لحظه

جیره‌ی کلمات: شاهرخ که از این جهان گذشت، من برای اولین‌بار ترانه‌ی صوفی را شنیدم. صدای جوانی‌اش، آن گرمی عجیب، گرمی پرمهر، سازبندی باشکوه ترانه، محبت ساده‌ی کلمات، توصیف‌ها، وقتی حتی از شعر فروغ می‌گفت... آن‌جا که همان اول‌ها، گفت عزیز دنیام... و تا آخر ترانه همین یک‌بار، بی‌تکرار. برای من این صدای تو بود. تو که بهم می‌گفتی عزیز و آهنگ گفتنت فرق داشت با همه. کششی در یای عزیز بود که مال تو بود، و مال من بود. .. این تکه را از ترانه بریده‌ام، و وقتی خیلی تنگ می‌شود جهان، وقتی دلم می‌خواهد باشی و نترسم این‌همه، گوش می‌کنمش پشت هم. پشت هم. .. آن شال آبی هدیه‌ی تو را امسال جرأت کردم و دوباره انداختم گردنم. یادت هست؟ توی اتوبوس فرودگاه جا گذاشتمش. شب بود، دیروقت بود، پریشان بودم از خداحافظی نزدیک. نشستم روی صندلی فرودگاه و تو برگشتی که پیداش کنی. ناامید بودم از پیدا کردنش. از همه‌چیز. برگشتی، آن لبخند مهربان قالتاقت روی لبت بود. شال را نشانم ندادی اول و فکر کردم از دست رفته، بعد نشانم دادی... .. می‌اندازمش این روزها که پیشم باشی. پیداش کنی هربار از دوردست ناامیدی و با لبخند پیش بیایی. پیدام کنی از هربار دوردست ناامیدی و پیشم بیایی. .. همیشه هستی، عزیز دنیام، عزیز دنیام... @Azinmmusic