قلک

شعری از محمدعلی سپانلو #قلک @javad_bolandi

شعری از راضیه مظفری #قلک @javad_bolandi

شعری از فریده گلی #قلک @javad_bolandi

شعری دیگر از مریم دلدار بهاری #قلک @javad_bolandi

شعری از مریم دلدار بهاری #قلک @javad_bolandi

غزل ۴ نه تنها جسم و جان فرسود، دل هم پیر شد ما را دعای خیر مادر زود دامنگیر شد ما را نه ذوق می، نه در سر شوق دیدار چمن دارم گل شاداب در پیری گل تصویر شد ما را به قربان سرت ساقی به ما هم گوشه‌ٔ چشمی که مهلت رو به پایان است و نوبت دیر شد ما را نمی‌دانم چه رازی بود در این سفره‌ٔ خالی که چشم ما نشد سیر و دل از جان سیر شد ما را جوانی را ندانم چیست اما آن‌قدر دانم که تا شستیم لب از شیر، مو چون شیر شد ما را مرا بس آرزوها بود زین عمر کم و دیدم که آخر آرزوها خواب بی‌تعبیر شد ما را مرا پا بر لب گور است و دل در بند گلرویان ملامتگر نمی‌داند که این تقدیر شد ما را به روی من سهی شد بسته بر هر در که رو کردم دعا یا رب به نفرین که بی‌تأثیر شد ما را؟ ۱۳۷۴ #ذبیح_الله_صاحبکار #افسانه_ناتمام t.me/zabihollahsahebkar

#بهمن_صباغ_زاده غزل: ذبیح الله صاحبکار ۱۰ خرداد ۱۴۰۴ انجمن ادبی قطب خراسان رضوی

در جواب تو چه حرفی می‌نشیند جای چَشم گاه بایستی گذشت از روی دل با پای چَشم گرچه دائم می‌گذاری حرف من را زیر پا می‌گذارم من ولی حرف تو را بالای چَشم پا به چشم من که در بیداری ام نگذاشتی دیدنت در خواب هم حتی شده رویای چَشم پای این آیینه ساعت ها نشستم تا مگر حرف هایم را بخوانی از خط خوانای چَشم هرکه را دیدم گرفتار سیه چشمی شده غالب مردم عزادار اند در دنیای چَشم می‌گذاری باز هم پا بر دلم.... ای وای دل می نشانی اشک را در چشم من... ای وای چَشم یک به یک اندام تو در خدمت چشمان توست ابروانت چیست غیر از حرفِ سربالای چَشم ای لبانت راستگو، ای راست قامت، من تو را پای تا سر راست میبینم به استثنای چَشم قطره ی افتاده پای نامه ی من اشک نیست عاشقان نامیده اند این قطره را امضای چَشم #مائده_هاشمی #قلک @javad_bolandi

موهام را کوتاه کردم تا دل به تاریکی نبندم تا بعد از این دلخوش نباشم با آرزو‌های بلندم از ته گرفتم ناخنم را وقتی گره‌ها خوب، وا شد تا پاک کردم لاک‌ها را دستم پر از پروانه‌ها شد آرایشم را پاک کردم تا با خودم رو‌راست باشم پشتِ خود‌آرایی نمانم او که دلم می‌خواست باشم رفتم برای بعد از این‌ها پیراهنی روشن خریدم کفشی گریزان رو به فردا کفشی پر از رفتن خریدم کندم تمام پرده‌ها را تا خانه غرق نور باشد خورشید قدری از خودش را بر قلب خاموشم بپاشد از گوشی از دیوار از دل پسمانده‌های یأس و شک را انداختم دور و شکستم هر قاب عکس مشترک را با پختن یک شام ساده با زیر لب آواز خواندن نوشیدن یک چای خوش‌رنگ تا نیمه شب بیدار ماندن اندوه‌ها و ظرف‌ها را شستن به گل‌ها آب دادن رقصیدن تنها و تن را آرام پیچ و تاب دادن با خواندن یک شعر تازه از شوق سر تا پا شکفتن حال خوش این روز‌ها را آهسته با آیینه گفتن این دل‌خوشی‌ها گرچه کوچک آن قدر‌ها هم مختصر نیست خود را بغل کردم، از اینجا راه زیادی تا سحر نیست #جواد_بلندی @javad_bolandi

چهارمضراب ابوعطا ساختهٔ هنرمندِ ارجمند و دوستِ خوش ذوقم جناب مهدی اسکندری نی: #مهدی_اسکندری سه‌تار: #جواد_بلندی این کار یک بخش آوازی هم دارد که یارِ خوش‌نوایم #رضا_اولیایی خوانده و در فرستهٔ بعدی تقدیم می‌گردد #قلک @javad_bolandi