Bepish به پيش
Ir al canal en Telegram
به پیش بیانگر اندیشه، نقد، نظر، تجربه و دانش سیاسی و رویکردهای متنوع
Mostrar más1 332
Suscriptores
+124 horas
+37 días
+1530 días
Carga de datos en curso...
Canales Similares
Nube de Etiquetas
Menciones Entrantes y Salientes
---
---
---
---
---
---
Atraer Suscriptores
agosto '26
agosto '26
+40
en 0 canales
julio '26
+31
en 0 canales
Get PRO
junio '26
+38
en 0 canales
Get PRO
mayo '26
+23
en 0 canales
Get PRO
abril '26
+13
en 0 canales
Get PRO
marzo '26
+8
en 0 canales
Get PRO
febrero '26
+46
en 0 canales
Get PRO
enero '26
+31
en 0 canales
Get PRO
diciembre '25
+39
en 0 canales
Get PRO
noviembre '25
+14
en 0 canales
Get PRO
octubre '25
+21
en 1 canales
Get PRO
septiembre '25
+21
en 0 canales
Get PRO
agosto '25
+18
en 0 canales
Get PRO
julio '25
+12
en 0 canales
Get PRO
junio '25
+40
en 1 canales
Get PRO
mayo '25
+23
en 0 canales
Get PRO
abril '25
+19
en 0 canales
Get PRO
marzo '25
+32
en 0 canales
Get PRO
febrero '25
+32
en 0 canales
Get PRO
enero '25
+38
en 0 canales
Get PRO
diciembre '24
+57
en 0 canales
Get PRO
noviembre '24
+42
en 1 canales
Get PRO
octubre '24
+45
en 1 canales
Get PRO
septiembre '24
+20
en 1 canales
Get PRO
agosto '24
+21
en 0 canales
Get PRO
julio '24
+95
en 1 canales
Get PRO
junio '24
+87
en 1 canales
Get PRO
mayo '24
+81
en 2 canales
Get PRO
abril '24
+79
en 0 canales
Get PRO
marzo '24
+91
en 0 canales
Get PRO
febrero '24
+56
en 0 canales
Get PRO
enero '24
+42
en 0 canales
Get PRO
diciembre '23
+49
en 2 canales
Get PRO
noviembre '23
+18
en 1 canales
Get PRO
octubre '23
+20
en 0 canales
Get PRO
septiembre '23
+18
en 0 canales
Get PRO
agosto '23
+14
en 0 canales
Get PRO
julio '23
+21
en 0 canales
Get PRO
junio '23
+33
en 0 canales
Get PRO
mayo '23
+25
en 0 canales
Get PRO
abril '23
+43
en 0 canales
Get PRO
marzo '23
+50
en 0 canales
Get PRO
febrero '23
+63
en 0 canales
Get PRO
enero '23
+42
en 0 canales
Get PRO
diciembre '22
+30
en 0 canales
Get PRO
noviembre '22
+46
en 0 canales
Get PRO
octubre '22
+35
en 0 canales
Get PRO
septiembre '22
+17
en 0 canales
Get PRO
agosto '22
+18
en 0 canales
Get PRO
julio '22
+17
en 0 canales
Get PRO
junio '22
+28
en 0 canales
Get PRO
mayo '22
+21
en 0 canales
Get PRO
abril '22
+24
en 0 canales
Get PRO
marzo '22
+34
en 0 canales
Get PRO
febrero '22
+34
en 0 canales
Get PRO
enero '22
+38
en 0 canales
Get PRO
diciembre '21
+32
en 0 canales
Get PRO
noviembre '21
+44
en 0 canales
Get PRO
octubre '21
+37
en 0 canales
Get PRO
septiembre '21
+32
en 0 canales
Get PRO
agosto '21
+34
en 0 canales
Get PRO
julio '21
+39
en 0 canales
Get PRO
junio '21
+52
en 0 canales
Get PRO
mayo '21
+40
en 0 canales
Get PRO
abril '21
+71
en 0 canales
Get PRO
marzo '21
+54
en 0 canales
Get PRO
febrero '21
+133
en 0 canales
Get PRO
enero '21
+68
en 0 canales
Get PRO
diciembre '20
+1 163
en 0 canales
| Fecha | Crecimiento de Suscriptores | Menciones | Canales | |
| 30 agosto | 0 | |||
| 29 agosto | +1 | |||
| 28 agosto | +2 | |||
| 27 agosto | 0 | |||
| 26 agosto | +2 | |||
| 25 agosto | +1 | |||
| 24 agosto | +1 | |||
| 23 agosto | 0 | |||
| 22 agosto | +3 | |||
| 21 agosto | +3 | |||
