهنگ نمی‌خونید مادرقحبه‌ها؟ چرا نمی‌گید که کون شماهایی که ترک شدید هم گوهی بوده؟ چی شد تا حرف از صداقت شد یهو صدا قطع شد؟ (آخجون بالاخره ازش استفاده کردم) جدی این علاقه‌تون به اینکه بگید مظلوم واقع شدید و همه کونتون گذاشتن خیلی آبروبر و زشته، مسئولیت‌هاتون رو عین آدم بپذیرید و انقدر هم از کیر دیگران بالا نرید دیگه. بسه دیگه جدی‌. خجالت بکشید از سنتون.

رابطهٔ بين انسان‌ها عجيب است. منظورم اين است كه برای مدتی با كسی هستی؛ با آنها می‌خوری، می‌خوابی، زندگی می‌كنی، دوستشان داری، صحبت می‌كنی، می‌گردی و بعد همه‌چيز متوقف می‌شود. - چارلز بوکوفسکی.