🔘🔴 آوای سکوت 🔴🔘

«آیا هنوز می‌توانی بازی را ادامه بدهی؟» این پرسشی است که در گفتگوهای یک‌به‌یک زیاد مطرح می‌شود. عبارت جالبی است، مگر نه؟ چون در واقع نه زمانی وجود دارد و نه تکراری؛ و از همان ابتدا هم کسی وجود ندارد. در اصل، این پرسش همانند این است که بپرسی: «آیا هنوز می‌توانی دروغ بگویی و وانمود کنی؟» البته ظاهراً ممکن است چنین چیزی اتفاق بیفتد یا نیفتد، چون چه کسی هست که این کار یا هر کاری را انجام دهد؟ پیشاپیش هیچ «کسی» وجود ندارد و هیچ قانون ثابتی برای این نیست. هیچ چیز تثبیت‌شده‌ای وجود ندارد؛ بنابراین هر پاسخی که به نظر می‌رسد پدیدار می‌شود، فقط تا زمانی کوتاه معتبر است که به نظر می‌رسد اتفاق می‌افتد. برای این شخصیت ظاهریِ «نیکو-رونالد»، تاکنون پاسخ نه بوده است. دیگر وانمود کردنی وجود ندارد، زیرا «من» مرده است؛ همان «من»ی که وانمود می‌کرد کسی است که کنترل دارد، ارادهٔ آزاد دارد، مسئول است و مانند آن. پیامد ظاهری این دیدگاه آن است که این شخصیت دیگر در چیزی که «جامعه» نامیده می‌شود، یا در شغلی که نیازمند بازی کردن این بازی است، کارکردی ندارد؛ و از آن زمان تحت پوشش بیمهٔ درمانی بوده است. تمام چیزی که ما «جامعه» می‌نامیم، بر پایهٔ چیزی ساخته شده که هرگز اتفاق نیفتاده است؛ بر پایهٔ توهمِ وجود داشتنِ یک «تو» و اینکه این «تو» انتخاب و ارادهٔ آزاد دارد. دیدگاهِ «هیچ‌کس وجود ندارد» در سراسر جهان پذیرفته‌شده نیست. بنابراین، از این جهت، رهایی، زندگی‌ای را که زمانی در اینجا شناخته شده بود نابود کرد؛ و چیزی هم جایگزین آن نشده است. در رهایی، چیز تازه‌ای وارد نمی‌شود... پارادوکس این شخصیت این است که از آنجا که دیده شده هیچ «خودی» وجود ندارد، دیگر نمی‌تواند خودش باشد؛ زیرا جامعه از همه می‌خواهد وانمود کنند چیزی هستند که در واقع نیستند. با عشق فراوان. 🧡 #نیکو_رونالد @SimplyThisText