| 20 agosto | +3 | |||
| 19 agosto | +2 | |||
| 18 agosto | 0 | |||
| 17 agosto | +4 | |||
| 16 agosto | +2 | |||
| 15 agosto | 0 | |||
| 14 agosto | +2 | |||
| 13 agosto | 0 | |||
| 12 agosto | 0 | |||
| 11 agosto | +3 | |||
| 10 agosto | +2 | |||
| 09 agosto | 0 | |||
| 08 agosto | +1 | |||
| 07 agosto | +3 | |||
| 06 agosto | +2 | |||
| 05 agosto | +1 | |||
| 04 agosto | 0 | |||
| 03 agosto | 0 | |||
| 02 agosto | +1 | |||
| 01 agosto | +1 |
Publicaciones del Canal
bepish
طمع و ابتذال شر
«قاتلان ماه گل»؛ وقتی سرمایه، انسان را به کالا تبدیل میکند
یکشنبه, 30 اوت 2026 - 17:31
مسعود شبافروز
«قاتلان ماه گل» مارتین اسکورسیزی را نمیتوان صرفاً یک فیلم جنایی درباره چند قتل زنجیرهای در اوکلاهما دانست. فیلم، در لایه عمیقتر، روایتی تکاندهنده از پیوند سرمایه، نژادپرستی، مالکیت، قدرت و خشونت است؛ روایتی درباره جامعهای که در آن انسان، هنگامی که مالک ثروت میشود، به هدف تبدیل میشود و زمین، هنگامی که ارزش اقتصادی پیدا میکند، از سرزمین زندگی به کالایی برای تصاحب بدل میشود.
| 2 |  Sin texto... | 6 |
| 3 | bepish
جنگ قدرت با دادن پیام تمام نمی شود!
یکشنبه, 30 اوت 2026 - 13:24
صادق کار
رهبر جدید حکومت کە انتصاب خود او ندر درون حکومت نیز مورد مناقشە است، گویا هنوز ملتفت نشدە است کە اکثریت قریب بە اتفاق مردم ایران و حتی بخشی از حکومتی ها از نظام فقاهتی عبور کردەاند و جز عدە قلیلی از فرصت طلبان و منفعت جویان و واپسگرایان و فریب خوردگان تبلیغات دروغین رسانە های حکومتی کە شمارشان ممکن است بە دە درصد جمعیت کشور هم نرسد ترە برای حرفهای تنش افزا و واپسگرایانە ایشان خرد نمی کنند و در کاستن از اختلافات تاثیر تعیین کنندەای نخواهد داشت. | 57 |
| 4 |  Sin texto... | 53 |
| 5 | bepish
کردستان؛ شکست یک جنبش یا شکست یک فرصت سیاسی؟
شنبه, 29 اوت 2026 - 10:57
مسعود شبافروز
جنبش کردستان در سالهای نخست پس از انقلاب ۱۳۵۷ یکی از مهمترین منازعات سیاسی ـ اجتماعی ایران در دوران شکلگیری جمهوری اسلامی بود. این منازعه را نمیتوان صرفاً به یک «شورش مسلحانه» یا تقابل میان دولت مرکزی و گروههای مسلح تقلیل داد. در پشت درگیریهای نظامی، مجموعهای از مطالبات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و منطقهای وجود داشت که بخش مهمی از جامعه کردستان آنها را دنبال میکرد . | 138 |
| 6 |  Sin texto... | 131 |
| 7 | bepish
بیانیه به مناسبت سالگرد کشتار زندانیان سیاسی دهه ۶۰ و قتلعام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷
شنبه, 29 اوت 2026 - 10:19
هیئت هماهنگی نهادهای چپ و دمکراتیک
در تابستان ۱۳۶۷، هزاران زندانی سیاسی که بسیاری از آنان سالها در زندان به سر میبردند و برخی دوران محکومیت خود را سپری کرده بودند، در روندی مخفیانه و بدون برخورداری از ابتداییترین موازین دادرسی عادلانه، به مرگ محکوم و اعدام شدند. خانوادههای آنان سالها از سرنوشت عزیزان خود بیخبر ماندند و بسیاری هنوز از محل دفن آنان اطلاع دقیقی ندارند. قتلعام تابستان ۱۳۶۷ یکی از بزرگترین جنایتهای سیاسی جمهوری اسلامی و یکی از هولناکترین جنایتهای تاریخ معاصر ایران است؛ جنایتی که ابعاد آن هنوز بهطور کامل روشن نشده و آمران و بسیاری از عاملان آن همچنان از پاسخگویی و مجازات مصون ماندهاند. | 138 |
| 8 |  Sin texto... | 118 |
| 9 | er Beziehungen zu allen Ländern der Welt verwirklicht werden – und dazu gehört auch die Beziehung zu den Vereinigten Staaten. | 151 |
| 10 | n zu zerstören. Erreicht wurde es jedoch nicht.
