Do0or az khaneh

عصرِ دیروز پرواز داشتم. شماره صندلیم ۳f کنار پنجره، تو زندگی‌م اینجای هواپیما رو تجربه نکرده بودم!! :) همیشه تهِ ته، رویِ بال، رویِ دُم، تکیه به دیوارِ توالت! خلاصه هزار دفعه چک کردم کارت پرواز رو و بعد نشستم سر جام، رديف ۳! یهو باز استرس گرفتم نکنه جای کسی نشستم و الان کسی بیاد شاکی سراغم! که لابد مثلا چشمم ندیده ۳۰ بوده نه ۳! و باز چک، و درست بود! اگه میدونستم با تشریفات خاطره‌سازی وارد میشدم بمونه به یادگار ردیف ۳ نشستنم! بعد از دوساعت، سرخوشانه بار رو تحویل گرفتمو اومدم بیرون، و راننده منتظر که من و یه همکار دیگه‌مونو که توی همون پرواز بوده رو برسونه تا شهر بعدی که باید مستقر می‌شدیم. و من تمام مسیر رو حرف زدم و از تفریحات و هوا و غذا و منابع آب و شغل آدماش پرسیدم.. در نهایت در مقابل درِ یه پانسیون قرار گرفتم که یادشون رفته کولر روشن کنن توش، یه غذای ظهر که آویزون کرده بودن رو در و خراب شده بود و بوی فاسدش تو خونه پیچیده بود. و بیچاره گربه کوچولویی که فکر کرد دارم بهش غذا میدم از شام شبم و چه‌قدر مثل من همه چیز داشت تو ذوقش میخورد... که خب پیش میاد و مهم هم نیست. رفتم تو؛ ملحفه های کثیف، تا خورده، زمین پر از سوسک های ریزی که مثل مورچه تو رفت و آمد بودن! خدای من! برای اولین شبی که به عنوان متخصص وارد فضای کار شده بودم عالی بود! البته من این‌ها رو می‌ذارم به حساب "بی‌احترامی"، نه "محرومیت"! ولی احتمالا همکاران میذارن به حساب "محرومیت"، که توی این شرایط ادامه میدن، "وظیفه شناسانه"!! و نتیجه اینه: شرایطی که تلاش و امیدمون برای ادامه، تموم شدنه.. @MAHHnote