حلمان

The fog you see ahead Is where you want to move

به ‌هنگام فرود ابرهام من دیگه جرم ندارم.

اینجا به من موسیقی، عکس و نقاشی بدید: https://telegram.me/harfbemanbot?start=MzIwNDAzOTMz

از کتاب متیو پری

کلمه‌ها توی دهان من وزن نداشتند و وقتی بیرون می‌آمدند میریختند زمین یا میرفتند هوا یا نمی‌دانم. ‏مامان هی میگفت: چی گفتی؟ بلندتر! می‌گفت خوب نیست که مثل موش‌های صحرایی حرف می‌زنی. می‌گفت آدم‌های مهم و معتبر هیچوقت سلام دادن تو را نمیشوند.

و انقدر توی خودم جمع شدم و لایه لایه دور خودم پیچیدم که یکهو دیدم یک پیاز کوچیک افتاده روی تخت، بجای من.

لغزیدن و بار گرفتن؛ مثل یک گلوله در برف.

گربه‌ی توی پیاده‌رو میخواست تنش‌ را به پای من بمالد و برود. خودم را به کناری می‌کشیدم یا تشری می‌زدم. بعد از کمی غر و تقلا، یادم آمد که چیزهایی خارج از من وجود دارند که هنوز زنده‌اند. چیزهایی که می‌خواهند توی جهان زنده‌ها، با من، که یک وجود تعریف شده و فیزیکی دارم ارتباط بگیرند.

امشب خاطرهٔ اولین گام‌های کودکی‌ام را توی کله ام دارم، اما توی بدن خودم نیست. ‏توی حافظهٔ یک فرش قرمزم و نرمی زیر پاهایم به صورت گل‌دارم میخورد. ‏من روی من می‌افتد.

تنها توان کشیدن نفسی بلند در فضای سفید ــ و خُفتن در تمامی آنچه به یاد می‌آید از دیروز، پس از رگبار… بیژن الهی