Im Gegenteil: Trump hat die USA mit dieser Politik selbst in eine schwierige Lage gebracht. Angesichts der bevorstehenden Zwischenwahlen und des zunehmenden innenpolitischen Drucks dürfte es für ihn ausgesprochen schwierig sein, sich daraus wieder zu befreien.
Deshalb versucht Trump offenbar, parallel zu seinen Drohungen mit erdrückenden Sanktionen auch auf diplomatischem Wege eine Vereinbarung mit der Islamischen Republik zu erreichen. Die Vermittlungsbemühungen von Asim Munir lassen sich vor diesem Hintergrund verstehen.
Die entscheidende Frage lautet: Wie viel Vertrauen kann man in Trumps Botschaften setzen? Und ebenso wichtig ist die Frage, wie besonnen die Reaktion der iranischen Entscheidungsträger ausfallen wird.
Die Erfahrungen der Vergangenheit zeigen, dass die Reaktionen der iranischen Führung gegenüber den USA häufig von überzogenen Forderungen und einem ausgeprägten Vergeltungsdenken geprägt waren. Auch wenn diese Haltung nachvollziehbar sein mag, hat sie den Sicherheitsinteressen und den nationalen Interessen Irans geschadet.
Wir sollten nicht vergessen, dass die Islamische Republik nach der Rückeroberung von Chorramschahr im Mai 1982 – statt den Vorschlag eines Waffenstillstands anzunehmen und Entschädigungszahlungen zu erhalten – den Krieg weitere sechs Jahre fortsetzte, um Saddam Hussein zu bestrafen. Am Ende musste sie den sogenannten „Giftkelch“ trinken und den Krieg unter äußerst schwierigen Bedingungen beenden.
Hoffen wir, dass Iran dieses Mal nicht erneut an einen solchen Punkt gelangt.
Das Paradox des Augenblicks
Ein optimistisches Szenario, das eine Einigung mit den USA in Aussicht stellt, steht vor zwei erheblichen Schwierigkeiten.
Die Islamische Republik weiß, dass nach einer Beendigung des Krieges die sozialen Bewegungen und die Forderungen der Bevölkerung wahrscheinlich an Dynamik gewinnen werden. Wenn sie nicht bereit oder nicht in der Lage ist – und bislang hat sie leider kaum gezeigt, dass sie dazu bereit ist –, auf die Bedürfnisse der Menschen einzugehen, könnte sie erneut auf Repression und Unterdrückung setzen.
Auch das kürzlich vom Parlament verabschiedete neue Gesetz kann in diesem Zusammenhang als Ausdruck der Angst des Regimes vor der eigenen Bevölkerung verstanden werden.
Die zweite Gefahr geht von den Hardlinern und den kriegsbefürwortenden Kräften innerhalb des Machtapparats aus. Sie könnten jeden Frieden und jeden belastbaren Waffenstillstand als Bedrohung ihrer eigenen Interessen betrachten und versuchen, durch unterschiedliche Formen der Sabotage eine politische Einigung zu verhindern.
Ein wirtschaftlicher Druck, der darauf abzielt, das Regime gewissermaßen „weichzuklopfen“ – also ein dauerhafter, schrittweise zunehmender Druck, der letztlich auf wirtschaftliche Zerstörung und vollständige Lähmung hinausläuft –, setzt die Regierung unter Umständen stärker unter Druck als militärische Angriffe.
