مذبوحات☫

نماز را با آقا خواندیم. دیدم از زیر جوراب، قوزک پای آقا معلوم است؛ جوراب‌شان ریش‌ریش بود. من تا آخر هشت رکعت در فکر همین جوراب بودم؛ سر از نماز بلند کردم دیدم آقای ناطق کنارم است و دارد گریه می‌کند. گفت: جوراب آقا را دیدی؟ ما کجاییم و ایشان کجاست. چهار-پنج روز بعد به حاج آقا مجتبی گفتم: می‌توانم یک نکته‌ای عرض کنم؟ داستان را نقل کردم و گفتم: می‌دانم آقا این‌طور می‌خواهند، ولی حداقل جوراب ایرانی خوب بخرید تا به این راحتی از بین نرود. همسر آقامجتبی داشت حرف ما را می‌شنید و یک لبخندی زد. این لبخند یعنی یک چیزی را شما نمی‌دانی. گفت: آقا اجازه نمی‌دهد کسی در جوراب پوشیدن کمکش کند. چون خودش تنهایی باید با یک دست جوراب را بپوشد، مجبور است که جوراب را بکشد، آرام‌آرام بافتش آسیب می‌بیند، ولی اجازه هم نمی‌دهد که جوراب نو بگیرند.

به روایتِ دکتر حدادعادل