Caffeine

طعم این باد را هرگز نچشیده‌ای این مسافران از جایی می‌آیند که نمی‌شناسی به زبانی حرف می‌زنند که در تمام عمر نشنیده‌ای چشمانت را پنهان کن، تو اینجا غریبه‌ای شباهنگام، باران بر ریل‌های قطار می‌بارد. آتیلا ایلهان

As you get older, you start realizing that you are not always right and there's a lot of things you could have handled better and many situations where you could have been kinder and all you can really do is forgive yourself and let your mistakes make you a better person.

And I am no more than a promise. But I am a star. I feel that I am a star. Shattered. I am a shard of glass on the ground.

We're just two cripples who fail to belong Yes, we are two cripples But we need to hold on.

همیشه ساعت 2 شب مث قدیما دلم سیگار و یه پنجره می خواد ...

Grief is different, Grief has no distance, Grief comes in waves, paroxysms, sudden apprehensions that weaken the knees and blind the eyes and obliterate the dailiness of life. Virtually everyone who has ever experienced grief mentions this phenomenon of "waves".

بهار و اوایل پاییز هوا به قول تندر کیا «انگولکی»ست. این‌وقت‌ها هوا سبکیِ مخصوصی دارد، نه سرد است نه گرم، دیوانه است هوا و صبحش خبر نمی‌کند شب چه در پیش داری، نور صبح‌هایش بقاعده و بخشنده و لطیف است، سمفونی کولرآبی‌ها به گوش نمی‌رسد و لای پنجره‌ها باز است.

"What we give doesn't always return, but what we give is always what we are."

If I left a wound inside you, it is not just your wound but mine as well.

همیشه ساعت 2 شب مث قدیما دلم سیگار و یه پنجره می خواد ...

مسخره است اما امید هدیه بدترین شرایط به رنجدیده‌ترین انسان‌هاست. این روزها آدم مجبور است امید داشته باشد تا نکند یک شب خودش کار خودش را تمام کند. امید ابزار بقا است، شما یا امید داری یا تمام می‌شوی. ما فقط با سرکوب بدن و فیزیک مادی افراد طرف نیستیم، اصلا دردناکترین بخش زندگی در سایه استبداد فقط این نیست که شاید تو را بکشد بلکه این است که اساسا شرایط لازم برای «تجربه زندگی کردن» را از تو می‌گیرد و همین برای کشتنت کافی است. فکر کنم در نوشته‌های سولژنیتسین دیده بودم که می‌گفت در اردوگاه‌های کار اجباری حزب کمونیست، تحت آن همه شکنجه و فشار، آدم همه چیز را از دست می‌دهد اما یک چیز برایش باقی می‌ماند: این که چطور با رنجش روبرو شود.

The most underrated act of kindness is letting people be. Let them mispronounce a word, talk too much about a show they love, or get excited about something you don't understand. Everyone got something that lights them up. let them shine, even if it's not your thing.

پوست آدميزاد كلفت‌تر از اين حرف‌هاست. كنار می‌آيد؛ با همه‌چيز كنار می‌آيد. ما نمی‌ميريم. دق نمی‌كنيم. حتی زندگی‌مان را با رفتن كسی تعطيل نمی‌کنيم. شايد هم موفق‌تر و پيروزتر، دروازه‌های فردا را فتح كنيم. اما لا و لوی اين زيستن‌ها و موفقيت‌ها و پيروزی‌ها و قهوه خوردن‌ها و رقصيدن‌ها و دوست داشتن‌ها، پنهان و يواشكی، ياد آن كيفيت از دست رفته می‌افتيم، انگشت‌های پايمان گر می‌گيرد، قلب‌مان مچاله می‌شود، پلک‌مان خيس می‌شود، نفسمان بند می‌آيد و در جواب ديگریِ ديگری كه در برابرمان ايستاده و می‌پرسد: "چی شد؟"، می‌گوييم: "هيچی عزيزم، هيچی."

همیشه ساعت 2 شب مث قدیما دلم سیگار و یه پنجره می خواد ...

ای شهرِ شحنه‌خیز چه مشکوکی چه کافه‌های خلوت متروکی گردوی سرنوشت چرا پوکی؟ از روز و روزگار گریزانم.

For me it was important to be alone; solitude was a prerequisite to being openly and joyfully susceptible and responsive to the world of leaves, light, birdsong, flowers, flowing water..

When James Baldwin said "Why, you will go home and then you will find that home is not home anymore. Then you will really be in trouble. As long as you stay here, you can always think: one day I will go home."

It is awful to want to go away and to want to go nowhere.