Gleichzeitig könnte dieser Druck die inneren Widersprüche innerhalb der Macht offenlegen und die Konfrontation zwischen zwei politischen Lagern verschärfen:
Auf der einen Seite steht ein Flügel, der eine Verständigung und Vereinbarung mit den USA sowie die Öffnung der Straße von Hormus befürwortet.
Auf der anderen Seite stehen jene Kräfte, die Vergeltung, eine militärische Konfrontation mit den USA und eine möglichst hohe Gegenleistung für die Öffnung der Straße von Hormus verlangen.
In jedem Fall muss die vordringlichste Aufgabe heute darin bestehen, den Krieg zu beenden. Nur so kann möglicherweise der notwendige politische und gesellschaftliche Raum entstehen, in dem die Forderungen und sozialen Bewegungen der Bevölkerung wieder Gehör finden können.
Was wäre richtig gewesen – und was ist heute richtig?
Unser Land braucht eine Außenpolitik, die sich an demokratischer und nachhaltiger Entwicklung sowie an sozialer Gerechtigkeit orientiert.
Eine solche Außenpolitik kann nur durch Dialog, gegenseitigen Respekt und den Aufbau konstruktiv[...] | 141 |
| 11 | bepish
Sanktionen, die das Regime „weichklopfen“ – oder ein Weg zum Frieden?
Sanktionen, die das Regime „weichklopfen“ – oder ein Weg zum Frieden?
Mehdi Ebrahimzadeh
Die Widersprüchlichkeit des Augenblicks
Es ist offensichtlich, welche menschlichen, infrastrukturellen, wirtschaftlichen und sozialen Schäden und Verluste der Krieg Israels und der USA gegen Iran verursacht hat. Hinzu kommt, was die Islamische Republik ihrer eigenen Bevölkerung angetan hat. Das Ergebnis dieses doppelten Übels sind verlorene Menschenleben, vergeudete Talente und Fähigkeiten, zerstörte Möglichkeiten und eine weitere Verschärfung der ohnehin schwierigen Lebensbedingungen der Menschen.
Gleichzeitig wird Iran von Teilen der internationalen Öffentlichkeit aus einer anderen Perspektive betrachtet. Die Islamische Republik erfährt mitunter Anerkennung dafür, dass sie sich dem Druck und der Machtpolitik der USA und Israels widersetzt. Dadurch entsteht ein anderes Bild von Iran.
Doch richten wir den Blick auf die gegenwärtige Situation.
1. Massive wirtschaftliche Druckmittel – eine Politik des „Double Down“
Das Weiße Haus hat angekündigt, Teheran mit der „härtesten Wirtschaftsoperation, die jemals durchgeführt wurde“, unter Druck setzen zu wollen.
US-Präsident Donald Trump warnte, jedes Land, das „seinen Finanzinstitutionen, Unternehmen, Flughäfen oder staatlichen Einrichtungen erlaubt, Iran irgendeine Art von Unterstützung oder Rettungsanker zu gewähren“, müsse selbst mit äußerst schweren wirtschaftlichen Konsequenzen rechnen. Dazu gehören der Transfer von Bargeld, der Ölschmuggel und die Nutzung von Scheinfirmen. Trump bezeichnete diese Politik als einen „Wirtschaftskrieg und die Isolierung Irans in einem beispiellosen Ausmaß“.
Auch US-Finanzminister Scott Bessent bekräftigte in einem Gespräch mit CNBC Trumps Drohungen: „Entweder sind Sie mit uns oder gegen uns. Es ist an der Zeit, dass unsere Verbündeten und die übrigen Länder der Welt eine Entscheidung treffen. Wir werden die Wirtschaft dieses mörderischen Regimes zerschlagen.“
Das Wort „mörderisch“ trifft dabei auf die Islamische Republik ebenso zu wie auf die USA.
Bessent forderte insbesondere China auf, seine Handelsbeziehungen mit Iran zurückzufahren. Denn Teherans Fähigkeit, dem internationalen Sanktionsdruck standzuhalten, beruht nicht zuletzt auf seinen Beziehungen zu Peking. Nach Angaben des Analyseunternehmens Kpler nahm China im Jahr 2025 mehr als 80 Prozent der iranischen Ölexporte ab.
China reagierte auf die neuen Sanktionen, bezeichnete sie als „wirtschaftlichen Terrorismus und als Verstoß gegen das Völkerrecht“ und drohte seinerseits den Vereinigten Staaten.
2. Die Vermittlungsbemühungen von Asim Munir
Der pakistanische Armeechef Asim Munir hat sich vor kurzem mit mehreren hochrangigen iranischen Politikern getroffen, darunter Präsident Masoud Pezeshkian, Parlamentspräsident Mohammad Bagher Ghalibaf, Mohsen Rezaei, Sekretär des Obersten Nationalen Sicherheitsrats, sowie Außenminister Abbas Araghchi.
Berichten zufolge übermittelte Munir einen amerikanischen Vorschlag, der ein Ende der Seeblockade und die Aufhebung der Sanktionen vorsieht. Im Gegenzug soll Iran die Straße von Hormus wieder öffnen und die Angriffe verbündeter bzw. von Iran unterstützter Kräfte einstellen.
Offenbar ist zudem ein Treffen zwischen dem pakistanischen Premierminister Shehbaz Sharif und dem iranischen Präsidenten Masoud Pezeshkian am Rande des Gipfeltreffens der Shanghaier Organisation für Zusammenarbeit in Kirgisistan geplant.
Wie hängen diese Entwicklungen miteinander zusammen? Welche Auswirkungen haben sie auf die gegenwärtige Lage im Iran? Und wie sollte man darauf angemessen reagieren?
Zweifellos zielen die jüngsten schweren US-Sanktionen darauf ab, die Islamische Republik in die Knie zu zwingen. Dieses Ziel wurde bereits mit dem 40-tägigen Krieg Israels und der USA gegen Iran sowie mit Trumps Drohung verfolgt, die iranische Zivilisatio[...] | 121 |
| 12 |  Sin texto... | 120 |
| 13 | وکراسی باور دارد، آزمون واقعی او همین است:
آیا حاضر است قدرت و جایگاه سیاسی خود را نه از گذشته خانوادگی، بلکه فقط از رأی آزاد مردم ایران بگیرد؟
تا زمانی که این مسئله روشن نشود، فاصله میان «رضا پهلوی بهعنوان یک نماد» و «رضا پهلوی بهعنوان یک رهبر دموکراتیک» همچنان پابرجاست .
مسعود شب افروز
گرایش چپ | 130 |
| 14 | باید بیش از هر چیز نشان دهد که نقدپذیر است.
رهبری دموکراتیک با تشویق هواداران سنجیده نمیشود؛ با نحوه برخورد با مخالفان سنجیده میشود.
نقد جمهوری اسلامی، مجوز تطهیر پهلوی نیست
یکی از ضعیفترین استدلالهای بخشی از هواداران سلطنت این است که چون جمهوری اسلامی جنایتکار است، بنابراین حکومت پهلوی باید خوب یا دموکراتیک تلقی شود.
این استدلال فاقد منطق تاریخی است.
محکومکردن اعدام، شکنجه، سرکوب و استبداد جمهوری اسلامی، به معنای سفیدشویی استبداد و سرکوب سیاسی دوران پهلوی نیست.
ساواک، زندان سیاسی، شکنجه و محدودیت آزادیهای سیاسی را نمیتوان از تاریخ حذف کرد.
مبارزه با جمهوری اسلامی نباید به پروژه تطهیر سلطنت تبدیل شود.
ایران دموکراتیک آینده به تاریخی صادقانه نیاز دارد، نه تاریخسازی در خدمت یک خاندان.
قدرت خارجی؛ مسئلهای که نمیتوان از آن گریخت
رضا پهلوی در سالهای اخیر تلاش کرده است روابط گستردهای با محافل سیاسی غرب و اسرائیل برقرار کند. ارتباط با دولتهای خارجی به خودی خود نه جرم است و نه الزاماً نقطه ضعف.
اما یک نیروی سیاسی که مدعی نمایندگی ملت ایران است باید مرز میان تعامل خارجی و وابستگی سیاسی را کاملاً روشن کند.
هیچ دولت خارجی حق تعیین آینده ایران را ندارد.
مردم ایران نیز نباید میان جمهوری اسلامی و آلترناتیوی قرار بگیرند که مشروعیت خود را از حمایت قدرتهای خارجی دریافت کند.
مشروعیت سیاسی باید از جامعه ایران و رأی آزاد مردم بیاید، نه از واشنگتن، تلآویو، رسانههای خارجی یا شبکههای قدرت در خارج از کشور.
تمامیت ارضی بدون دموکراسی ممکن نیست
تمامیت ارضی ایران یک اصل مهم است، اما نباید بهانهای برای تمرکزگرایی، سرکوب حقوق اقوام و نادیدهگرفتن تنوع ملی و فرهنگی ایران شود.
ایران آینده میتواند هم تمامیت ارضی خود را حفظ کند و هم ساختاری غیرمتمرکز و دموکراتیک داشته باشد.
اگر رضا پهلوی مدعی نمایندگی «ایران» است، باید درباره حقوق برابر شهروندان، زبانهای مادری، تمرکززدایی و مشارکت واقعی مناطق مختلف کشور موضعی روشن و عملی ارائه کند.
ایران متعلق به خاندان پهلوی نیست؛ همانگونه که متعلق به جمهوری اسلامی هم نیست.
ریزش یا بازآرایی؟
درباره «ریزش» هواداران رضا پهلوی باید از ادعاهای قطعی پرهیز کرد. بدون نظرسنجیهای مستقل و دادههای معتبر، نمیتوان درصد حمایت یا کاهش آن را تعیین کرد.
اما یک واقعیت سیاسی را نمیتوان نادیده گرفت:
همگرایی موقتی مخالفان جمهوری اسلامی در حال تبدیلشدن به صفبندیهای روشنتر درباره آینده ایران است.
کسانی که رضا پهلوی را صرفاً نماد مخالفت با جمهوری اسلامی میدانستند، ممکن است درباره نقش سیاسی او تجدیدنظر کنند. برخی ممکن است به سلطنتطلبی صریحتر گرایش پیدا کنند و برخی دیگر به جمهوریخواهی یا پروژههای دموکراتیک مستقل روی آورند.
بنابراین شاید واژه دقیقتر، نه «فروپاشی» و نه «پیروزی»، بلکه بازآرایی سیاسی باشد.
پرسش نهایی
رضا پهلوی نمیتواند تا ابد میان دو موقعیت حرکت کند: از یک سو خود را نماد دموکراسی و انتخاب مردم معرفی کند و از سوی دیگر بخش مهمی از پایگاه سیاسیاش او را وارث تاجوتخت بداند.
جامعه ایران حق دارد بداند:
رضا پهلوی دقیقاً چه میخواهد؟
اگر جمهوری میخواهد، چرا سلطنت همچنان محور هویت سیاسی بخش مهمی از جریان پیرامون اوست؟
اگر سلطنت میخواهد، چرا درباره حدود قدرت و نقش خود شفاف نیست.
و اگر واقعاً معتقد است مردم باید تصمیم بگیرند، آیا حاضر است صریحاً اعلام کند که حتی اگر مردم ایران در یک انتخابات آزاد به سلطنت رأی ندهند، او بدون هیچ ادعای ویژهای نتیجه رأی مردم را خواهد پذیرفت؟
پاسخ روشن به همین پرسش، میتواند میزان دموکراتبودن یک پروژه سیاسی را مشخص کند.
فرجام سخن
مسئله رضا پهلوی امروز فقط ریزش یا افزایش هوادار نیست.
مسئله، بحران تبدیل یک نام تاریخی به یک پروژه سیاسی دموکراتیک است.
رضا پهلوی ممکن است همچنان چهرهای مؤثر در اپوزیسیون جمهوری اسلامی باشد، اما این با «رهبر آینده ایران» بودن فاصلهای بسیار بزرگ دارد.
او برای رسیدن به چنین جایگاهی باید چیزی را ارائه کند که تاکنون بیش از اندازه از آن غایب بوده است:
برنامه روشن، سازمان دموکراتیک، کادر سیاسی، شفافیت، پاسخگویی و مهمتر از همه پذیرش بیقیدوشرط حاکمیت مردم.
هیچکس به دلیل نام خانوادگیاش حق ویژهای برای رهبری ایران ندارد.
رضا پهلوی میتواند یک گزینه سیاسی باشد؛ اما نمیتواند خود را پیشاپیش صاحب نقش تاریخی و سیاسی ایران بداند.
ایران آینده نه به «ولیعهد» نیاز دارد و نه به «رهبر مادامالعمر».
به شهروند، رأی، نهاد دموکراتیک و حاکمیت مردم نیاز دارد.
و اگر رضا پهلوی واقعاً به دم[...] | 129 |
| 15 | bepish
ریزش یا بازآرایی ؟ رضا پهلوی؛ از سرمایه خانوادگی تا بحران رهبری سیاسی
ریزش یا بازآرایی ؟ رضا پهلوی؛ از سرمایه خانوادگی تا بحران رهبری سیاسی
مسعود شبافروز
بحث درباره وضعیت جریان هوادار رضا پهلوی را نمیتوان با تعداد تجمعها، دنبالکنندگان شبکههای اجتماعی یا تبلیغات رسانهای سنجید. مسئله مهمتر، یک پرسش سیاسی اساسی است:
آیا رضا پهلوی توانسته است سرمایه خانوادگی، شهرت رسانهای و محبوبیت بخشی از جامعه را به یک پروژه سیاسی دموکراتیک و سازمانیافته تبدیل کند؟
واقعیتهای موجود پاسخ مثبتی به این پرسش نمیدهند.
رضا پهلوی چهرهای شناختهشده و برای بخشی از مخالفان جمهوری اسلامی نماد تغییر است. اما از این واقعیت نمیتوان نتیجه گرفت که او نماینده سیاسی اکثریت جامعه ایران است یا حق رهبری آینده کشور را دارد.
محبوبیت، نمایندگی نیست؛ شهرت، مشروعیت سیاسی نیست و نام خانوادگی، رأی مردم محسوب نمیشود.
سرمایهای که هنوز به سازمان تبدیل نشده است
بزرگترین مزیت رضا پهلوی، بیش از آنکه حاصل یک کارنامه سیاسی باشد، محصول موقعیت تاریخی و نام خانوادگی اوست. او وارث نامی است که بخشهایی از جامعه همچنان با آن احساس نزدیکی دارند.
این سرمایه را نمیتوان انکار کرد؛ اما نمیتوان آن را با سازمان سیاسی، برنامه حکمرانی و مشروعیت دموکراتیک اشتباه گرفت.
پس از دههها فعالیت سیاسی در خارج از کشور، هنوز روشن نیست سازمان سیاسی پایدار و گستردهای که قرار است پروژه مورد ادعای او را پیش ببرد، دقیقاً کجاست.
کادرهای سیاسی آن چه کسانی هستند؟
ساختار تصمیمگیری آن چیست؟
منابع مالی چگونه تأمین و شفاف میشوند؟
چه سازوکاری برای انتخاب رهبران وجود دارد؟
مخالفان درون این جریان چگونه حق فعالیت دارند؟
اگر پاسخ این پرسشها روشن نیست، سخن گفتن از «رهبری» بیشتر به شخصیتسازی سیاسی شباهت دارد تا رهبری یک جنبش دموکراتیک.
رضا پهلوی؛ رهبر یا نماد؟
رضا پهلوی تاکنون در ایجاد یک تصویر رسانهای قدرتمند از خود موفق بوده است؛ اما تصویر رسانهای با رهبری سیاسی فاصله زیادی دارد.
رهبری سیاسی یعنی توان سازماندهی، تصمیمگیری، پاسخگویی، حل اختلاف، ارائه برنامه و تحمل رقابت.
اما در بخش مهمی از هواداری پیرامون رضا پهلوی، رابطه سیاسی بیشتر بر وفاداری به شخص استوار است تا پذیرش یک برنامه و ساختار سیاسی.
این همان نقطهای است که شخصمحوری خطرناک میشود.
اگر آینده یک جریان سیاسی به محبوبیت یک فرد وابسته باشد، با تغییر موقعیت آن فرد، کل جریان دچار بحران میشود.
جامعهای که میخواهد از حکومت فردمحور عبور کند، نمیتواند دموکراسی آینده را به فرد دیگری گره بزند.
«زن، زندگی، آزادی»؛ سرمایهای که نباید مصادره شود
جنبش «زن، زندگی، آزادی» متعلق به هیچ فرد، حزب، خاندان یا جریان سیاسی نبود.
این جنبش حاصل اعتراض گسترده زنان، جوانان و گروههای مختلف اجتماعی علیه جمهوری اسلامی بود. رضا پهلوی نیز مانند بسیاری دیگر تلاش کرد در فضای سیاسی ایجادشده از این جنبش بهره بگیرد.
اما تبدیل یک جنبش اجتماعی فراگیر به سرمایه تبلیغاتی یک فرد، تحریف واقعیت آن جنبش است.
«زن، زندگی، آزادی» نه پروژه سلطنت بود و نه پروژه جمهوریخواهی؛ پیش از هر چیز، جنبشی برای آزادی، کرامت انسانی و پایان جمهوری اسلامی بود.
هیچکس نمیتواند مالک سیاسی آن باشد.
ابهام درباره آینده؛ تاکتیک یا ضعف؟
رضا پهلوی بارها از دموکراسی، سکولاریسم، تمامیت ارضی و انتخاب مردم سخن گفته است. اینها اصول قابل دفاعی هستند
اما مشکل دقیقاً از جایی آغاز میشود که باید این شعارها به ساختار سیاسی مشخص تبدیل شوند.
اگر انتخاب نظام آینده با مردم است، چرا درباره نقش احتمالی خود در آینده سیاسی ایران ابهام وجود دارد؟
اگر سلطنت فقط یکی از گزینههاست، چرا بخش مهمی از پایگاه اجتماعی او با بازگشت سلطنت تعریف میشود؟
اگر هدف جمهوری سکولار و دموکراتیک است، جایگاه تاریخی خاندان پهلوی در این پروژه دقیقاً چیست؟
و اگر سلطنت مطلوب است، چرا درباره حدود قدرت پادشاه آینده، سازوکار انتخاب یا تأیید آن و رابطه او با نهادهای منتخب مردم شفافیت کافی وجود ندارد؟
ابهام در اینجا دیگر یک فضیلت سیاسی نیست؛ تبدیل به بخشی از مسئله شده است.
نقدپذیری؛ آزمون واقعی دموکراسی
یکی از مشکلات جدی فرهنگ سیاسی پیرامون رضا پهلوی، برخورد بخشی از هواداران او با منتقدان است.
هرگاه نقد رضا پهلوی با برچسبهایی مانند «خائن»، «تجزیهطلب»، «جمهوریخواه افراطی» یا «عامل جمهوری اسلامی» پاسخ داده شود، دیگر با فرهنگ دموکراتیک روبهرو نیستیم.
رضا پهلوی اگر واقعاً خود را متعلق به آینده دموکراتیک ایران میداند،[...] | 122 |
| 16 |  Sin texto... | 116 |
| 17 | bepish
درسهائی از کشتار دهه ۶۰ تا جنبش ژینا«زن، زندگی، آزادی»
درسهائی از کشتار دهه ۶۰ تا جنبش ژینا«زن، زندگی، آزادی» | 132 |
| 18 |  Sin texto... | 136 |
| 19 |  Sin texto... | 139 |
| 20 | تحریمهای «نمدمال گونه» یا راهی بسوی صلح؟
تحریمهای «نمدمال گونه» یا راهی بسوی صلح؟
مهدی ابراهیم زاده
خطر و دشواری دیگر برخورد دلواپسان و جریان تندرو و جنگ طلب است که هرگونه صلح و آتش بس قابل اتکا را به زیان خود میبینند و ممکن است به هرگونه کارشکنی برای بههم زدن بازی دست بزنند. اعمال فشار اقتصادی بر ایران در حد "نمدمالی کردن حکومت"، یعنی فشار دائم، تدریجی و روبه افزایش که نهایتاش نابودی و فلج کامل است، به مراتب بیش از حملات نظامی بر حکومت فشار میآورد و باعث علنی شدن و رویاروئی دو جناح حکومت میگردد؛ جناحی که خواهان کنار آمدن و توافق با آمریکا و باز کردن تنگه هرمز است و جناحی که خواهان انتقام و رودرروئی نظامی با آمریکا و گرفتن امتیاز بابت تنگه هرمز میباشد. در هر صورت وظیفه مقدم امروز پایان دادن به جنگ است تا بلکه مفری برای حرکات و جنبش های مطالباتی مردم فراهم شود. | 159 |
